Ο αριστερός αμερικανισμός

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Νίκου Ταυρή

«…Μια χώρα με την οποία μας συνδέει μια ισχυρή στρατηγική σχέση. Αλλά και αγώνες για κοινές αξίες σε σημαντικές στιγμές της ιστορίας. Από τον αγώνα για την ανεξαρτησία ενάντια στην αποικιοκρατία και την διακήρυξη της ανεξαρτησίας, μέχρι τους αγώνες για την κατάργηση της δουλείας με τη σφραγίδα του Προέδρου Λίνκολν. Και από τους κοινούς αγώνες ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό, μέχρι τις μεγάλες μάχες για την κατοχύρωση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις. Και είμαι βέβαιος ότι η φετινή διοργάνωση και η ξεχωριστή θέση των ΗΠΑ σε αυτήν θα είναι ευκαιρία για τη σύσφιξη των πολιτιστικών αλλά και οικονομικών μας σχέσεων. Η μεγάλη, η εντυπωσιακή αποστολή σας εδώ σήμερα το αποδεικνύει.

Και εύχομαι αυτή η συμμετοχή να είναι το έναυσμα για ακόμη στενότερη συνεργασία. Θέλω λοιπόν να καλέσω τον καθένα από σας να συμμετέχει στην μεγάλη προσπάθεια για την Ελλάδα του μέλλοντος. Οι ευκαιρίες θα είναι πολλές. Το έχετε ήδη καταλάβει. Και μπορούμε μαζί να της αξιοποιήσουμε»

Το απόσπασμα είναι από το καλωσόρισμα του Αλ. Τσίπρα στην αποστολή των ΗΠΑ στη ΔΕΘ. Δεν πρόκειται για τυπικές κουβέντες που λέγονται έτσι κι αλλιώς σε μια τέτοια περίσταση. Εδώ έχουμε την αποδοχή όλης της ιδεολογίας των ΗΠΑ για τον ρόλο τους στον σύγχρονο κόσμο. Ίσως μόνο ο ΓΑΠ από τους σύγχρονους πολιτικούς να ήταν τόσο κοντά στο «αμερικάνικο όνειρο» όσο η κυβερνώσα σήμερα Αριστερά.

Υπάρχει βέβαια πάντα και η «υλική πλευρά». Αυτή αποτυπώνεται στο τέλος του αποσπάσματος: «Οι ευκαιρίες θα είναι πολλές. Το έχετε ήδη καταλάβει». Ή αλλιώς, «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Η πρόσκληση στις ΗΠΑ να αγοράσουν όσα η μεταμνημονιακή Ελλάδα βγάζει στο σφυρί, είναι έτσι κι αλλιώς διακηρυγμένη. Δεν πρόκειται μόνο για επιχειρηματικές συμφωνίες, επενδύσεις και υποδομές, αλλά για τη συνολικότερη πρόσδεση της χώρας στα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Το επόμενο στάδιο του αντιαμερικανισμού

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μυ

Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο δύο χρόνια στη Γερμανική κυβέρνηση για να καταφέρει αυτό που οι αμερικανικές κυβερνήσεις δημιούργησαν μέσα σε  δεκαετίες. Με λίγη ακόμη προσπάθεια, του χρόνου τέτοια εποχή πιθανότατα η Γερμανία θα είναι η πιο μισητή χώρα ανάμεσα στους Ελληνες πολίτες, αφήνοντας πίσω τις ΗΠΑ και τον «παραδοσιακό» ελληνικό αντιαμερικανισμό.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της πραγματικότητας, δεν μπορεί να αλλάξει την ουσία της. Έτσι, όσο κι αν  το mediako σύστημα βομβαρδίσει με τα «δώρα και τις υποσχέσεις» που έφερε η Μέρκελ, ή για το πόσο «έχει βελτιωθεί το κλίμα» ή ακόμη «για τη βαθειά ελληνογερμανική  σχέση» που αναπτύσσεται, δεν είναι δυνατό να αλλάξει αυτό, που τεράστια τμήματα του πληθυσμού της χώρας αντιλαμβάνεται στο πετσί του: Την κατάρρευση της οικονομίας, την απαξίωση του πολιτικού συστήματος, την διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ο αντιαμερικανισμός στη χώρα, οικοδομήθηκε στους δεσμούς υποτέλειας και εξάρτησης που ανέπτυξε η πολιτική/ οικονομική  μετεμφυλιακή ηγεσία και ενισχύθηκε από τον υπονομευτικό ρόλο που έπαιξε/ παίζει η υπερδύναμη σε μια κρίσιμη σειρά ζητημάτων, όπως το κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά. Είναι προφανές, ότι η διεκδίκηση ενός ρόλου επικυρίαρχου από την πλευρά του Βερολίνου, έχει αρχίσει και ερεθίζει πρόσφατες ιστορικές μνήμες οι οποίες έμοιαζαν θαμμένες κάτω από τα πέπλα μιας ψευδεπίγραφης  ευημερίας…