Συρία: Η ψυχορραγούσα εκεχειρία

Νέα Πολιτική

του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Έχουν συμπληρωθεί περίπου δέκα ημέρες από την έναρξη της εφαρμογής της νέας αμερικανορωσικής συμφωνίας για κατάπαυση του πυρός στη Συρία και οι ενδείξεις κατάρρευσης της εντείνονται καθημερινά. Η χειρότερη όμως εξέλιξη αναφέρεται στη συνεχή ανταλλαγή αλληλοκατηγοριών μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων για την αποτυχία της κοινής προσπάθειας. Ήδη συμπληρώθηκε η πρώτη κρίσιμη εβδομάδα εφαρμογής και αρκετές από τις προβλέψεις της συμφωνίας δεν τηρήθηκαν ενώ κρίσιμα ερωτήματα αναφύονται για το μέλλον της. Δύσκολο εκ του μακρόθεν και στερούμενοι άμεσης και αντικειμενικής ενημέρωσης, να καταλογίσουμε ευθύνες για τη διαφαινόμενη αποτυχία και της δεύτερης αμερικανορωσικής προσπάθειας.

Φαίνεται ότι οι αιτίες της αποτυχίας παραμένουν οι ίδιες με την απόπειρα της 25^ηςΦεβρουαρίου και εστιάζονται στην έλλειψη μηχανισμού επίβλεψης της εκεχειρίας και απόδοσης ευθυνών στους παραβάτες, στην αδυναμία καθορισμού των οργανώσεων που χαρακτηρίζονταν τρομοκρατικές και στην αποτυχία ή απροθυμία των δύο υπερδυνάμεων να εξαναγκάσουν τους «συμμάχους και φίλους τους» να απέχουν από πολεμικές δραστηριότητες. Αν μάλιστα προστεθεί και μια βαθιά ριζωμένη καχυποψία μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον παράλληλα με τη συνεχόμενη δράση των ισλαμιστικών τρομοκρατικών ομάδων αντιλαμβανόμαστε ότι η μακροημέρευση της εκεχειρίας αποτελούσε ευσεβή πόθο. Προβοκατόρικες ενέργειες, από όλους τους συμμετέχοντες, με κλιμακούμενη αντίδραση και αυξανόμενη ένταση, σε συνδυασμό με ατυχή περιστατικά οδήγησαν στην επανάληψη των συγκρούσεων. Δυστυχώς ούτε οι αναμενόμενες ανθρωπιστικές αποστολές του ΟΗΕ για την ανακούφιση των κατοίκων ευοδώθηκαν και μάλιστα επλήγησαν προσωπικό και μέσα του οργανισμού με αρκετές απώλειες. Επιπλέον, μια πολύνεκρη αμερικανική αεροπορική επιδρομή σε βάση του συριακού στρατού έκανε την κατάσταση χειρότερη και εκτόξευσε την αμοιβαία καχυποψία.

Ποιοι και γιατί πυροβολούν την εκεχειρία

tvxs

Εάν ήταν «νίκη» ο Μανώλης Γλέζος δεν θα ζητούσε «συγνώμη» και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν θα εξέφραζε «αντιρρήσεις» στο κυβερνητικό συμβούλιο. Εάν ήταν «ήττα» η Κριστίν Λαγκάρντ δεν θα διαμαρτυρόταν για την απουσία δεσμεύσεων επί «ήδη συμφωνημένων πολιτικών» και η γερμανική Die Zeit δεν θα έγραφε ότι «ο Τσίπρας έδωσε τέλος στην ταπείνωση».

Είναι απλά μια εκεχειρία - μια «κατάπαυση του πυρός και όχι μια συμφωνία ειρήνης», όπως είπε στο Bloomberg και ο οικονομολόγος της ING Carsten Brzeski. Μια εκεχειρία τεσσάρων μηνών «χωρίς μέτρα λιτότητας και χωρίς μέτρα ανάπτυξης» όπως διαμήνυαν χθες πηγές του υπουργείου Οικονομικών - μια εκεχειρία, επίσης, που άπαντες επιμένουν να πυροβολούν απειλώντας να την ακυρώσουν εν τη γενέσει της.

Οι πρώτοι πυροβολισμοί ήρθαν από την γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, πριν καν στεγνώσουν οι υπογραφές του Eurogroup στην περίφημη «λίστα Βαρουφάκη»: «Δεν υπάρχουν σαφείς δεσμεύσεις για τον σχεδιασμό και την εφαρμογή των προβλεπόμενων μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό και στο ΦΠΑ, ούτε ξεκάθαρες δεσμεύσεις για την συνέχιση των ήδη συμφωνημένων πολιτικών για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις μεταρρυθμίσεις στον ιδιωτικό τομέα», έγραψε στην επιστολή της προς τον Γερούν Ντάισελμπλουμ. Εν ολίγοις, δηλαδή, η κυρία Λαγκάρντ έβαλε ξανά στο τραπέζι σχεδόν σύσσωμο το περιεχόμενο του παλαιού Μνημονίου, φέρνοντας, με πλεόνασμα ευκολίας, και πάλι το ΔΝΤ στον ρόλο του «κακού». Γνωστή και παλαιά η πρακτική της εναλλαγής των ρόλων ευρωπαίων και Ταμείου, μπορεί να αποδειχθεί ξανά χρήσιμο όπλο στην τετράμηνη μάχη για το νέο πρόγραμμα που επιδιώκει η ελληνική κυβέρνηση. Αλλωστε, το - και ευρωπαϊκό - δίκαιο της πυγμής έχει καταδείξει πώς όσο πιο πολλά ζητά τόσο πιο πολλά παίρνει.