Τακτικισμοί ή πολιτική διαστροφή

Οι εξουσιολάγνοι πολιτικοί σπανίως δικαιώθηκαν από την Ιστορία. Αντιθέτως, κάποιοι τελείωσαν πολύ άδοξα την ζωή τους

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η ιστορία της εξουσιολαγνείας είναι μακραίωνη, έχει περιγραφεί από διάσημους στοχαστές και πολιτικούς και, βεβαίως, στην πορεία της προκάλεσε τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ανθρωπότητα. Ο λόγος είναι απλός. Οι εξουσιολάγνοι άρχοντες, βασιλείς, δικτάτορες και πολιτικοί είναι αδίστακτοι, στυγνοί, δημαγωγοί και γεμάτοι μίσος για τον άνθρωπο. Η περιφρόνηση και η απέχθεια που έχουν απέναντι στον άλλον είναι κύριο γνώρισμά τους –ιδιαίτερα δε όταν πρόκειται γι αυτό που αποκαλούν «λαό». Γι αυτούς, ο λαός δεν είναι τίποτε περισσότερο από «υποτακτικοί», «υπήκοοι», μία μάζα αλαλαζόντων κυμβάλων, που το μόνο που θέλουν είναι μύθους. Όμως, για τους εξουσιολάγνους, ο μύθος αποτελεί έναν κλειστό κόσμο παραστάσεων και εντυπώσεων με αναγκαστικό κύρος, ένα ολικό σύστημα γνώσεως, που απαιτεί καθολική συμμόρφωση και υποταγή. Άρα, ο μύθος είναι υποβοηθητικός της ανόδου στην εξουσία και της παραμονής σε αυτήν.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των εξουσιολάγνων ηγετών είναι η μοναδική τους ικανότητα να δημιουργούν ανορθόλογες συμπεριφορές και να αξιοποιούν την συλλογική ανοησία που προκύπτει από αυτές. Μία σημαντική επιστημονική προσέγγιση του θέματος αυτού έγινε από τον Γάλλο εθνολόγο και ψυχολόγο Γουσταύο Λε Μπον, ο οποίος, στο βιβλίο του «Η Ψυχολογία των Μαζών», το 1895, ερμηνεύοντας τον αντίκτυπο των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών μεταβολών στην Γαλλία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, θεμελίωνε την θεωρία του για την επίδραση της μάζας στην ψυχολογία του ατόμου, θέτοντας τις βάσεις για την επιστήμη της Κοινωνικής Ψυχολογίας.

Σύμφωνα με τον Λε Μπον, η μάζα δεν αποτελείται απλά από το σύνολο των επί μέρους ατόμων, κάθε ένα από τα οποία διατηρεί την οντότητά του. Για τον Λε Μπον η μάζα αποτελείται από άτομα που συγχωνεύονται σε μία ενιαία οντότητα σκέψης και συναισθήματος. Αν το άτομο χαρακτηρίζεται από την κριτική ικανότητα, την συνείδηση και την λογική, αν μπορεί να σκεφτεί και να αξιολογήσει τις καταστάσεις και την θέση του μέσα σε αυτές, στην μάζα όλα τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω. Παράλληλα, οι μάζες χρειάζονται έναν ηγέτη, ο οποίος δεν τις πείθει με την δύναμη των λογικών του επιχειρημάτων αλλά τις υπνωτίζει. Η επικοινωνία με την μάζα (προπαγάνδα) έχει μία ανορθολογική βάση, τις συλλογικές πεποιθήσεις, και –κυρίως– ένα εργαλείο, την υποβολή (άμεση ή από απόσταση). Η τελευταία συνίσταται στο να «βάζουμε» στο μυαλό του «μαζικού ανθρώπου» μία ιδέα και αυτός να αισθάνεται ότι την έχει σκεφτεί ο ίδιος, να ταυτίζεται με αυτήν.

Οι μακροοικονομικές εξελίξεις το 2015.

του Κώστα Μελά

Ι.

Με τη δημοσίευση  της εξέλιξης των μακροοικονομικών μεγεθών  για το 2015 , είμαστε σε θέση να προβούμε σε μια πρώτη αποτίμηση  τους με τις αντίστοιχες εξελίξεις του 2014. Τα στοιχεία παρατίθενται στον Πίνακα 1.

Πίνακας 1.

						2014	2015
ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2010.						0,7	-0,2
Συνολική Εγχώρια Ζήτηση (συμβολή)						0,9	-1,4
	Ιδιωτική Κατανάλωση					0,5	0,3
	Δημόσια Κατανάλωση					-2,6	0
	Ακαθάριστος Σχηματισμός παγίου κεφαλαίου					-2,8	0,7
Εξωτερικό Ισοζύγιο (συμβολή)						-0,3	1,3
	Εξαγωγές Αγαθών και υπηρεσιών					7,5	-3,8
	Εισαγωγές Αγαθών και Υπηρεσιών					7,7	-6,9
Αποπληθωριστής ΑΕΠ						-2,2	-0,6
ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές (δις  Ε)						177,6	176
ΑΕΠ , μεταβολή σε τρέχ. τιμ						-1,6	-0,9
Εθνικός ΔΤΚ (Μέσος δείκτης 12μήνου)						-1,3	-1,7
Εν ΔΤΚ (μέσος δείκτης 12μήνου)						-1,4	-1,1
Πυρήνας πληθωρισμού(μέσος δείκτης 12μήνου)						-1,4	-1,3
Ανεργία (μέσο ετήσιο ποσοστό)						26,5	24,9
				(% του ΑΕΠ)
Δημόσια Οικονομικά (Γενική Κυβέρνηση % του ΑΕΠ)
Σύνολο εσόδων						46,4	48,1
Σύνολο δαπανών						49,9	55,3
	Πρωτογενείς δαπάνες					46	47,4
Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης						-3,6	-7,2
Πρωτογενές ισοζύγιο						0,4	0,7
Χρέος Γενικής Κυβέρνησης						178,6	176,9
Ισοζύγιο Πληρωμών
Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών						-2,1	-0,1
Εμπορικό Ισοζύγιο και Υπηρεσιών						-2,3	-0,2
	Εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών					30,6	29,9
	Εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών					29,5	30,1
Τρέχουσες μεταβιβάσεις						1,5	-0,4
Καθαρές Εισπράξεις Εισοδημάτων						-1,6	0,4
Καθαρή Διεθνής Επενδυτική Θέση						-125,2	-126,4
	(% μεταβολή, εκτός άλλης αναφοράς)
Επιτόκια και Χρηματοδότηση
Επιτόκιο Δανεισμού Επιχειρήσεων.						6,1	5,8
Χρηματοδότηση του Ιδιωτικού τομέα						-3,1	-2
Συναλλαγματικές Ισοτιμίες
Ονομαστική Σταθμισμένη Συναλλαγματική Ισοτιμία						0,7	-2,7
Πραγματική Σταθμισμένη Συναλλαγματική Ισοτιμία (με βάση ΔΤΚ)						-1,6	-4,5
		(με βάση ΔΤΚ)

Spiegel: Το πλήρες σχέδιο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους

«Αναδιάρθρωση light» για το ελληνικό χρέος είναι πρόθυμο να δεχτεί το Βερολίνο, σε περίπτωση που η Ελλάδα συμφωνήσει να λάβει επιπλέον μέτρα, αναφέρει το περιοδικό «Der Spiegel», επικαλούμενο εσωτερικό έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών στο οποίο προβλέπεται επέκταση των ελληνικών δανείων για δεκαετίες και σταθεροποίηση των επιτοκίων σε χαμηλό επίπεδο.

Στην περίπτωση που οι Έλληνες συμφωνήσουν στην απόφαση να λάβουν προληπτικά μέτρα, «το Eurogroup θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα για ένα πρόσθετο στοιχείο για το χρέος»: Στόχος θα ήταν και σε αυτή την ιδέα να σταθεροποιηθούν οι τόκοι για το ελληνικό χρέος σε χαμηλό επίπεδο για δεκαετίες, αναφέρει το περιοδικό και διευκρινίζει ότι, αντίθετα με σχετική πρόταση που υπέβαλε το ΔΝΤ και προέβλεπε επιβάρυνση των εταίρων, με τη γερμανική πρόταση δεν θα πληρώσει κανείς. «Η ιδέα των ανθρώπων του Σόιμπλε: Ως τώρα ο ESM προσφέρει ομόλογα με διαφορετικούς χρόνους αποπληρωμής και με τα κέρδη συντηρεί την Ελλάδα. Επειδή ο ESM απολαμβάνει πολύ καλή αξιολόγηση, μπορεί να πουλά στην Ελλάδα φθηνό χρήμα. Να επεκταθούν λοιπόν οι χρόνοι αποπληρωμής αυτών των ομολόγων ώστε η Ελλάδα να μπορεί να απολαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερο διάστημα τα χαμηλά επιτόκια», επισημαίνεται και αναφέρεται το εξής παράδειγμα: «Αν ο ESM επεκτείνει ένα ομόλογο που έχει τώρα 10 χρόνια και το κάνει 30 χρόνια, η Ελλάδα θα εξοικονομήσει πολλά χρήματα. Για αυτό το ομόλογο μεγάλης διάρκειας ο ESM θα χρέωνε την ελληνική κυβέρνηση ως το 2045 με 1,5% επιτόκιο. Αν η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να βρει αυτά τα χρήματα στις αγορές, ανάλογα με το επιτόκιο, θα έπρεπε να πληρώσει 4 ή 5% ή και παραπάνω σε τόκους. Με το χρέος πάνω από 300 δισεκατομμύρια ευρώ, κάθε ποσοστιαία μονάδα που θα μειωνόταν το μέσο επιτόκιο, θα έφερνε εξοικονόμηση 3 δισεκατομμυρίων τον χρόνο, που αντιστοιχεί σε 2% του ελληνικού ΑΕΠ».

Στοιχεία ΣΟΚ: Από το 2008 έβαλαν λουκέτο 244.000 επιχειρήσεις - Χάθηκαν 842.000 θέσεις εργασίας

η δραματική εικόνα για τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα αποκαλύπτουν οι αριθμοί, καθώς περισσότερες από 16.000 «απουσιάζουν» από την τελευταία καταμέτρηση στην Ελλάδα το 2015, σε σύγκριση με το 2014, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Κομισιόν. 

Ακόμη χειρότερη είναι όμως η ευρύτερη εικόνα. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει η «Καθημερινή», από το 2008 έως σήμερα έχουν χαθεί 244.712 επιχειρήσεις. Από τις 858.685 που καταμετρήθηκαν το 2008, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μειώθηκαν σε 613.973 στα τέλη του 2015. 

Μαζί τους, χάθηκαν και 842.670 θέσεις εργασίας, το ίδιο διάστημα. Ειδικότερα για το 2015, ο συνολικός αριθμός επιχειρήσεων σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν φτάνει τις 613.973, σε σύγκριση με τις 630.050 το 2014. Αυτό, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μεταφράζεται σε 45.000 λιγότερες θέσεις εργασίας, αλλά και σε σημαντικά μειωμένη προστιθέμενη αξία για την οικονομία. 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στην ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΨΗΛΑΝΤΗ

Φρυκτωρίες διαδικτυακό κανάλι


Καλεσμένος στην εκπομπή των Γ. Λεκάκη - Α. Μαζαράκη ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής Κώστας Μαυρόπουλος

Γ. Κοντογιώργης - Η αντίσταση των εννοιών

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η αντίσταση των εννοιών», που έγινε στις 29.2.2016 στο Καφέ Φίλιον, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Φίλοι στο Φίλιον.

Ο Καβάφης ως συμπύκνωση της συνάντησης Ελληνισμού-Ανατολής

ardin-rixi

Του Σωτήρη Δημόπουλου 

Η κατανόηση υψηλών πνευματικών μεγεθών δεν είναι ποτέ μονοσήμαντη. Η θεώρηση του έργου τους είναι πολλαπλή και οι οπτικές γωνιές της ανάλυσής τους ανεξάντλητες∙ μεταβαλλόμενες από την αλλαγή των εποχών. Η σχέση που δημιουργείται κατά την προσέγγισή τους είναι αμφίδρομη, υπερβαίνει τα όρια της στεγνής φιλολογίας, και στοχεύει γονιμοποιητικά στον οντολογικό πυρήνα του αναζητητή της αλήθειας. Ως εκ τούτου, δεν θα μπει ίσως ποτέ μια οριστική τελεία στην ερμηνεία σπουδαίων έργων και σημαντικών προσωπικοτήτων.

Τα όσα προαναφέρθηκαν μπορούν κάλλιστα να συμπεριλάβουν και το καβαφικό έργο, το οποίο αναντίρρητα έχει θέση στον Όλυμπο της διαχρονικής ελληνικής γραμματείας. Κάθε, επομένως, ειλικρινής προσπάθεια για να διατυπωθούν νέες ή να εμπλουτιστούν παλαιότερες κατανοήσεις είναι καλοδεχούμενη. Όπως αυτή που κρατάμε σήμερα στα χέρια μας, του καλού φίλου, του Χρήστου του Αλεξάνδρου. Στο πόνημά του ο συγγραφέας εξετάζει, με εργαλείο την υπάρχουσα βιβλιογραφία, τη σχέση του ποιητή με τον χριστιανισμό, την εκκλησία, το Βυζάντιο και την πατρίδα. Σ’ αυτό προβάλλει τη δική του πρόταση και παίρνει θέση για ένα ζήτημα που έχει προβληματίσει ή και διχάσει πολλούς από όσους έσκυψαν στο έργο και στο βίο του μεγάλου Αλεξανδρινού.

Μηχανή του Χρόνου: Η αιματοβαμμένη ιστορία των Σταυροφοριών

Oι Σελτζούκοι Τούρκοι απαγορεύουν την είσοδο προσκυνητών στους Αγίους Τόπους και ξεκινάει η μεγαλύτερη αιματοχυσία του Μεσαίωνα

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών οι Σταυροφορίες έχουν γίνει μια από τις πιο δυναμικές περιοχές ιστορικής έρευνας. Για ποιο λόγο ξεκίνησαν; Ποια ήταν τα κίνητρα; Πόσο διήρκεσαν και τι αποτελέσματα είχαν; Τα ερωτήματα είναι πολλά και τα ιστορικά γεγονότα που πλαισιώνουν αυτή την «ιδιόμορφη»περίοδο ακόμα περισσότερα.

Η καταπάτηση των Αγίων Τόπων από τους Μουσουλμάνους  Σελτζούκους Τούρκους το 1078, ήταν η αφορμή της πρώτης Σταυροφορίας. Οι Σελτζούκοι απαγόρευαν την είσοδο στους προσκυνητές των χριστιανικών εθνών της Δύσης, γεγονός που τελικά δεν έμεινε ατιμώρητο. Οι κίνδυνοι ήταν πολλοί σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης των Αγίων Τόπων από τους πιστούς με αποτέλεσμα να ξεκινήσει η μεγαλύτερη αιματοχυσία στα χρόνια του Μεσαίωνα που διήρκεσε 200 χρόνια.

Το συμβούλιο της Clermont και η άφιξη του πάπα Ουρβανού ΙΙ. Πίνακας από την Bibliothèque Nationale / Bridgeman Images

Το «παρασκήνιο» πριν από την έναρξη των Σταυροφοριών

ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ – 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΝΕΟ ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Ξεκινώντας είναι καλό να κάνουμε κάποιες σημαντικές επισημάνσεις:

1. Τα ΜΜΕ έχουν περάσει πλέον στα χέρια των εξουσιαστών και αποτελούν το μεγάλο όπλο τους για την προώθηση των απεχθών πολιτικών τους.

2. Εσείς τα κινήματα είστε οι τελευταίοι φρουροί για μια καλύτερη πολιτική κατάσταση για έναν καλύτερο κόσμο.

Ερχόμενοι στο προκείμενο για το οποίο δίνεται η συνέντευξη αυτή, πρέπει αρχικά να διευκρινίσουμε ότι η Γ Δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε το καλοκαίρι αλυσοδένει τον λαό, επειδή:

1. Ως επακόλουθο της δανειακής σύμβασης ψηφίστηκε στη βουλή το Γ’ μνημόνιο με μεγάλη πλειοψηφία.

2. Οι όροι της είναι πιο σκληροί και άρα πιο βαριές οι αλυσίδες του λαού.

3. Επαναφέρει τον έλεγχο και την απόλυτη πραγματοποίηση όλων των όρων των προηγούμενων μνημονίων.

4. Ορίζει ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης – ΕΜΣ (γνωστός ως ESM) θα ελέγχει την εφαρμογή και των τριών μνημονίων.

5. Διαπλέκει όλα τα παραπάνω με πολλά και ύποπτα συμφέροντα, κάνοντας κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού ακόμη δυσκολότερη.

Το πολιτικό έγκλημα του Γιώργου Παπανδρέου

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γιώργου Δελαστίκ

Συμπληρώθηκαν  έξι χρόνια από την  23 Απριλίου 2010. Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, την ημέρα της ονομαστικής του εορτής είχε μετακινηθεί στο ακριτικό Καστελόριζο και από εκεί απηύθυνε διάγγελμα στον ελληνικό λαό, κάνοντας μια δραματική δήλωση.
«Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης που από κοινού δημιουργήσαμε στην ΕΕ. Έχω ήδη δώσει εντολή στον υπουργό Οικονομικών να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Παπανδρέου, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη της εποχής των Μνημονίων, που τόσες συμφορές επισώρευσαν στη χώρα μας.

Σχεδόν έναν μήνα νωρίτερα, για την ακρίβεια στις 18 Μαρτίου 2010, μιλώντας στο Υπουργικό Συμβούλιο ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υποστηρίξει τις εντελώς αντίθετες θέσεις. «Η χώρα μας δεν ζητά και δεν θα ζητήσει οικονομική βοήθεια από κανέναν! Ούτε από τους Ευρωπαίους εταίρους μας ούτε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο…» είχε υπογραμμίσει τον Μάρτιο. Τον Απρίλιο ο ίδιος άνθρωπος είχε κάνει στροφή 180 μοιρών και αναφερόταν πλέον σε «μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό»!

«Οι εταίροι μας θα συνδράμουν»

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε έτοιμη και την επιχειρηματολογία υπεράσπισης της νέας γραμμής. «Οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά. Αλλά και να στείλουν κι ένα ισχυρό μήνυμα στις αγορές ότι η ΕΕ δεν παίζει και προστατεύει το κοινό μας συμφέρον και το κοινό μας νόμισμα», ισχυρίστηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, συμφωνώντας πλήρως με τα όσα φρικτά για τους Έλληνες επρόκειτο να υπογράψει επισήμως δέκα μέρες αργότερα, στο πρώτο και μοιραίο Μνημόνιο, στις 3 Μαΐου 2010.

Οι επιλογές του Τσίπρα

ardin-rixi

Του Γιώργου Παπαδόπουλου – Τετράδη από τον προσωπικό του λογαριασμό στο φέισμπουκ 

 Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες έχουν παρατηρήσει, ότι κάθε φορά, που ο πρωθυπουργός τα βρίσκει μπαστούνια για τον τρόπο που θα πουλήσει στο λαό το κάθε επαχθές μνημόνιο που υπογράφει, κάνει κι ένα ταξίδι στο εξωτερικό για να συναντήσει τον Ολάντ (πρώην Ολανδρέου για όσους θυμούνται) και κάποιον από το ιερατείο της ΕΕ.

Αν απορείτε τι λέει σ’ αυτούς, που εκπροσωπούν το μεγάλο κεφάλαιο (γιατί το λαό δεν τον εκπροσωπούν στα σίγουρα) μπορώ να σας διαφωτίσω. Από τη μια διαβεβαιώνει, ότι έχει όλη την καλή διάθεση να υπογράψει όσα έχει συμφωνήσει και όσα απαιτούν οι δανειστές, αρκεί να βάλουν νερό στο τωρινό κρασί τους για να μην απαξιωθεί εντελώς στα μάτια του λαού, και από την άλλη απειλεί (!), ότι αν πιεστεί πολύ θα παραιτηθεί και θα έχουν να κάνουν μ’ αυτό το παλιοκόμμα του Σαμαρά, που δεν τους έκανε όλα τα χατίρια και δεν έκλεισε και την αξιολόγηση!

Αυτά λέει σ’ αυτούς που συναντά, εκείνος που κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, ότι όταν μιλάνε στο εξωτερικό επιτίθενται …αντεθνικά στην ελληνική κυβέρνηση!

Για να καταλάβει κάνεις καλυτέρα τι γίνεται στο υψηλό επίπεδο πρέπει να δει ποιος είναι ο πρωθυπουργός. Από τη μέχρι τώρα πορεία του στην πρωθυπουργία και στο κόμμα ένα είναι βέβαιο: Ότι οι φιλοδοξίες του είναι πολύ μεγαλύτερες από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη χώρα. Και ότι οι ευαισθησίες του για την κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι αντίστοιχες του Λένιν. Δηλαδή, καμία.

Ομιλείτε... λατινικά; de auditu [εξ ακοής]!

Νέα Κρήτη

Όταν λέμε λατινικά, πού πάει το μυαλό σας; Dum spiro spero… Veni vidi vici… Carpe diem… O tempora o mores… Alea jacta est… In vino veritas… Errare humanun est… Scripta manent verba volant…*

Ιφιγένεια Κοντού

Το άρθρο δεν μιλάει για τίποτα από αυτά.

Habemus Papam [Έχουμε Πάπα] έστω; Ούτε.

Το θέμα δεν είναι εκείνες οι λατινικές φράσεις που έμειναν στην Ιστορία ως παροιμιώδεις αλλά αυτές που ακούμε κάθε μέρα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, που διαβάζουμε σε βιβλία, εφημερίδες, sites, που χρησιμοποιούμε στον προφορικό μας λόγο, στα meetings του γραφείου και τις παρέες μας.

Ας αρχίσουμε από μια φράση που ακούστηκε αρκετά τον τελευταίο καιρό: persona non grata που σημαίνει: ανεπιθύμητο πρόσωπο [χρησιμοποιείται στις διπλωματικές σχέσεις κι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από μια απλή αντιπάθεια, επιβάλλει άμεση αποχώρηση από τη χώρα ή απαγόρευση εισόδου]. Σας θυμίζει κάποιον; Ας πούμε τον πρώην επιμελητή του Φεστιβάλ Αθηνών: Γιαν Φαμπρ.

ad hoc και post festum

«Ήρθε με σκοπό να αλλάξει το status quo [την υπάρχουσα, ίσως και παγιωμένη κατάσταση] στα καλλιτεχνικά πράγματα του Φεστιβάλ , όμως η πρόθεσή του να δώσει βελγικό χαρακτήρα στο Φεστιβάλ αγνοώντας τους έλληνες καλλιτέχνες έγινε casus belli [αιτία πολέμου]. Σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος πρόβαλε veto [ένσταση]. Τι περίμενε δηλαδή να βρει ο βέλγος καλλιτέχνης; Tabula rasa? [άγραφος, λευκός πίνακας - η επιστημονική θεωρία που υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος γεννιέται δίχως έμφυτες γνώσεις ]. Το Φεστιβάλ είχε ήδη την ιστορία του και τον χαρακτήρα του. Όπως και ο ίδιος ο Φαμπρ άλλωστε. Τα έργα του τον χαρακτηρίζουν sui generis [ιδιόρρυθμο, με δικό του ιδιαίτερο ύφος που δεν ακολουθεί κάποιο ρεύμα, δεν εντάσσεται σε κάποια κατηγορία].

Στάση πληρωμών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένουν οι Έλληνες έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας και με το τέταρτο Μνημόνιο να έρχεται -ούτε ξέρω αν έχει κάποιο νόημα να ασχολούμαι- αλλά ο μόνος ουσιαστικός τρόπος αντίδρασης των Ελλήνων πια, είναι η στάση πληρωμών.

Ναι, ξέρω πως το έχω γράψει δεκάδες φορές αλλά θα το γράψω ακόμα μια.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από τους πολιτικούς πολιτικούς και τα κόμματα.

Το έργο τους το είδατε. Όλων. Όλοι αυτοί είναι ένα σύστημα. Ένα σύστημα διαίρεσης των Ελλήνων και ξεπουλήματος της χώρας.

Αν μετά από αυτά τα έξι χρόνια, υπάρχουν ακόμα Έλληνες που περιμένουν κάποιο κόμμα ή κάποια οικουμενική κυβέρνηση για να κάνουν μια ακόμα ανάθεση, περαστικά τους.

Οι Ισλανδοί δεν είπαν πολλά λόγια και δεν έκαναν πολλές αναλύσεις, ούτε χωρίστηκαν σε εκατό κομμάτια.

Οι Ισλανδοί έπραξαν σαν ένας λαός και η αντίδρασή τους είχε αποτέλεσμα.

Η αντίδραση των Ελλήνων δεν είχε το παραμικρό αποτέλεσμα. Ούτε καν μια μικρή νίκη. Τίποτα.

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 1000 ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

1. ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ

Η κρίση που ξέσπασε το 2008 είχε στο επίκεντρό της τις τράπεζες. Φυσικά δεν ήταν μια κρίση των τραπεζών γιατί αν ήταν έτσι ελάχιστους θα ενδιέφερε. Ήταν μια κρίση που αγκαλιάζει κυρίως την ίδια την παραγωγή και ολόκληρο το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού έχοντας, στη συγκεκριμένη φάση της, τη μορφή της κρίσης του τραπεζικού συστήματος.. Γιατί όμως όλοι επικεντρώνονται στις τράπεζες; Γιατί όλο το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο έχει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του τις τράπεζες; Πως ο καπιταλισμός έφτασε στον απίθανο παραλογισμό να ισχυρίζεται σοβαρά πως «το πρόβλημα βρίσκεται πως οι τράπεζες δεν παρέχουν ρευστότητα στην πραγματική οικονομία»;

Από πού έως που οι ιδιωτικές τράπεζες είναι οι κάτοχοι του χρήματος του οποίου η έκδοση και η κυκλοφορία είναι υπόθεση των κρατών; Από πού έως που το σύνολο της παραγωγής και της οικονομικής ζωής πρέπει να εξαρτάται από τον τραπεζικό δανεισμό; Από πού έως που το χρήμα δε βρίσκεται στα χέρια των παραγωγών, άμεσων ή έστω και έμμεσων, αλλά στα τραπεζικά θησαυροφυλάκια και η οποιαδήποτε παραγωγική και οικονομική δραστηριότητα έφτασε να εξαρτάται από το δανεισμό και μόνο από το δανεισμό;

Στα παραπάνω ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε κάποια απάντηση με μια σειρά τριών άρθρων. Η προσπάθεια θα επικεντρωθεί στη μελέτη της ιστορικής εξέλιξης των τραπεζών και του ρόλου τους από τις αρχές της εμφάνισής τους στις βόρειες πόλεις της Ιταλίας ως τα σήμερα. Η ιστορική αυτή εξιστόρηση πιστεύω πως μπορεί να καταδείξει όχι μόνο τις μεταβολές στη δομή και στο ρόλο του τραπεζικού συστήματος αλλά και τις μεταβολές στον ίδιο τον καπιταλισμό μέχρι τη μετάβασή του στον ολοκληρωτικό παρασιτισμό.

Η πίστωση, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διατήρηση μιας ισορροπίας μεταξύ των χώρων πλεονασμού εμπορευμάτων ή χρήματος και των χώρων έλλειψης τους. Μέσω της πίστωσης εμπορεύματα ή χρήματα ρέουν από το χώρο πλεονασμού προς τον χώρο έλλειψης. Η πίστωση επομένως είναι στενά συνδεδεμένη με το εμπόριο και είναι ουσιαστικά παράγωγο του εμπορίου. Μόνο προς το τέλος της περιόδου που μελετάμε έγινε ένας χωρισμός μεταξύ εμπόρου και τραπεζίτη. Στο πρώτο στάδιο της ανάπτυξης των δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών η διάκριση μεταξύ εμπόρου και τραπεζίτη ήταν αδύνατη.

Η συνθηκολόγηση της Αργεντινής

analyst

Η συμφωνία της με τα «περιθωριακά» κερδοσκοπικά κεφάλαια μπορεί να θεωρηθεί καλή για την ίδια, αλλά είναι πολύ κακή για τον πλανήτη, αφού δημιούργησε ένα επικίνδυνο δεδικασμένο – οι κομματικοί έμποροι της ελπίδας

του Άρη Οικονόμου

Μετά από 15 σχεδόν χρόνια από την εποχή της χρεοκοπίας της, η Αργεντινή επέστρεψε στις αγορές – αφού προηγουμένως συμφώνησε με τους «περιθωριακούς» πιστωτές της (Holdouts), σε ένα ποσόν που τοποθετείται στα 4,65 δις $. Προηγουμένως υπήρξαν και άλλες, μικρότερες συμφωνίες, ύψους περί τα 1,5 δις $ – όλες ως αποτέλεσμα της διαμάχης της μαζί τους, στα αμερικανικά δικαστήρια.

Η επιστροφή της χώρας δρομολογήθηκε με την έκδοση ομολόγων του δημοσίου, τα οποία ονομάσθηκαν «Tango-Bonds» – όπου στη διαπραγμάτευση που ακολούθησε η χώρα πούλησε ομόλογα αξίας 16,5 δις $ που έγιναν ανάρπαστα από τους επενδυτές. Θα μπορούσε βέβαια να ισχυρισθεί κανείς πως ήταν απολύτως αναμενόμενο, αφού τα κουπόνια τους (επιτόκια δανεισμού) ήταν εξαιρετικά συμφέροντα – όπως φαίνεται από τον πίνακα που ακολουθεί, όπου στην πρώτη στήλη αναγράφεται η διάρκεια των ομολόγων, στη δεύτερη το κουπόνι, στην τρίτη οι πωληθείσες ποσότητες σε δολάρια, ενώ στην τέταρτη ο όγκος της ζήτησης.

Το βαλς των χαμενων επενδυτών και ο Αλέξης

Επενδύσεις, μια λέξη μαγική για κάθε ελληνική κυβέρνηση, κλειδί για κάθε success story, κεντροδεξιό, κεντροαριστερό ή αριστερό. Η χώρα τις χρειάζεται όπως ο άρρωστος τη θεραπεία του. Δίχως αυτές η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει ποτέ από τη στασιμομιζέρια της.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι επενδύσεις δεν είναι παραγγελία από delivery. Οι επενδυτές δεν έρχονται με ένα τηλεφώνημα, παρά εφόσον πεισθούν ότι θα βγάλουν κέρδος, ότι δεν υφίσταται πλέον πολιτικό και οικονομικό ρίσκο, πως η φορολογία είναι ευνοϊκή και δεν θα αλλάξει του χρόνου, ότι η νομοθεσία τους προστατεύει από αυθαιρεσίες, η χώρα σέβεται τις συμφωνίες που συνάπτει. Ακόμη και αύριο να συμβούν όλ' αυτά, και πάλι οι επενδυτές δεν θα έρθουν αμέσως, θέλουν χρόνο για να πεισθούν.

Επομένως ; Επομένως ακόμη και αν η κυβέρνηση καταφέρει να κλείσει αυτή την αέναη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ο φόβος είναι μη τυχόν το τρενάκι της ανάπτυξης δεν εμφανιστεί τελικά στην ώρα του στην αποβάθρα. Μη τυχόν η δυναμική της οικονομίας, υπό το βάρος υφεσιακών μέτρων ύψους 5,4 δισ. ευρώ και εν μέσω μιας προβληματικής διεθνούς συγκυρίας, δεν θα είναι πλέον τέτοια ώστε να βγάλει τη χώρα από το βάλτο.

Ο Αχιλλέας, η χελώνα …και οι Νεοέλληνες

ardin-rixi

Του Νικόλαου Μπινιάρη από τη Ρήξη φ. 122

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια ανθολογία από δοκίμια του Μπόρχες. Το πρώτο (1929) ήταν το «Η ατέρμων κούρσα ανάμεσα στον Αχιλλέα και τη χελώνα». Ο Μπόρχες αναφέρεται στο ιστορικό και διάσημο παράδοξο του Ελεάτη φιλόσοφου και μαθητή του πατέρα Παρμενίδη, Ζήνωνα. Ο Παρμενίδης θεωρείται ο πατέρας της φιλοσοφίας και ο Ζήνωνας ένας ιδιοφυής μαθητής, ο οποίος παρουσίασε τα παράδοξά του για να επιχειρηματολογήσει υπέρ του δασκάλου του.

Η φιλοσοφία του Παρμενίδη εμπεριέχει την ιδέα του αναλλοίωτου και ακίνητου όντος. Το ον σύμφωνα με τον Παρμενίδη είναι ένα και ενυπάρχει όχι εν χρόνω. Ο Αριστοτέλης αναφέρει το συγκεκριμένο παράδοξο ως το «επιχείρημα του Αχιλλέα» και ο Σιμπλίκιος το αναφέρει σε σχέση με τη χελώνα. Ο Αχιλλέας είναι η επιτομή της ταχύτητας, ωκύπους, κατά τον Όμηρο, η χελώνα η επιτομή της βραδύτητας. Και εδώ αρχίζει το παράδοξο. Ο Ζήνωνας, είκοσι τέσσερις αιώνες πριν, βάλθηκε να μας φέρει σε απόγνωση, δηλαδή να φέρει σε απόγνωση αυτό που η κοινή λογική θεωρεί δεδομένο της εμπειρίας, πως ο Αχιλλέας σε μια κούρσα με τη χελώνα θα είναι πάντα ο νικητής, εάν βέβαια όλες οι συνθήκες είναι ομαλές και ο Αχιλλέας δεν σπάσει το πόδι του ή δεν αποκοιμηθεί από την αργή κίνηση της χελώνας.