του Παναγιώτη Ε. Πετράκη*
Εδώ και ένα έτος, περίπου, φαίνεται να αποκτά δυναμική η διαδικασία απομόχλευσης του εγχώριου τραπεζικού συστήματος, μετά από καθυστέρηση αρκετών ετών (Διάγραμμα 1). Η επίπονη, για την οικονομική δυναμική, διαδικασία μείωσης των ιδιωτικών χρεών αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, πριν μπορέσει το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα να αναλάβει τον ρόλο του χρηματοδότη του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.
Διάγραμμα 1: Συνολικό ενεργητικό τραπεζών προς ΑΕΠ. Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία αφορούν το 4ο τρίμηνο 2016.
Σημείωση: Η διακεκομμένη γραμμή απεικονίζει το αντίστοιχο μέγεθος, υπό την υπόθεση πως το ελληνικό ΑΕΠ παραμένει αμετάβλητο μετά το 2ο τρίμηνο του 2010.
Όπως απεικονίζεται στο Διάγραμμα 1, μετά από αργή αποκλιμάκωση αρκετών ετών, η αναλογία ενεργητικού του χρηματοπιστωτικού τομέα προς το ΑΕΠ άρχισε να μειώνεται ταχύτερα κατά τη διάρκεια του 2016 (εξαιτίας των θετικών, αν και αναιμικών, ρυθμών μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας), με τον βαθμό «τραπεζικής μόχλευσης» της οικονομίας να επιστρέφει στα επίπεδα του 2009. Είναι ενδεικτικό πως, εάν η ελληνική οικονομία δεν είχε συρρικνωθεί κατά 25% κατά τη διάρκεια της κρίσης, ο ρυθμός απομόχλευσης θα προσέγγιζε τον αντίστοιχο της ΖτΕ.



