Η προσωπική μαρτυρία του Μίκη Θεοδωράκη για το πώς οδηγήθηκε ο Κ. Καραμανλής να ορθώσει το ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ - Ο ρόλος του Δ. Κωνσταντακόπουλου

Ινφογνώμων Πολιτικά

Την αποκάλυψη των όσων είχαν λεχθεί το 2004 μεταξύ του Μίκη Θεοδωράκη και του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή αναφορικά με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που έπρεπε να κρατήσει για το σχέδιο Ανάν δίνει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος .

Σε παλιότερη συνδιάσκεψη της κίνησης ανεξαρτήτων πολιτών «Σπίθα» στην Αθήνα, που έγινε τον Ιούνιο του 2011, ο Μίκης Θεοδωράκης παρενέβη, ενώ μιλούσε ο Δ. Κωνσταντακόπουλος, και κατέθεσε μια ιστορική μαρτυρία για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

Τα όσα είπε τότε στη συνδιάσκεψη ο Μίκης δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, ούτε κι αυτά που ειπώθηκαν μεταξύ αυτού και των Καραμανλή και Χριστόφια παραμονές του 2004. Δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά σήμερα. Είχε πει, τότε, ο Μίκης Θεοδωράκης:

«Για να δείτε πώς γράφεται η Ιστορία: Όταν αναγγέλθηκε το σχέδιο Ανάν, εγώ ήμουν από αυτούς που ήταν πάντα υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας και κυρίως της διευθέτησης των διαφορών των δύο κοινοτήτων, να γίνει μια ενιαία Κύπρος. Είδα το σχέδιο Ανάν θετικό, δεν το διάβασα κιόλας το σχέδιο.

Δ. Κωνσταντακόπουλος : Σπάζοντας την «ομερτά» ενημέρωσης για το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων

Νέα Κρήτη

Σε αποικιοκρατική λύση τύπου Ανάν στην Κύπρο.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, επικεφαλής του site konstantakopoulos.gr , μιλώντας στον 98.4 για το Κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων που είδε από κοντά με επιτόπια έρευνα, έδωσε έμφαση στη συνωμοσία σιωπής που έχει επιβληθεί πανευρωπαϊκά στα ΜΜΕ , για τις πραγματικές διαστάσεις αυτού του Κινήματος στην Γαλλία. Όπως είπε , παρά την έλλειψη οποιουδήποτε κεντρικού οργάνου και «ηγεσίας» να συγκλίνουν πολύ γρήγορα στη διατύπωση δύο κυρίως αιτημάτων:

– Αποκατάσταση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων

– Σε βάθος εκδημοκρατισμός και λαϊκός έλεγχος του πολιτικού συστήματος.

Η Γαλλία παραμένει βυθισμένη, προς το παρόν, σε ένα είδος «διπλής νομιμότητας» τόνισε. Όλοι οι θεσμοί με τον Πρόεδρο, η πλειοψηφία του Λαού υπέρ των Γιλέκων και μια ισχυρή μειοψηφία του πάντα στους δρόμους.

Αναφερόμενος στις εξελίξεις επί της Κυπριακής ΑΟΖ, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, σημείωσε ότι δυστυχώς η Κυπριακή και η Ελληνική πολιτική ηγεσία, εμφανίζονται έτοιμές για μια λύση τύπου Ανάν με μετατροπή της Κύπρου σε ένα προτεκτοράτο, μεγάλων ενεργειακών και γεωπολιτικών παικτών, που για την ώρα δεν προχωρά, εξαιτίας των απαράδεκτων μεν βλέψεων της Τουρκίας στη περιοχή, που όμως εξ αντανακλάσεως , «σώζουν» για την ώρα την οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ένα καινούριο «γαλλικό πείραμα», προς το παρόν άγνωστης κατάληξης, με σημασία όμως που εκτείνεται σε όλη την Ευρώπη, πραγματοποιείται στις γαλλικές επαρχίες αυτή τη φορά όπου, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε σε όλη τη γαλλική ιστορία, είναι σήμερα το επίκεντρο της εξέγερσης.

Το ετεροχρονισμένο τσιμέντωμα του ΝΑΙ: Η μόνη μας αντίσταση και αντίδραση πρέπει να είναι η διατήρηση της Κ.Δ.

Του ΠΕΤΡΟΥ Θ. ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ

Αύγουστος 21, 2018

Πριν 14 χρόνια ο κυπριακός Ελληνισμός απάντησε με ένα ηχηρό ΟΧΙ στην προσπάθεια των διεθνών απατεώνων να του επιβάλουν λύση προσαρμοσμένη στις τουρκικές απαιτήσεις και συμφέροντα. Και τότε καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες να πεισθεί ο λαός να αποδεχτεί την αμερικανοβρετανική λύση, που έφερε το όνομα «σχέδιο Ανάν».

Το ΑΚΕΛ ήταν έτοιμο να ανεβεί στην πλατφόρμα του ΝΑΙ. Αντιλήφθηκε όμως ότι οι οπαδοί δεν ακολουθούσαν την ηγεσία και το ΑΚΕΛ θα βρισκόταν στην πλευρά των χαμένων. Για τούτο προτίμησε ένα «ΟΧΙ για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ». Η απόφαση του κυπριακού Ελληνισμού ήταν καταπελτική. Το 76% απάντησαν ΟΧΙ. Και ακολούθησε η απειλή. «Θα σας φέρνουμε το σχέδιο ξανά και ξανά, μέχρι να πείτε ΝΑΙ».

Τα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξε μια μεθοδευμένη και οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησης της πλειοψηφίας του ΟΧΙ, ώστε σε νέο δημοψήφισμα να κερδίσει το ΝΑΙ. Το 24% του λαού έπρεπε να γίνει 55%. Εκείνο που χρειαζόταν ήταν να πεισθεί ή να παρασυρθεί ένα μέρος του λαού και να μετακινηθεί προς το ΝΑΙ. Για τούτο ξεκίνησαν οι προσπάθειες. Πρώτα έπρεπε να απομακρυνθεί από την εξουσία ο ηγέτης του ΟΧΙ. Οι ηγεσίες των κομμάτων της δεξιάς και της αριστεράς, με τη συνδρομή της Focus τα κατάφεραν. Ο Τάσσος έχασε τις εκλογές.

Ο ΠτΔ Δημήτρης Χριστόφιας άρχισε τις υποχωρήσεις και τις παραχωρήσεις για την επίτευξη λύσης. Στα πέντε χρόνια δεν τα κατάφερε να πλησιάσει αρκετά τις τουρκικές θέσεις, για να πείσει τον Ταλάτ και τον Έρογλου, ότι είμαστε έτοιμοι για λύση.

Βροντερό όχι από τον Μίκη στα σχέδια ΗΠΑ και Βρετανίας

«Είχα αποφασίσει να μην τοποθετηθώ σε σχέση με το προσεχές δημοψήφισμα στην Κύπρο, με την ελπίδα ότι ο Ελληνοκυπριακός Λαός θα αφηνόταν απερίσπαστος να εκπληρώσει το κυριαρχικό του δικαίωμα.Ομως, δύο παράγοντες ήρθαν να μεταβάλουν αυτήν την απόφαση:

Πρώτον, η σε βάθος μελέτη του Σχεδίου Ανάν που μου αποκάλυψε πλήρως τον αρνητικό του χαρακτήρα. Και

Δεύτερον, οι πρωτοφανείς και απροκάλυπτες πιέσεις αμερικανών και άλλων αξιωματούχων προς την κατεύθυνση του «NAI». Πιέσεις που αποκαλύπτουν με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο ότι πίσω από το Σχέδιο Ανάν ουσιαστικά κρύβονται τα συμφέροντα της Αγγλίας και των ΗΠΑ, που τα πρώτα συνδέονται με το καθεστώς των Βρετανικών βάσεων στη Μεγαλόνησο και τα δεύτερα με τους οικονομικούς – γεωπολιτικούς και κυρίως στρατιωτικούς σχεδιασμούς της υπερδύναμης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Γίνεται έτσι φανερό ότι στον βωμό αυτών των συμφερόντων θυσιάζεται το μέλλον όλων ανεξαρτήτως των Κυπρίων, Ελλήνων και Τούρκων. Και είναι τουλάχιστον παράλογο το ότι τη στιγμή ακριβώς που η Κύπρος γίνεται μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, καλούνται οι κάτοικοί της να υποστούν ένα ελεγχόμενο μόρφωμα εξουσίας που γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη στα δημοκρατικά κεκτημένα και αξίες της Ευρώπης!

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Θεωρούσα ηθική υποχρέωση, δικής μου αξιοπρέπειας, αφού μου δόθηκε η δυνατότητα, να θέσω εκείνη τη στιγμή το ερώτημα για το Ιράκ, σε έναν πολιτικό που θεωρούσα και θεωρώ ως ένα από τα μεγαλύτερα καθάρματα της ευρωπαϊκής και διεθνούς πολιτικής, προσωπικά υπεύθυνο για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Πιθανώς ευθύνεται, ή πάντως οι άνθρωποί του, ακόμη και για τη δολοφονία («αυτοκτονία») του ίδιου του σημαντικότερου Βρετανού, κρατικού ειδικού για θέματα χημικών όπλων, του Δρ. Κέλλυ, γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει τα ψέμματα περί όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, που χρειάζονταν για να δικαιολογήσουν την εισβολή στο Ιράκ. Κανόνισε ο άνθρωπος διάφορα ραντεβού να κάνει, μετά βγήκε να κάνει ένα περίπατο έξω από το σπίτι του και τον βρήκανε πεθαμένο. Αυτοκτόνησε.

Δίπλα μας, μια υπάλληλος του ΟΗΕ στην Αθήνα άλλαξε δέκα χρώματα κατατρομοκρατημένη καθώς με άκουγε να υποβάλλω την ερώτηση. Φοβήθηκε υποθέτω ότι θα έβρισκε τον μπελά της γιατί δεν φρόντισε να μη φτάσει ποτέ δημοσιογράφος που θα ‘κανε μια τέτοια ερώτηση μπροστά στον Μπλερ και στον Ανάν. Τι την ένοιαζαν αυτή τώρα τα παιδάκια που σκοτώνονταν στη Βασόρα ή τη Φαλούτζα, η λεηλασία του Αρχαιολογικού Μουσείου της Βαγδάτης, μιας κιβωτού του παγκόσμιου πολιτισμού ή η αποσταθεροποίηση που θα κατέστρεφε σύντομα τις μισές χώρες της Μέσης Ανατολής; Το δικό της «Ιράκ» ήταν κάμποσες χιλιάδες ευρώ τον μήνα, δεν πάει να χαθεί όλη η ανθρωπότητα. Άνθρωποι σαν κι αυτήν κάνουν δυνατούς τους πολέμους, όχι μόνο αυτοί που τους κηρύσσουν.

Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Τον Απρίλιο του 2004, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι, θύματα της τουρκικής εισβολής του 1974, που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, πολίτες ενός διαρκώς απειλούμενου κράτους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πιέσεις και τις απειλές της αμερικανικής Υπερδύναμης, της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας και της πλειοψηφίας του ελληνικού πολιτικού κόσμου, των μέσων ενημέρωσης και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στην Ελλάδα.

Η συντριπτική τους πλειοψηφία, το 76%, αγνόησε τις πιέσεις, τις απειλές και τις νουθεσίες. Καταψήφισαν το σχέδιο Ανάν, εκτιμώντας, ορθώς, ότι τους έπαιρναν το κράτος τους. ‘Όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αγνοώντας απειλές των ξένων και παροτρύνσεις εγχώριων πολιτικών, οικονομικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών ακόμα ηγετών του ψήφισε ‘Όχι στις 5 Ιουλίου του 2015.

Γιατί στον πυρήνα του DNA του νεώτερου ελληνικού εθνικού σχεδίου, εδώ και χίλια χρόνια, είναι η λέξη ‘Όχι, η λέξη Αντίσταση.

Ο Μίκης Θεοδωράκης, μερικές μέρες μετά το δημοψήφισμα, έγραψε στην Καθημερινή της Κυριακής ένα “προφητικό” άρθρο, όπου, αφού ανέλυε τη φιλοσοφία του σχεδίου προειδοποιούσε, σε μια εποχή που δεν υπήρχε καμιά σχετική ένδειξη, ότι θα δοκιμάσουν να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο και να επαναφέρουν το σχέδιο Ανάν ξανά.

Και στα δύο επαληθεύθηκε. Ο Παπαδόπουλος ανετράπη στις επόμενες εκλογές και πέθανε πικραμένος λίγο αργότερα. Ενώ σήμερα, ο ‘Ελληνας Υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Κοτζιάς, θέλει να επαναφέρει όλη τη βασική “φιλοσοφία” του σχεδίου Ανάν, όπως ο ίδιος ομολογεί, εμμέσως πλην σαφώς, με τη συνέντευξη που έδωσε στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων DPA, τον Ιανουάριο 2017.

ΚΑΤΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ (ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ)

Ὁ Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος εἶναι γνωστός δημοσιογράφος ἀλλά μέ τήν …καλή ἔννοια τοῦ ὅρου, ἐκείνην πού τείνει πιά νά ξεχαστεῖ. Γράφει μόνο γιά τά καίρια δημόσια πράγματα μέ ἐντιμότητα, τετράγωνη λογική καί πλήρη γνώση τοῦ πεδίου. Τά τελευταῖα χρόνια καταγίνεται συστηματικά μέ τό κυριότερο ἑλληνικό πρόβλημα, τό Κυπριακό, στό ὁποῖο ἀναφέρεται καί τό πιό πρόσφατο βιβλίο του (“Ἡ Κύπρος στό στόχαστρο”, ἐκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ, Ἰούνιος 2017).

Ποιά εἶναι ἡ βασική θέση τοῦ συγγραφέως; Ὅτι τό μεῖζον αὐτό θέμα μας ὄχι μόνο συνεχίζει νά κινεῖται στό ἐξωφρενικό πλαίσιο πού ἔθεσαν οἱ ξένοι δημιουργοί του γιά χάρη τῶν συμφερόντων τους ἀλλά καί πέρασε μέ τήν νῦν Κυβέρνησή μας σέ μία φάση πολύ ἐπικίνδυνη. Κι ἄν αὐτό φαίνεται νά συγκρούεται μέ τήν γενική αἴσθηση τῶν Ἑλλήνων, μετά τήν κατάρρευση τῶν συνομιλιῶν στή Γενεύη καί τίς δημόσιες δηλώσεις τοῦ Ν. Κοτζιᾶ κατά τῶν ἐγγυήσεων καί τῶν κατοχικῶν δυνάμεων, ὁ Δ.Κ. ἀπαντᾶ πειστικά στό βιβλίο.

Χαρακτηρίζει τήν διαδικασία τῆς Γενεύης (ὅπου μετείχαμε μαζί μέ τίς δύο κοινότητες τοῦ νησιοῦ, τήν Τουρκία καί τήν …Βρετανία) παράνομη, παράλογη, ἐνάντια στό εὐρωπαϊκό δίκαιο καί ἐπανάληψη τῆς Πενταμεροῦς πού θέσπισε ἀκριβῶς τίς ἐγγυήσεις.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΔΕΑ: ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!

Συμμετοχή στην εκπομπή του Λάμπρου Καλαρρύτη “Εμείς οι Έλληνες” στον Παραπολιτικά 90,1 fm, στις 11 Σεπτεμβρίου

www.konstantakopoulos.gr

Μίκης Θεοδωράκης : Γιατί ξαναλέμε «όχι» στο Σχέδιο Ανάν

Στα πλαίσια της επαπειλούμενης εφαρμογής ενός και χειρότερου σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, επαναφέρουμε το προφητικό κείμενο του Μίκη  Θεοδωράκη στις 2.5.2004

Με δήλωσή μου πριν από δέκα μέρες κάλεσα τους Κύπριους πολίτες να απαντήσουν με ένα βροντερό «όχι» στα τελεσίγραφα του Τζορτζ Μπους και του Κόλιν Πάουελ. Σήμερα, αποφάσισα να ξαναμιλήσω για τη σημασία αυτού του «όχι», αλλά και να επισημάνω ορισμένα στοιχεία του Σχεδίου Ανάν, που επιχειρήθηκε και θα επιχειρηθεί ξανά να περάσει. Αφορμή η έκδοση του βιβλίου «Η Αρπαγή της Κύπρου» (εκδ. Λιβάνη) του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου. Ενός βιβλίου που μεσυγκλόνισε και που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Ελληνες.

Πριν από μία εβδομάδα, οι Ελληνοκύπριοι είπαν το μεγάλο «όχι» τους, απορρίπτοντας, με το συντριπτικό ποσοστό του 76%, το Σχέδιο Ανάν. Οι απλοί Κύπριοι πολίτες βρήκαν το θάρρος να αγνοήσουν αμερικανικά τελεσίγραφα και πιέσεις. Αρνήθηκαν να υποκύψουν σε πολιτικούς ηγέτες και μέσα ενημέρωσης (ή αποβλάκωσης;), στο νέο «αμερικανικό κόμμα», που προσπάθησε να κάνει τον δικό του φόβο και τη δική του υποτέλεια, φόβο και υποτέλεια Κυπρίων και Ελλαδιτών. Με την ψήφο τους διαφύλαξαν το ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος τους, το κράτος των Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου, την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ακόμη το υπερασπίζονται.Αν οι δυνάμεις (όχι βέβαια οι πολίτες) που υποστήριξαν το «ναι» ήταν καλόπιστες θα έπρεπε, μετά το αποτέλεσμα, να καθήσουν να σκεφτούν τι πήγε λάθος στη δική τους πολιτική, πώς έφτασαν να υπερασπίζονται με φανατισμό ένα σχέδιο που απορρίπτει μια τόσο συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Αντί γι’ αυτό, από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, βλέπουμε να παρελαύνουν από τις τηλεοράσεις σαν να μη συνέβη τίποτα, εξηγώντας μας ότι δεν είναι αυτοί που στραβά αρμενίζουν, αλλά ο γιαλός που είναι στραβός. 

“ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ” Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ;

Οι τρέχουσες συνομιλίες για το κυπριακό είναι μια “τελευταία ευκαιρία” για τη λύση του ή συνιστούν κίνδυνο κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Το ερώτημα αυτό κυριάρχησε σε μεγάλο βαθμό στην ημερίδα που πραγματοποίησε χτες, με συμμετοχή τεσσάρων κορυφαίων πανεπιστημιακών, το ‘Ιδρυμα Ερευνών και Πολιτικής Στρατηγικής ΙΝΕΡΠΟΣΤ, με θέμα το Κυπριακό και την κρίση στη Μέση Ανατολή.

Στην ημερίδα συμμετείχαν ο Ομότιμος Καθηγητής του Indiana University-Purdue University και Ομότιμος Πρύτανης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας στην Κύπρο Ευάγγελος Κουφουδάκης, ο Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Άγγελος Συρίγος, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής των ερευνητικών προγραμμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου (Ι.ΔΙ.Σ.) και επικεφαλής του Κέντρου Ρωσίας-Ευρασίας & ΝΑ Ευρώπης. Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Οι συνομιλίες στην Κύπρο και την Ελβετία δείχνουν “πλήρη περιφρόνηση” στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004 και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάτω από το φύλλο συκής της “λύσης” του Κυπριακού, τόνισε ο Καθηγητής Κουφουδάκης, που υπήρξε από τους πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων στις ΗΠΑ εναντίον της δικτατορίας των συνταγματαρχών και της τουρκικής εισβολής στο νησί το 1974.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΖΑΡΙΑ ΘΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ”ΚΡΑΤΟΣ”.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Νομίζετε ότι κάνω πλάκα ή υπερβάλλω. Δυστυχώς, δεν κάνω πλάκα, κυριολεκτώ. Για πρώτη φορά στα παγκόσμια συνταγματικά χρονικά, εισάγεται ο θεσμός της … κλήρωσης, στη λειτουργία των σημαντικότερων θεσμών ενός κράτους!

Αυτό προβλέπεται, σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει έως τώρα, ως μία από τις δύο λύσεις στο νέο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού, παραλλαγή επί τα χείρω του απορριφθέντος στο δημοψήφισμα του 2004 σχεδίου Ανάν. ‘Οταν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα διαφωνούν, προβλέπεται μηχανισμός λύσης των διαφορών, όπου οι εκπρόσωποί τους θα ισοψηφούν. Αν δεν βγάζει απόφαση, θα ρίχνουν δίφραγκο αποκλείοντας ένα από τα μέλη και διαλέγοντας έτσι πλειοψηφία και απόφαση. Κορώνα θα περνάει η ελληνική άποψη, γράμματα η τουρκική! (Εn passant, 82% των Κυπρίων είναι ‘Ελληνες). (Σκέφτονται και εναλλακτική, αν δεν περάσει η κλήρωση, να βάζουν ένα ξένο να αποφασίζει! Διερωτάται βέβαια κανείς εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί δεν δίνουν απευθείας το νησί στους ξένους, να τελειώνουμε και με τις γραφειοκρατίες).

Τι είναι τώρα αυτό; Καζίνο; Ανέκδοτο; Προποτζίδικο; Κι όμως. Τέτοια πράγματα δέχτηκε κιόλας, φαίνεται, στις διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Η ρύθμιση που αναφέραμε είναι μόνο ενδεικτική. ‘Ολη η διαπραγμάτευση διαποτίζεται από την τουρκική και δυτική λογική δύο ισοτίμων κρατών σε συσκευασία ενός. Φοβούμεθα ότι αυτά τα υποστηρίζουν επίσης ηγεσία του ΑΚΕΛ και Αθήνα!

Αυτό δεν θα είναι κράτος, θα είναι όμως ένας τρόπος να γελάει όλος ο πλανήτης μαζί μας – και, κυρίως, ο συντομότερος δρόμος για να γίνει Βοσνία η Κύπρος. Αν και, για να είμαστε ακριβείς, οι πόλεμοι στην Γιουγκοσλαβία επεβλήθησαν στους Σέρβους δια μονομερών ανακηρύξεων ανεξαρτησίας, της διεθνούς αναγνώρισής τους, κυρώσεων και βομβαρδισμών. Εδώ, θα προκαλέσουμε μόνοι μας την καταστροφή, συζητώντας και αποδεχόμενοι σαχλαμάρες.

ΚΥΠΡΟΣ: ΠΡΟΣ «ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ»;

Το τι θα συμβεί στην Κύπρο τους επόμενους μήνες θα έχει τεράστιες συνέπειες σχετικά με την κατεύθυνση που θα πάρει τόσο η ευρωπαϊκή κρίση όσο και η κρίση στη Μέση Ανατολή στο αμέσως επόμενο διάστημα. Μπορεί να καθορίσει τις σχέσεις μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, καθώς επίσης να επηρεάσει βαθιά τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, αλλά και τα ρωσικά συμφέροντα στη Μεσόγειο 

ΚΎΠΡΟΣ: ΠΡΟΣ «ΑΛΛΑΓΉ ΚΑΘΕΣΤΏΤΟΣ»;

ΣΥΝΈΠΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΚΑΙ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΉ ΚΡΊΣΗ, ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΊΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΎΣ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι συνηθισμένο στα πολιτικά πράγματα στην Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια, οι λαοί να ψηφίζουν ένα πράγμα και οι κυβερνήσεις τους να κάνουν το αντίθετο. Αυτό συνέβη σε πολλές περιπτώσεις, από το δημοψήφισμα στη Γαλλία το 2005 σχετικά με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα ώς το δημοψήφισμα στην Ελλάδα το 2015 – για να μην αναφέρουμε τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ που δεν τηρήθηκαν.

Αλλά υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις, όπου οι ηγεσίες δεν πηγαίνουν ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων. Τέτοια εξαίρεση ήταν το δημοψήφισμα της Κύπρου το 2004, όταν ο κυπριακός λαός ψήφισε συντριπτικά κατά του Σχεδίου Ανάν για την δήθεν «επανένωση» του νησιού.

Πολλοί αναγνώστες ίσως σκεφτούν ότι τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο, ένα μικρό κράτος-μέλος της Ε.Ε. στην Ανατολική Μεσόγειο, έχουν πολύ μικρή σημασία. Αυτό κυρίως υποβάλλεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ιδίως μέσω της αποσιώπησης των πραγματικών παραμέτρων του Κυπριακού προβλήματος. Αλλά, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι διαφορετική. Η Κύπρος, παρά το μέγεθός της, είναι πολύ σημαντική για να μιλήσουν γι’ αυτήν.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο «ΕΧΘΡΟΣ» ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 Τέσσερις παρατηρήσεις για το Κυπριακό:

1. Το νέο Σχέδιο Ανάν, σύμφωνα με όσα έγιναν, ιδίως γνωστά από τις σχετικές δηλώσεις του προέδρου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Μαρίνου Σιζόπουλου έχει, ουσιαστικά, την ίδια δομή που εξασφαλίζει τη μετατροπή της Κύπρου σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο του διεθνούς (δυτικού) παράγοντα.
2. Μερικοί και ιδίως η πλειοψηφία της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας της Κύπρου και της Ελλάδας μπορεί να νομίζουν ότι αυτό συνιστά λύση. Μακροχρόνια, όμως, ο δυτικός «παράγοντας» χρειάζεται το νησί για την ανυπέρβλητη στρατηγική του θέση, που ελέγχει όλη την Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να κινδυνεύει το ίδιο εύκολα με κατάληψη. Ο πιο σίγουρος τρόπος για να το αποκτήσει είναι να διώξει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, με διάφορους τρόπους από εκεί, γιατί όσο ζει λαός και είναι πλειοψηφία, πάντα θα μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Παραχωρώντας τη λαϊκή, κρατική και εθνική κυριαρχία σε ξένους, ο πληθυσμός του νησιού χάνει το κύριο όπλο που διαθέτει για να μείνει στον τόπο του. Θα μείνουν ασφαλώς μακροχρόνια κάποιοι Έλληνες στην Κύπρο. Μερικοί ως «αποικιακή Διοίκηση» και μερικοί για να μπορεί να εκβιάζεται εσαεί η Αθήνα με την τύχη τους. (Εάν, δηλαδή, υποθέσουμε ότι θα υπάρχει και στο μέλλον ελληνικό κράτος, κάτι που μόνο βέβαιο δεν είναι).
3. Η Τουρκία είναι ασφαλώς εχθρός της Κύπρου και η αμυντική, διπλωματική και πολιτική θωράκιση του νησιού απέναντί της ζωτικά απαραίτητη. Αλλά δεν είναι ούτε ο κύριος, ούτε ο μόνος εχθρός της Κύπρου. Από αρχαιοτάτων χρόνων, η ιστορία του νησιού είναι η ιστορία των κατακτήσεών του ή των προσπαθειών να κατακτηθεί, ακριβώς λόγω της τεράστιας στρατηγικής του σημασίας.

Κυπριακό: Από τον Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Σχέδια Αναν

ardin-rixi

Πίνακας του Γιάννη Γίγα

Του Αλέκου Μιχαηλίδη, εφημερίδα Ένωσις – Γαλατικό Χωριό*

Καλησπέρα και χρόνια πολλά.

Αν ήταν εδώ ο ποιητής μας Βασίλης Μιχαηλίδης, θα ήταν αρκετό να αναγνώσει ένα κομμάτι από το «Η Κύπρος προς τους λέγοντας ότι δεν είναι ελληνική»:

Χρόνοι, που πάτε βουρητοί τζιαι δεν θεν να στραφείτε,
δικλάτε, δέτε πίσω σας, γυρίστε τζιαι σταθείτε,
δείτε κατάμματα τους λας που με κακολοούσιν
τζιαι βάρτε φως στ’ αμμάδκια τους ν’ αμπλέψουν να με δούσιν.

Δυστυχώς όμως, είχε άλλες υποχρεώσεις και έτσι θα υποστούμε τη δική μου εισήγηση.

Αγαπητοί φίλοι,

Είναι η μεγαλύτερη των τιμών να συμμετέχει κανείς σε εκδήλωση στο εθνικό κέντρο, στην Αθήνα, ειδικά σε εκδήλωση αφιερωμένη στην ΕΟΚΑ και ειδικότερα σε αυτόν τον χώρο, που περιστοιχίζεται από ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του Ελληνισμού. Για τούτο τον λόγο, θα σας παρακαλέσω να μου συγχωρέσετε την οποιανδήποτε συγκίνηση ή τουλάχιστον – και επειδή αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω – να κρίνετε επιεικώς την παρακάτω εισήγηση. Έρχομαι, άλλωστε, από μακριά.

Η Κύπρος δεν είναι μακριά. Ούτως ή άλλως, αν κάνει κανείς μια βόλτα στο Γκάζι (ή στα Εξάρχεια;) και ρωτήσει τους φοιτητές για την Κύπρο, οι μισοί θα υψώσουν τη γροθιά τους και θα αναφωνήσουν… «Ζήτω η Αγία Νάπα», ενώ οι άλλοι μισοί θα βαριανασάνουν λέγοντας «Το λύσατε το Κυπριακό ή θα σας έχουμε στο κεφάλι μας για άλλα 40 χρόνια;». Λες και τους βαραίνουν τα 2 δευτερόλεπτα τον μήνα που αφιερώνει η ΕΡΤ σε ειδήσεις που αφορούν το μεγάλο μας πρόβλημα. Αν δε πάει η κουβέντα στην ΕΟΚΑ, θα κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σάμπως και «έφαγαν» γκολ στις καθυστερήσεις του τελικού ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Προφανώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, εξαιρέσεις.

Το σχέδιο Ανάν πέθανε! Ζήτω ο Μπάρμπα Σαμ!

Ο κυπριακός λαός αποφάσισε ότι δεν του αρέσει το σχέδιο Ανάν. Αλλά αυτό έχει μικρή σημασία στις μέρες μας! Το σημαντικό είναι ότι ο ελληνισμός περνάει μία μεγάλη δοκιμασία και βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία. Όταν κανείς βρίσκεται με το πιστόλι στον κρόταφο, δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτεί. Δεν είναι η εποχή να λύσουμε τα εθνικά μας θέματα!

Τις τελευταίες ημέρες όλο και πληθαίνουν οι φωνές που θέλουν τον ξένο παράγοντα να μας παίρνει από το χέρι και να μας λύνει με τη μορφή πακέτου όλα τα μεγάλα εθνικά μας θέματα, με πρώτα απ’ όλα το Κυπριακό. Να το πούμε πιο απλά: Οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι είναι οι μόνοι που μας στηρίζουν αποφασιστικά σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Δεν μας αφήνουν να πέσουμε χάμω.

Μας έχουν χώσει στο στόμα τον αναπνευστήρα και μας γυρίζουν από εδώ και από εκεί υποβασταζόμενους, ντοπαρισμένους. Με το ζόρι μας κρατάνε όρθιους! Τους ευχαριστούμε γι' αυτό, που δεν μας αφήνουν στην επιρροή του κακού μάγου Σόιμπλε. Το πρόβλημα είναι ότι την ίδια ώρα μας βάζουν να συνομιλούμε για προβλήματα που χρόνια τώρα αποφεύγαμε να αντιμετωπίσουμε, επειδή πιστεύαμε ότι οι συσχετισμοί ήταν σε βάρος μας…

ΑΜΕΣΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.gr

‘Αμεσο κίνδυνο πλήρους κατάλυσης, για πρώτη φορά μετά το 2002-04, διατρέχει τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία, μετά την αποδοχή από την Αθήνα του τρίτου Μνημονίου και την περαιτέρω μείζονα εξασθένιση της ελληνικής κυριαρχίας-ανεξαρτησίας.

H ελλαδική κρατική κυριαρχία, και μαζί της, η δυνατότητα άσκησης εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής, δέχτηκαν σοβαρότατο πλήγμα με το τρίτο μνημόνιο. Τώρα έρχεται πιθανώς η σειρά της Κύπρου να δεχθεί το επόμενο πλήγμα σειράς αλλεπάλληλων εφαρμογών του «Δόγματος του Σοκ» στον μείζονα ελληνικό χώρο.

Το πλήγμα στην κυπριακή κρατική κυριαρχία, θα είναι τελειωτικό, ακόμα σοβαρότερο από το πλήγμα που δέχθηκε η Ελλάδα μέχρι τώρα, γιατί θα περιλαμβάνει ανεπίστρεπτες νομικές και ρυθμίσεις διεθνούς δικαίου. Ορισμένες πληροφορίες από συνήθως αξιόπιστους δυτικούς κύκλους, υπογραμμίζουν ότι πρέπει να αναμένεται εντός του έτους, μάλλον προς τα τέλη του.

Το κυπριακό κράτος, προϊόν της κυπριακής αντιαποικιακής, εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1955-59, και όχι, όπως ισχυρίζονται οι θεωρητικοί της υποτέλειας, των συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου που το ακρωτηρίασαν, παραμένει σήμερα η βασικότερη προϋπόθεση για να συνεχίσουν τη διαβίωσή τους στο νησί οι ‘Ελληνες. Η διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική κυριαρχία δεν είναι πάντα επαρκής για να προστατεύσει ένα λαό από τις οικονομικές πιέσεις της «παγκοσμιοποίησης» και τις γεωπολιτικές ορέξεις κοντινών ή μακρινών ιμπεριαλιστών. Χωρίς όμως αυτή, και μάλιστα αν συγκατατεθεί ο ίδιος στην κατάλυσή της, ένας μικρός λαός όπως ο κυπριακός είναι προκαταβολικά χαμένος.

Ελλάδα, Κύπρος, παγκοσμιοποίηση: δέκα χρόνια από το κυπριακό δημοψήφισμα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το δημοψήφισμα του Απριλίου 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν υπήρξε μια κορυφαία στιγμή όχι μόνο της κυπριακής, αλλά συνολικά της ελληνικής (και σε κάποιο βαθμό και της ευρωπαϊκής) ιστορίας. Μια στιγμή που, ορθώς, ο Μίκης Θεοδωράκης συνέκρινε με την ελληνική αντίσταση στον ιταλικό φασισμό το 1940 και στην αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών το 1967.

Σχέδιο Ανάν (και ‘Ερογλου-Αναστασιάδη): κατάλυση του κυπριακού κράτους, μετατροπή της Κύπρου σε αποικία

Το σχέδιο Ανάν (όπως και τυχόν «λύση» του κυπριακού - κατάλυση του κυπριακού κράτους - επί των προδιαγραφών που ορίζει, με επαρκώς καταστροφική σαφήνεια, το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου) αφαιρούσε από το κυπριακό κράτος τα κυριότερα χαρακτηριστικά και εξουσίες όλων των κρατών όπως τα  προβλέπει ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ. Αφαιρούνταν π.χ. από το νέο «κράτος» που δημιουργούσε το Ανάν το δικαίωμα και τα μέσα της αυτοάμυνας (στρατός) ή το δικαίωμα και τα μέσα κυριαρχίας της υποτιθέμενης Ομοσπονδίας επί της επικρατείας της ή το δικαίωμα της πλειοψηφίας να λαμβάνει (έστω με ορισμένους περιορισμούς) τις κυριότερες αποφάσεις που την αφορούν, το δικαίωμα δηλαδή του λαού της Κύπρου να κυβερνάει τον τόπο του!

Δυόμισυ χιλιάδες χρόνια αφότου οι αρχαίοι ‘Ελληνες θεμελίωναν πάνω στη Σεισάχθεια, τη διαγραφή των χρεών των φτωχών, τη  δημοκρατία και ο Θουκυδίδης την όριζε ως «το των πλειόνων κράτος», παρολίγον εμείς οι Νεοέλληνες να γίνουμε, με το σχέδιο Ανάν, οι πρώτοι διεθνώς που θα καταργούσαμε αυτοβούλως το δημοκρατικό πολίτευμα στην  Κύπρο, ξανακάνοντάς την μόνη μας και με χειρότερους όρους αποικία!

Το μεγάλο 'Οχι μιας μικρής χώρας

Δέκα χρόνια από το ιστορικό δημοψήφισμα της Κύπρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ήταν Απρίλιος του 2004. Διακινδυνεύοντας τη δουλειά της, η αεροσυνοδός των Κυπριακών Αερογραμμών πλησίασε την αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ (Παπαντωνίου, Τσοχατζόπουλος, Διαμαντοπούλου συν οι δύο νομικοί σύμβουλοι Σημίτη και Γιωργάκη) που πήγαιναν στη Λευκωσία να πιέσουν τους Κύπριους να ψηφίσουν το σχέδιο Ανάν. «Γιατί θέλετε να διαλύσετε το κράτος μας;», ρώτησε τους τρεις η κοπέλα. Κι αυτοί έκπληκτοι, περιορίστηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να κυττάξουνε αλλού. ‘Ηταν από τότε σαφές που πήγαινε το κόμμα που ξεκίνησε με το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες» και νωπές τις μνήμες της κυπριακής τραγωδίας για να καταλήξει στο «ότι πούνε Ευρωπαίοι και Αμερικανοί», έστω κι αν αυτό το «ότι πούνε» σήμανε την καταστροφή της Ελλάδας.

Συμπληρώθηκαν πριν λίγες μέρες δέκα χρόνια από το κυπριακό δημοψήφισμα του 2004, ένα δημοψήφισμα που απετέλεσε, για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, μείζονα σταθμό της κυπριακής, ελληνικής, αλλά και ευρωπαϊκής ιστορίας.

Με δεδομένες την τεράστια πίεση που άσκησαν ΗΠΑ, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ΕΕ στο λαό μιας υς Κυπρίους, την τεράστια γεωπολιτική σημασία του νησιού, αλλά και τη σημασία του ίδιου του σχεδίου Ανάν στην καθόλου ευρωπαϊκή πολιτειακή εξέλιξη, το ‘Όχι των Κυπρίων έχει μια διεθνή σημασία αντιστρόφως ανάλογη προς το μέγεθος του νησιού. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με το ‘Όχι  της Γαλλίας, Γερμανίας και Ρωσίας στην εισβολή στο Ιράκ (2003), με το ‘Όχι Γάλλων και Ολλανδών, αργότερα και των Ιρλανδών, στον «αγοραίο», νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό του Μάαστριχτ (απόρριψη της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, 2005), με την αντίσταση των Αράβων στη στρατιωτική, των Λατινοαμερικάνων στην οικονομική βαρβαρότητα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». ‘Όλα αυτά συνδέονται γιατί συνιστούν πράξεις αντίστασης στην παγκόσμια δικτατορία μιας συμμαχίας αγορών και αμερικανικών όπλων, που επιχειρείται να επιβληθεί παντού μετά τη σοβιετική κατάρρευση, καταργώντας τελικά και την ευρωπαϊκή αστική δημοκρατία!

«Αντιμνημόνιο», εθνικά θέματα και εξωτερική πολιτική (σε Ελλάδα και Κύπρο)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τόσο η υπόθεση της υποψήφιας ευρωβουλευτού Σαμπιχά, όσο και τα προβλήματα της επίσκεψης Τσίπρα στη Μόσχα, επιβεβαιώνουν ότι χωρίς σοβαρή, μελετημένη  διεθνή στρατηγική, χωρίς άποψη για την εξωτερική πολιτική, δεν νοείται πολιτική εναντίον του μνημονίου, για την απελευθέρωση της χώρας από τα αποικιακά δεσμά. Και ότι χωρίς τέτοια πολιτική όλος ο «αντιμνημονιακός αγώνας» στην Ελλάδα κινδυνεύει να οδηγηθεί σε ακόμα μεγαλύτερη από την ήδη επελθούσα καταστροφή.

Κάτι ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί πλείστοι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο: δεν είμαστε πιο έξυπνοι από τον άλλο κόσμο. Συχνά μάλιστα δεν είμαστε παρά το «έξυπνο πουλί που πιάνεται από τη μύτη». Δεν είναι εξωτερική πολιτική να θέλεις να είσαι «κολλητός» και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους, και με τους Αγγλοαμερικανούς και με τους Γερμανούς, και με τους Εβραίους και με τους ‘Αραβες, κ.ο.κ. Το μόνο που καταφέρνουν οι ‘Ελληνες πολιτικοί έτσι είναι να μην είναι φίλοι με κανέναν, αντί σεβασμού να κερδίζουν την καχυποψία.

Η άποψη ότι ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ θα μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, άποψη που ευδοκιμεί σε ορισμένους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και, καθολικά, στον κ. Καμμένο και το περιβάλλον του, δύσκολα μπορεί να συνδυασθεί με ανοίγματα στη Μόσχα ή το Πεκίνο. Τέτοιες απόψεις, σε συνδυασμό με την προχειρότητα που χαρακτηρίζει δυστυχώς πολλές όψεις της «αντιμνημονιακής» πολιτικής, κινδυνεύει να καταστήσει εξαιρετικά καχύποπτο το Κρεμλίνο έναντι των φιλικών  λόγων που ακούει, για τρίτη άλλωστε φορά μετά τους κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, από τον κ. Τσίπρα.

Γιατί ξαναλέμε «όχι» στο Σχέδιο Ανάν - ένα «προφητικό» άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη

Πλήρης συνειδήσεως από τότε για το σχέδιο ανατροπής του Τάσσου Παπαδόπουλου και επαναφοράς του σχεδίου Ανάν, ο Μίκης Θεοδωράκης προειδοποιούσε με  το παρακάτω άρθρο του δημοσιευμένο στην Καθημερινή της 2.5.2004 για το τι θα συμβεί και επανήρχετο στα στοιχεία του σχεδίου λύσης του κυπριακού που και σήμερα επανέρχονται από τον Νίκο Αναστασιάδη.

Του Μίκη Θεοδωράκη

Με δήλωσή μου πριν από δέκα μέρες κάλεσα τους Κύπριους πολίτες να απαντήσουν με ένα βροντερό «όχι» στα τελεσίγραφα του Τζορτζ Μπους και του Κόλιν Πάουελ. Σήμερα, αποφάσισα να ξαναμιλήσω για τη σημασία αυτού του «όχι», αλλά και να επισημάνω ορισμένα στοιχεία του Σχεδίου Ανάν, που επιχειρήθηκε και θα επιχειρηθεί ξανά να περάσει. Αφορμή η έκδοση του βιβλίου «Η Αρπαγή της Κύπρου» (εκδ. Λιβάνη) του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου. Ενός βιβλίου που με συγκλόνισε και που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Ελληνες.

Πριν από μία εβδομάδα, οι Ελληνοκύπριοι είπαν το μεγάλο «όχι» τους, απορρίπτοντας, με το συντριπτικό ποσοστό του 76%, το Σχέδιο Ανάν. Οι απλοί Κύπριοι πολίτες βρήκαν το θάρρος να αγνοήσουν αμερικανικά τελεσίγραφα και πιέσεις. Αρνήθηκαν να υποκύψουν σε πολιτικούς ηγέτες και μέσα ενημέρωσης (ή αποβλάκωσης;), στο νέο «αμερικανικό κόμμα», που προσπάθησε να κάνει τον δικό του φόβο και τη δική του υποτέλεια, φόβο και υποτέλεια Κυπρίων και Ελλαδιτών. Με την ψήφο τους διαφύλαξαν το ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος τους, το κράτος των Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου, την Κυπριακή Δημοκρατία.