Αυξάνεται Επικίνδυνα η Ενεργειακή Εξάρτηση της Ελλάδας από την Τουρκία

του Κ.Ν. Σταμπολή

Η είδηση της περασμένης Παρασκευής (26/7) για την οριστική παράκαμψη της Ελλάδας από τον Turkish Stream ήρθε να επιβεβαιώσει τελεσίδικα πλέον αυτό για το οποίο το energia.gr και ο συγγραφέας προειδοποιούν εδώ και δύο χρόνια μέσα από ρεπορτάζ και αναλύσεις (λχ. βλέπε άρθρο μας της 24/1/2019 με τίτλο Δέσμιοι της Άγκυρας μετά την οριστικοποίηση της Βαλκανικής όδευσης του Turkish Stream). 

Γιατί, ήδη από το 2017, η Gazprom με δηλώσεις ανώτερων στελεχών της είχε ξεκαθαρίσει ότι από την 1η Ιανουαρίου 2020 θα σταματούσε η τροφοδοσία της Βουλγαρίας, Ελλάδας και Τουρκίας μέσω του αγωγού Trans Balkan που διέρχεται μέσω της Ουκρανίας.

Το σχέδιο της Μόσχας ήταν ξεκάθαρο από την αρχή και μόνο όποιος είχε την αφέλεια να πιστεύει τα κείμενα νεόκοπων αναλυτών ή να αντιλαμβάνεται την εκφρασμένη αντίθεση της Ουάσινγκτον στο ρωσικό σχέδιο παράκαμψης της προβληματικής (για τους Ρώσους) Ουκρανίας- στο πλαίσιο της ευρύτερης και διαχρονικής αντιπαράθεσης της με την Μόσχα -ως υλοποιήσιμο στόχο, εξεπλάγην από την εξέλιξη της όλης κατάστασης ως προς την μακροπρόθεσμη τροφοδοσία της Ευρώπης με ρωσικό αέριο. Το σχέδιο αυτό, το οποίο έχει πλέον πραγματοποιηθεί με τις απαραίτητες υποδομές ολοκληρωμένες κατά 90%, προβλέπει την παράκαμψη της Ουκρανίας, μέσα από την οποία διέρχεται σήμερα σχεδόν το 70% του ρωσικού αερίου που κατευθύνεται προς την Ευρώπη, μέσω της κατασκευής του αγωγού Nord Stream 2 μέσω της Βαλτικής με κατάληξη στη Γερμανία, στο Greifswald και του Turkish Stream, ο οποίος διασχίζει τη Μαύρη Θάλασσα και καταλήγει στα ευρωπαϊκά παραλία της Τουρκίας στο Kiyikoy.

Αθήνα

analyst

Η κατάρρευση της παραγωγής μας οδήγησε σε εξάρτηση από τους ξένους. Η εξάρτηση οδήγησε στην υποταγή σε αυτούς. Η υποταγή σε αυτούς θα οδηγήσει σταδιακά στην υποδούλωση, ενώ η υποδούλωση στον αφανισμό.

 .

Άρθρο

– του Γεωργίου Μιχαήλ[1]

Εάν η Ρώμη, η Βιέννη, το Άμστερνταμ, το Λονδίνο και το Παρίσι ξύπνησαν, κάποιοι πιστεύουν πως ακόμα η Αθήνα κοιμάται, μιας και είναι βαθιά τραυματισμένη και ζαλισμένη από την δεκαετή οικονομική κρίση. Όμως η κρίση σαν μια μεγάλη εικόνα δεν αποτελεί παρά την συγχώνευση της ταυτόχρονης: (α) κοινωνικής, (β) ηθικής και (γ) οικονομικής πτώσης ενός Έθνους.

Μια συγχώνευση που ωστόσο δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή. Γιατί ο κάθε άνθρωπος βιώνει μόνο την προσωπική του κατάσταση, που τόσο βάναυσα έχει χτυπηθεί από την κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας. Το κοινωνικό σύνολο ωστόσο πλήττεται και από τις τρεις αυτές πλευρές. Ωστόσο, δια μέσου της οικονομικής κρίσης έχει αρχίσει να διαφαίνεται, σιγά σιγά, στον κάθε έναν από εμάς η βαθύτερη αιτία όλων των προβλημάτων.

Η αιτία αυτή δεν είναι άλλη από την αλλοίωση της σκέψης και του χαρακτήρα μας. Μια αλλοίωση που έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση πως για τα προβλήματα μας ευθύνεται αποκλειστικά το διεθνές περιβάλλον. Αδυνατώντας να κατανοήσουμε πως η ρίζα του κακού φωλιάζει μέσα στον ίδιο τον λαό μας. Γιατί δεν είναι αρκετό να υποστηρίζουμε πως τα οικονομικά περιβλήματα της Ελλάδας οφείλονται μόνο στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η διπλωματία της παγίδας του χρέους

analyst

Όσο περισσότερο οι διάφορες ασιατικές χώρες εξαρτώνται οικονομικά από την Κίνα, τόσο πιο εύκολα επιτυγχάνεται ο έλεγχος και η κατοχή τους – όπως συμβαίνει με την πρωσική κυβέρνηση στην Ευρώπη η οποία, με τη βοήθεια του ευρώ και της κρίσης, οικοδομεί σταδιακά το 4ο Ράιχ.  

.

«Δεν πρέπει να έχουμε καμία απολύτως αμφιβολία πως τόσο τα Σκόπια ή η Αλβανία, όσο και η Τουρκία υποκινούνται από τη γερμανική κυβέρνηση. Ο στόχος της είναι η τρομοκρατία μας, για να μην αντιδράσουμε στην υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας – ιδιαίτερα των τεράστιων ενεργειακών μας αποθεμάτων στην Κρήτη και την Κύπρο, τα οποία δεν είναι δώρο Θεού όπως φανταζόμαστε με αφέλεια, αλλά άκρως επικίνδυνα για μία μικρή χώρα όπως η δική μας».

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Αμέσως μετά την απόφαση του προέδρου Trump να αναστείλει την οικονομική βοήθεια προς το Πακιστάν ύψους 1,32 δις $, παρά τον κίνδυνο των θρησκευτικών εξτρεμιστών, η Κίνα δήλωσε την υποστήριξη της προς τη χώρα – προφανώς με στόχο να προωθηθεί ο δρόμος του μεταξιού (BRI) στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας, όπου το Πακιστάν θεωρείται σημαντικό σημείο εισόδου.

Αν και ο πρόεδρος της Κίνας τώρα δήλωσε επίσημα πως ο στόχος του συγκεκριμένου προγράμματος είναι η δημιουργία υποδομών ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη, καθώς επίσης η κατασκευή μίας πλατφόρμας που θα διευκολύνει τις εμπορικές ροές, την οικονομική συνεργασία και τις κοινωνικές ανταλλαγές, το εγχείρημα θεωρείται πως έχει μία πολύ σκοτεινή πλευρά: ότι λειτουργεί επί πλέον ως βασικό όχημα για την άσκηση της διπλωματίας της παγίδας του χρέους της Κίνας, η οποία με τη μέθοδο αυτή έχει καταλάβει στην Ασία ήδη τη Σρι Λάνκα.

Ειδικότερα, η φόρμουλα που χρησιμοποιεί η Κίνα είναι η εξής: προσφέρει μεγάλα δάνεια σε χώρες που έχουν δεσμευθεί απέναντι της, με όρους δυσανάλογα ευνοϊκούς για την ίδια – συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης της σε επικερδείς εθνικούς πόρους των κρατών αυτών (πετρέλαιο κλπ.) ή/και ανοίγματος των αγορών τους για φθηνά κινεζικά προϊόντα.

Μπορούμε να ξεκολλήσουμε, κάποτε;

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Το γεγονός ότι η Ελλάδα, από την στιγμή που δρομολογήθηκε προς την ανεξαρτησία της μετά από το «σχεδιασμένο ατύχημα» των Τριών Ναυάρχων στον Κόλπο του Ναυαρίνου (1827) και επισφραγίστηκε η ανεξαρτησία αυτή με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830), γνώρισε και γνωρίζει και ζει την πραγματικότητα της εξάρτησης.

Μια πτυχή αυτής της εξάρτησης – από τις βασικές όμως – είναι εκείνη που εγκαθιδρύθηκε από τις πτωχεύσεις της, που η πρώτη τους κατάφερε να επέλθει το 1827, καθώς με βάση το κανόνι των δανείων του Αγώνα, του 1824 και του 1825 – και από τις σχέσεις της χώρας και των ελίτ της με τους εκάστοτε μηχανισμούς «διάσωσης» επιτήρησης. Από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο μετά τον Τρικούπη με την οποία έφυγε ο 19ος αιώνας και εκείνη των διαπραγματεύσεων με την Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών στον Μεσοπόλεμο, στον 20ο επί Βενιζέλου. Αλλά έχουμε  και την πιο άμεση πρακτικών της Αμερικανικής Βοήθειας (με σπαρακτική την αφήγηση των «Επιτηρητών σε απόγνωση» για τις κατατεθειμένες μαρτυρίες μελών της τότε αντίστοιχης Τρόικας+Task Force δια χειρός Μιχάλη Ψαλιδόπουλου, ήδη εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ…) στα πέτρινα μεταπολεμικά χρόνια του ΄40 και του ΄50.

Μια μικρή ιστορική αναφορά.

του Κώστα Μελά

Η αναφορά σε ιστορικά γεγονότα γίνεται απλά για να μάθουμε πως εξελίχθηκαν και πως κατέληξαν. Δεν υπάρχει κατά την άποψή μου άμεση διδαχή από την μελέτη της Ιστορίας. Για πολλού λόγους που η ανάλυσή τους δεν είναι του παρόντος. Όμως, αντιμέτωποι με την αδυναμία μας να προβλέψουμε το μέλλον, μάλιστα σε δύσκολους και χαλεπούς καιρούς, αποτελεί το μοναδικό υπαρκτό εργαστήρι στο οποίο μπορούμε  να ανατρέξουμε σε μια ύστατη προσπάθεια άντλησης βοήθειας.

Την περίοδο 1897 -1910 , δηλαδή  όταν επιβλήθηκε ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος και  μέχρι τις  βουλευτικές εκλογές (Αύγουστος 1910)  που έφεραν τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην εξουσία, σχηματίστηκαν 15 κυβερνήσεις, με μέση διάρκεια μικρότερη του ενός έτους.

Πίνακας 1

Κυβερνήσεις την περίοδο 1897-1910.

Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη	18 Απριλίου 1897  -21 Σεπτεμβρίου 1897
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη	21 Σεπτεμβρίου1897 – 2 Απριλίου 1899
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη	2 Απριλίου 1899 – 12 Νοεμβρίου 1901
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη	12 Νοεμβρίου 1901  – 24 Νοεμβρίου 1902
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη	24 Νοεμβρίου1902 – 14 Ιουνίου 1903
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη	14 Ιουνίου 1903 – 28 Ιουνίου 1903
Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη	28 Ιουνίου 1903 – 6 Δεκεμβρίου1903
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη	6 Δεκεμβρίου1903 – 16 Δεκεμβρίου 1904
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη	16 Δεκεμβρίου1904 – 31 Μαΐου 1905
Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη	9 Ιουνίου 1905  – 8 Δεκεμβρίου 1905
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη	8 Δεκεμβρίου1905 – 7 Ιουλίου1909
Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη	7 Ιουλίου 1909 – 15 Αυγούστου 1909
Κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη	15 Αυγούστου1909 – 18 Ιανουαρίου 1910
Κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη	18 Ιανουαρίου -6 Οκτωβρίου 1910

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΔΗΜΟΤΩΝ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ “ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ” ΣΤΙΣ 08-01-2016

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Τι είναι το «Κυπριακό»;

Υπάρχει μια τεράστια σύγχυση στην Ελλάδα και την Κύπρο για το κυπριακό, για την ίδια την ουσία αυτού του θέματος και είναι μια σκοπούμενη σύγχυση, που δεν προέκυψε από μόνη της,  ένας δημόσιος λόγος ο οποίος δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα, με τελικό σκοπό να αποκοιμίσει το θύμα ενός εγκλήματος. Παράξενα πράγματα λες, θα μου πείτε. Κι’ όμως, για παράδειγμα, η ιδέα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που είναι η επίσημη επιδίωξη της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν γεννήθηκε στο μυαλό της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ούτε καν των Τούρκων, ο Χένρι Κίσινγκερ ήταν όταν είδε τον Νοέμβρη του 1974 τον Ραούφ Ντενκτάς και του είπε θα κάνεις αυτό. Ο Κλίφορντ ήταν, όταν είδε τον Μακάριο το 1977, λίγο πριν πεθάνει, και τον έπεισε ότι πρέπει να ζητήσει το ίδιο. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί είναι η αποικιακή δύναμη που βάζει στο μυαλό αυτού επί του οποίου θέλει να κυριαρχήσει, τις ιδέες που θα της επιτρέψουν σε δεδομένη στιγμή να έχει το αποτέλεσμα που θέλει. Μετά, καθόμαστε εμείς και απεραντολογούμε, με έννοιες των οποίων την προέλευση συνήθως αγνοούμε και δεν έχουμε σκεφτεί. Στην Ελλάδα εφευρέθηκε ο Λόγος, και έχει μεγάλη σημασία να σκεφτόμαστε οτιδήποτε, να το καταλαβαίνουμε, ότι καταλαβαίνουμε με το δικό μας το μυαλό. Η σύγχυση λοιπόν και η παραπλάνηση, είναι βασικές προϋποθέσεις για να πετύχει ένα έγκλημα.

Ποιο είναι τώρα το έγκλημα που θέλουνε να κάνουνε στην Κύπρο;

Να σας το πω: Η Κύπρος είναι ένα νησί. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Από ένα νησί μπορείς να επιτεθείς και δεν μπορούν εύκολα να σου επιτεθούν. Αυτό ήταν και το ατού της Βρετανίας, η οποία -σε αντίθεση με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες- είχε να δεχθεί εισβολή σχεδόν 1000 χρόνια, και αυτό χρησιμοποίησε για να κυριαρχήσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτό είναι και το μεγάλο ατού και της κοσμοκράτειρας, των Η.Π.Α., δεν είναι ακριβώς νησί, αλλά σε μεγάλο βαθμό έχει τις ιδιότητες ενός νησιού, μπορεί να επιτεθεί σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα, έχει κάνει ως επάγγελμά της τα ανθρώπινα δικαιώματα στους άλλους, όπως σημείωνε ο Τρότσκι σε ένα πολύ σπουδαίο κείμενό του, με τίτλο “Ευρώπη και Αμερική” το 1923 με 25, όταν ήταν ακόμα Υπουργός ‘Αμυνας του σοβιετικού κράτους, τα λέω τώρα εγώ αυτά και τρέμω πως διαβάζονται και ερμηνεύονται πια τέτοια κείμενα, εκ των υστέρων και εκτός πλαισίου, και τι παρεξηγήσεις έχουν οικοδομηθεί επί αυτών, μπορεί να επιτεθεί λοιπόν η Αμερική να επιτεθεί σε όλους τους άλλους και κανείς δεν μπορεί να της κάνει τίποτα. Μιλάω φυσικά για την εποχή προ των πυρηνικών όπλων, αλλά και αυτά δεν είναι ακριβώς εύκολο να χρησιμοποιηθούν, μερικώς μόνο τροποποίησαν την κατάσταση.

“ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ” Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ;

Οι τρέχουσες συνομιλίες για το κυπριακό είναι μια “τελευταία ευκαιρία” για τη λύση του ή συνιστούν κίνδυνο κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Το ερώτημα αυτό κυριάρχησε σε μεγάλο βαθμό στην ημερίδα που πραγματοποίησε χτες, με συμμετοχή τεσσάρων κορυφαίων πανεπιστημιακών, το ‘Ιδρυμα Ερευνών και Πολιτικής Στρατηγικής ΙΝΕΡΠΟΣΤ, με θέμα το Κυπριακό και την κρίση στη Μέση Ανατολή.

Στην ημερίδα συμμετείχαν ο Ομότιμος Καθηγητής του Indiana University-Purdue University και Ομότιμος Πρύτανης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας στην Κύπρο Ευάγγελος Κουφουδάκης, ο Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Άγγελος Συρίγος, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής των ερευνητικών προγραμμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου (Ι.ΔΙ.Σ.) και επικεφαλής του Κέντρου Ρωσίας-Ευρασίας & ΝΑ Ευρώπης. Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Οι συνομιλίες στην Κύπρο και την Ελβετία δείχνουν “πλήρη περιφρόνηση” στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004 και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάτω από το φύλλο συκής της “λύσης” του Κυπριακού, τόνισε ο Καθηγητής Κουφουδάκης, που υπήρξε από τους πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων στις ΗΠΑ εναντίον της δικτατορίας των συνταγματαρχών και της τουρκικής εισβολής στο νησί το 1974.