του Αντώνη Παπαγιαννίδη
Θα περίμενε κανείς, μετά την τόση ένταση και πίεση της διαβόητης αξιολόγησης - και με δεδομένη την ιδιότυπη σοφία του Ανδρέα Παπανδρέου: "μην ενοχλείτε τα μπάνια του λαού" - να είχε μπει το πολιτικό μας σύστημα στην τελική ευθεία του καλοκαιριού του 2016 (πολύ δε περισσότερο που το περσινό καλοκαίρι, του 2015, είχε υπάρξει όχι απλώς περιπετειώδες αλλά κατά κυριολεξίαν αγχωτικό!) με απόφαση να το πάει ήρεμα. Όμως...
...Όμως μια σειρά από επεισόδια διαδρομής, αλλά και απο συνειδητές επιλογές, διαψεύδουν ήδη αυτήν την προσδοκία. Παράδειγμα: η στα όρια της πολιτικής παράνοιας υπόθεση της απόπειρας του Θοδωρή Δριτσα, υπουργού αναπληρωτή Εμπορικής Ναυτιλίας, να οδηγήσει σε προσάραξη την πολύκροτη συμφωνία ΤΑΙΠΕΔ/Cosco για την πώληση του ΟΛΠ, την παραμονή (κυριολεκτικά!) της αναχώρησης του Τσίπρα μετά κουστωδίας για επίσημη επίσκεψη στο Πεκίνο. Η τρομάρα που προξενήθηκε στους κυβερνητικούς κύκλους όταν η Cosco αντέδρασε με προσβλητική/απειλητική επιστολή έφυγε ταχύτατα απο την μέση - αλλά πώς; Με απόλυτη υπαναχώρηση!
Τόσο, που έκανε μερικούς να διερωτηθούν μήπως πρόκειται για μια νέα μέθοδο που πάει να εγκατασταθεί στην άσκηση διακυβέρνησης, μετά την διαπραγμάτευση για την πρώτη αξιολόγηση του Μνημονίου-3 "στο όριο" (που κατέληξε σε βάρβαρο Ασφαλιστικό, μα και σε δημοσιονομικό "κόφτη"), μετά την επίσης οριακή ιστορία του Ελληνικού, των Περιφερειακών Αεροδρομίων κοκ. Ολα οδηγούνται στο όριο. στήνεται σκηνικό δύσκολης διαπραγμάτευσης. δείχνει να φθάνει η στιγμή του εκτροχιασμού - ύστερα, πλήρης παράδοση άνευ όρων (αλλά αυτοδοξασμός για την σκληρή διαπραγμάτευση, συν κλάμα τύπου Δρίτσα ή Σπίρτζη).
Σ' αυτό αυτό λοιπό το παγιωμένο - ως φαίνεται - σκηνικό, ήρθε να προστεθεί ως επιπρόσθετη στρώση η πρόταση για έναν (σαφώς αναλογικότερο: χωρίς "πριμ" των 50 εδρών, ή μάλλον χωρίς κανενός είδους πριμ, συν δικαίωμα ψήφου στα 17) νέο εκλογικό νόμο: Εναν νόμο που, ακόμη κι αν δεν τις βρει τις 200 αναγκαίες ψήφους για να ισχύσει στις αμέσως επόμενες εκλογές, θα ισχύει απο τις μεθεπόμενες. Δηλαδή εκλογές που θα έχει αναγκαστεί να κάνει όποιος έχει τότε το βαρύ προνόμιο να κουβαλήσει το πιο δύσκολο κομμάτι της προσαρμογής (2017; 2018;). Συνεπώς, μια νέα εποχή συναινέσεων και συμμαχιών θα έχει ανατείλει. Υποχρεωτικών συναινέσεων. Αναγκαστικών συμμαχιών. Ομως, με "δείγμα εργασίας" την πρόσφατη στάση της Κυβέρνησης στα Κινεζικά, πώς να αισιοδοξήσεις ότι θα μπορέσουν να πορευθούν σε διακυβέρνηση κρίσης μέσα από σχήματα απλής αναλογικής;

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου