Η καταστροφική τέχνη του συγκεχυμένου

analyst

To 1959 o C.Lindblom στο βιβλίο του΄Τhe science of Middling Through’ επι το ελληνικότερο ‘Η επιστήμη του συγκεχυμένου’ κατέγραφε ότι η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται μέσω προγραμμάτων, ούτε για κάθε πρόβλημα πρέπει να αναζητείται μια ολοκληρωμένη λύση.

Όπως υποστήριζε, κάτι τέτοιο απαιτεί γνώση όλων όσων θα συμβούν, όπως και των παρενεργειών τους από την στιγμή που αυτά θα πραγματοποιηθούν.

Έτσι πρότεινε ότι όλα θα πρέπει να γίνονται με συγκεχυμένο τρόπο, επί το λαϊκότερο ‘κουτσά-στραβά’ και κυρίως οι όποιες ελλείψεις θα διορθώνονται όταν ανακαλύπτονται.

Στην ουσία ομιλούσε για μια πολιτική του ‘Βλέποντας και Κάνοντας‘ η οποία υιοθετήθηκε  από αρκετούς πολιτικούς σε παγκόσμιο επίπεδο και φυσικά από τους Έλληνες σοσιαλιστές του Παπανδρέου και φυσικά από το αντίγραφο τους του φερόμενους ως αριστερούς του Τσίπρα.

Όσοι το υιοθέτησαν ως πολιτική σκέψη την τέχνη του συγκεχυμένου για να καλύψουν τις παρενέργειες της προσπάθησαν να καλλιεργήσουν την αλήθεια που οι ίδιοι ήθελαν να περάσουν στο εκλογικό σώμα.

Το έγκλημα Βαρουφάκη

analyst

Είναι αδιανόητο να έχει το θράσος να εμφανίζεται ακόμη στα ΜΜΕ ο άνθρωπος που έδωσε τη χαριστική βολή στην Ελλάδα, καταστρέφοντας εντελώς ότι είχε απομείνει όρθιο – αυτός που λίγες ημέρες μετά την εκλογή του είχε σκύψει δουλικά το κεφάλι απέναντι στον κ. Σόιμπλε, αποδεχόμενος τα πάντα.  

.

«Σχετικά με το «θέμα Βαρουφάκη» μπορούν να ειπωθούν πολλές διαφορετικές γνώμες, χωρίς καμία να μπορεί να γίνει καθολικά αποδεκτή – επειδή ακριβώς θα βασίζονται σε υποθέσεις. Κατά την γνώμη μου, το ζήτημα θα πρέπει να προσεγγιστεί  με το «τι θα συνέβαινε αν η χώρα έβγαινε στις αγορές το 2014 με κάποια προληπτική γραμμή στήριξης», σε σχέση με το τι θα συμβεί τον Αύγουστο – το οποίο είναι ακόμα άγνωστο. Το σίγουρο είναι πως το «mail Χαρδούβελη», το οποίο δεν ήταν παρά οι έγραφες απαιτήσεις των δανειστών, μοιάζει με εκδρομή σε σχέση με αυτά που απαιτήθηκαν το καλοκαίρι του 2015.

Δεν μπορούμε βέβαια να γνωρίζουμε τι μέτρα θα απαιτούσε η προληπτική γραμμή. Εν τούτοις, δεν νομίζω τόσο σκληρά όσο το να διατηρείται το πλεόνασμα στο 3,5% μέχρι το 2022 και 2% στη συνέχεια. Όσον αφορά τις τράπεζες, πολύ αμφιβάλω αν θα ήταν σε τέτοια κατάσταση σήμερα. Σε ότι αφορά τον Βαρουφάκη είναι τουλάχιστον τραγικό να διαφωνούμε αν έκανε ζημιά μόνο 50 δις € (λες και είναι μαρουλόφυλλα) ή 200 δις € – ενώ το κόστος των ελέγχων κεφαλαίων (capital controls), της μαζικής φυγής καταθέσεων και της εξόδου χιλιάδων επιχειρήσεων από την Ελλάδα εξαιτίας του είναι ανυπολόγιστο.

Σε πλήρη εξέλιξη το σχέδιο της «νομισματικής παρένθεσης»!

Συνεχίζουν την τακτική του Γιάνη του Βαρουφάκη περί «δημιουργικής ασάφειας». Στην πραγματικότητα πρόκειται για δημιουργική καταστροφή, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην δραχμή. Δεν κλείνουν την συμφωνία άμεσα, επειδή δεν θέλουν να την κλείσουν. Μεταθέτουν συνεχώς τον χρόνο, αν και ξέρουν ότι κάθε μέρα καθυστέρησης μας φέρνει πιο κοντά στο σχέδιο Σόιμπλε.

Στην αρχή μας είπαν ότι θα συμφωνούσαν οπωσδήποτε μέχρι τον Δεκέμβριο. Έπειτα ο Δεκέμβριος έγινε Ιανουάριος κι αν διαβάσουμε προσεκτικά την ανακοίνωση των Γερμανών που μιλάνε γενικόλογα για το... 2017, καταλαβαίνουμε ότι η βαλίτσα πλέον πάει μακριά. Μας λένε ότι δεν μπορούν να ψηφίσουν τα εργασιακά. Δεν μας λένε τι θα έχει αλλάξει τον Μάρτιο, τον Απρίλιο ή τον Ιούνιο. Πώς θα μπορέσουν τότε και δεν μπορούν σήμερα; Αξίζει αυτή η «αναμονή» για το ρίσκο που παίρνει η χώρα;

Μερικοί ακόμη μήνες αναμονής. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη οικονομική ασφυξία στην αγορά. Περισσότερα χρέη του δημοσίου προς τους ιδιώτες και λιγότερη ρευστότητα στο σύστημα. Σημαίνει απουσία επενδύσεων και μεγαλύτερα περιθώρια χρόνου για να διαφύγουν όσες επιχειρήσεις βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα και δεν έχουν ακόμη μεταφέρει την έδρα τους μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα. Αλήθεια, δεν βλέπουν την πραγματικότητα; Ή μήπως αυτό επιδιώκουν;

Δημιουργική ασάφεια και άγονη σαφήνεια

Νέα Κρήτη

Κατά τις πρώτες 100 ημέρες της νέας κυβέρνησης, η ελληνική οικονομία φέρεται να «παγώνει» σε αναμονή του σήματος επανεκκίνησης από την πορεία των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους στις Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Παρίσι και Ρήγα της Λετονίας. Ενόσω αυτές παρατείνονται και βαλτώνουν, τόσο η οικονομία αδρανεί και κατά συνέπεια τόσο περισσότερο μειώνεται η ικανότητα της να παράγει εισοδήματα και επαρκή πλεονάσματα προκειμένου να αποπληρώνει τακτικά και απρόσκοπτα τις οφειλές της.

Του Κώστα Βεργόπουλου

Αυτό οφείλουν να γνωρίζουν αμφότερες οι πλευρές των διαπραγματευομένων και κατά συνέπεια να επισπεύδουν, αντί να καθυστερούν, το τελικό αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, οι νόμιμες και δικαιολογημένες προσδοκίες των δανειστών δεν θα έπρεπε να αντιτίθενται με αυτές της οφειλετριας χωράς, αλλά θα οφείλαν κατ' ανάγκην να συμπίπτουν προς την αυτή κατεύθυνση για την όσο το δυνατόν ταχύτερη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας και αύξηση του εθνικού εισοδήματος της, που αποτελεί και την απαράκαμπτη προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υγιούς αποπληρωμής κάθε οφειλής.

Εν τούτοις, πάρα πασά λογική και αυτονόητη προσδοκία, η διαπραγμάτευση εξελίσσεται σε ατέρμονα παρτίδα από θανατηφόρες «μπλόφες» και αβέβαιο τελικό αποτέλεσμα. Κάθε πλευρά δοκιμάζει τις αντοχές της άλλης και με τελικό θύμα όχι μόνον την ελληνική οικονομία, αλλά εξ ίσου και όχι λιγότερο την αξιοπιστία και εύρυθμη λειτουργία του συνόλου της Ευρωζώνης.