tvxs
Εάν ήταν «νίκη» ο Μανώλης Γλέζος δεν θα ζητούσε «συγνώμη» και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν θα εξέφραζε «αντιρρήσεις» στο κυβερνητικό συμβούλιο. Εάν ήταν «ήττα» η Κριστίν Λαγκάρντ δεν θα διαμαρτυρόταν για την απουσία δεσμεύσεων επί «ήδη συμφωνημένων πολιτικών» και η γερμανική Die Zeit δεν θα έγραφε ότι «ο Τσίπρας έδωσε τέλος στην ταπείνωση».
Είναι απλά μια εκεχειρία - μια «κατάπαυση του πυρός και όχι μια συμφωνία ειρήνης», όπως είπε στο Bloomberg και ο οικονομολόγος της ING Carsten Brzeski. Μια εκεχειρία τεσσάρων μηνών «χωρίς μέτρα λιτότητας και χωρίς μέτρα ανάπτυξης» όπως διαμήνυαν χθες πηγές του υπουργείου Οικονομικών - μια εκεχειρία, επίσης, που άπαντες επιμένουν να πυροβολούν απειλώντας να την ακυρώσουν εν τη γενέσει της.
Οι πρώτοι πυροβολισμοί ήρθαν από την γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, πριν καν στεγνώσουν οι υπογραφές του Eurogroup στην περίφημη «λίστα Βαρουφάκη»: «Δεν υπάρχουν σαφείς δεσμεύσεις για τον σχεδιασμό και την εφαρμογή των προβλεπόμενων μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό και στο ΦΠΑ, ούτε ξεκάθαρες δεσμεύσεις για την συνέχιση των ήδη συμφωνημένων πολιτικών για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις μεταρρυθμίσεις στον ιδιωτικό τομέα», έγραψε στην επιστολή της προς τον Γερούν Ντάισελμπλουμ. Εν ολίγοις, δηλαδή, η κυρία Λαγκάρντ έβαλε ξανά στο τραπέζι σχεδόν σύσσωμο το περιεχόμενο του παλαιού Μνημονίου, φέρνοντας, με πλεόνασμα ευκολίας, και πάλι το ΔΝΤ στον ρόλο του «κακού». Γνωστή και παλαιά η πρακτική της εναλλαγής των ρόλων ευρωπαίων και Ταμείου, μπορεί να αποδειχθεί ξανά χρήσιμο όπλο στην τετράμηνη μάχη για το νέο πρόγραμμα που επιδιώκει η ελληνική κυβέρνηση. Αλλωστε, το - και ευρωπαϊκό - δίκαιο της πυγμής έχει καταδείξει πώς όσο πιο πολλά ζητά τόσο πιο πολλά παίρνει.
