Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Θυμάμαι τον Μιχαήλ Βοσλένσκι (1920-1997), Ρώσο συγγραφέα του πολύκροτου βιβλίου «Η Νομενκλατούρα», στα τέλη της δεκαετίας του 1980, σε επίσκεψή του στην Αθήνα, να μου εξηγεί γιατί ο κομμουνισμός στην τότε Σοβιετική Ένωση έβαινε προς το τέλος του λόγω πρόωρου μεν, αλλά βαθύτατου γήρατος. «Το σύστημα» έλεγε, «είναι τόσο κλειστό και γερασμένο, ώστε δεν μπορεί να συλλάβει τα στοιχειώδη από την εποχή του. Με πιο απλά λόγια, δεν κατανοεί το βάθος των εξελίξεων και άρα δεν μπορεί να πάρει σωστές αποφάσεις. Η νομενκλατούρα το έχει παραλύσει. Οι προσπάθειες και πρωτοβουλίες του Γκορμπατσώφ είναι έτσι μάταιες και θα αποτύχουν». Λίγα χρόνια αργότερα, η πρόβλεψη του Μ. Βοσλένσκι επιβεβαιωνόταν και στη σύγχρονη ιστορία του ανθρώπου άνοιγε ένα νέο κεφάλαιο, τόσο σε γεωπολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.
Κατά τον Αμερικανό διανοούμενο και συγγραφέα Φράνσις Φουκουγιάμα, από το 1991 και μετά είχε σημάνει η ώρα της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της πλανητικής της εξάπλωσης. Ο οικονομολόγος και καθηγητής Τζορτζ Γκίλντερ, από την πλευρά του, έκανε τότε λόγο για τον θρίαμβο του καπιταλισμού, ενώ πολλοί άλλοι διανοούμενοι ανταγωνίζονταν την ίδια περίοδο σε εγκώμια για την παγκοσμιοποίηση και την ανοδική της πορεία.





