Eνα τεράστιο λάθος πολιτικής και ιδεολογικής αξιολόγησης

του Παναγιώτη Γεννηματά

Mε μεγάλη λύπη θα επιχειρήσω να επιστήσω την προσοχή των φίλων σε ένα τεράστιο λάθος πολιτικής και ιδεολογικής αξιολόγησης που εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια έχει, σκοπίμως ή από κεκτημένη αδράνεια σκέψης, καλλιεργηθεί. Το λάθος αυτό είναι το ότι κατατάσσομε τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ του επί πλέον του αρχικού εκλογικού ποσοστού 4%, στην αριστερά.

Πρόκειται για σημαντικό λάθος, το οποίο, παράλληλα με την σκοπίμως καλλιεργούμενη από τα νεοσυντηρητικά πολιτικά αντανακλαστικά αποπροσανατολιστική προπαγάνδα , έχει καλλιεργήσει και συνεχίζει να τροφοδοτεί ένα εντελώς άτοπο και ανεδαφικό, αν όχι και φαρσοκωμικό νεοαντικομμουνισμό που στερείται παντελώς πολιτικού και ιδεολογικού ερείσματος.

Από τον σημερινό κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ το αρχικό αριστερό 4% έχει ήδη αποχωρήσει. Ο σημερινός κυβερνητικός σχηματισμός δεν έχει ίχνος ως εκ τούτου αμιγώς αριστερή ιδεολογία, όπως φαίνεται καθαρότατα και στο wording του που απέχει παρασάγγες από οποιοδήποτε καλοθεμελιωμένο στους κώδικες της παραδοσιακής αριστεράς ιδιόλεκτο.

Αντίθετα, στο σημερινό κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ έχει βρει διέξοδο ένα συναισθηματικά συντεταγμένο συνονθύλευμα μικροπουζαντισμού α λα ελληνικά, το οποίο εντάσσεται ανετότερα στον ακροδεξιό παραδοσιακό εθνολαϊκισμό που μεγάλο μέρος της ΝΔ εξακολουθεί να συγκρατεί ακόμη...

Ο μη αριστερός αυτός εθνολαϊκισμός δικαιολογεί πλήρως την αγαστή συνεργασία με τους ΑΚΕΛ, εις πείσμα των ουκ ολίγων φαινομενικά συγκρουσιακών διαφορών που συχνά εμφανίζονται να θέτουν σε κίνδυνο την κυβερνητική συγκατοίκηση.

Αντίθετα, η άνετη κυβερνητική συνύπαρξη επιβεβαιώνει τα όσα πιο πάνω ισχυρίζομαι. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έχουν κοινή ιδεολογική βάση που δεν είναι οπωσδήποτε αριστερή αλλά παραδοσιακά παλαιοσυντηρητική, με ενδιάθετο υπόβαθρο φασιστικών αντισυναισθημάτων (ressentiments) που τροφοδοτεί εντατικά η απειλή σύνθλιψης της μικροϊδιοκτησίας και το φάσμα της επεκτεινόμενης ανεργίας.

 Η σημερινή αποθήκη ΣΥΡΙΖΑ είναι επομένως ιδεολογικά ρευστή και η τυχόν παρουσία ή παραμονή παλαιοαριστερών ή νεοαριστερών ευκαταστάτων τουριστών στις τάξεις της (τύπου Τσακαλώτου ή Σταθάκη κ.α. συναφών) δεν πρέπει να μας παρασύρει. Το μείζον πρόβλημα στη σημερινή Ελλάδα ίσως είναι η απουσία πραγματικής αριστεράς. Το ίδιο όμως ισχύει και σε ολόκληρη την Ευρώπη, μετά τη σύντηξη της σοσιαλδημοκρατίας με τη νεοφιλελεύθερη συντήρηση που έχει συντελεστεί από τις αρχές του '90.Το ερώτημα όμως είναι ένα: τί μπορεί να σημαίνει ΑΡΙΣΤΕΡΑ σε μια οικονομία υπηρεσιών στο σύγχρονο κόσμο;;;;.

Φοβάμαι ότι απάντηση δεν θα είναι για πολύ καιρό δυνατή, με αποτέλεσμα η δημοκρατία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης που νομίζουμε ότι πιστεύουμε ακόμα και κάποιοι 'άλλοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι στηρίζουν να διαβρώνεται συστηματικά από τον νεοφιλελεύθερο αλλά και τον μικροαστικό φασισμό που αμφίπλευρα την ροκανίζουν. Αν χρειαστεί θα επανέλθω αναλυτικότερα.

Αριστόβουλος