Ελληνοτουρκικά, προσοχή κίνδυνος!

analyst

Ευχόμαστε ολόψυχα να μην παρασυρθούμε σε μια νέα «διαπραγμάτευση» με την Τουρκία για δήθεν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που θα αποτελούν, με κάθε βεβαιότητα που αποδεικνύει η εμπειρία του παρελθόντος,  μια νέα  επώδυνη ήττα πάνω σε θέματα κρυστάλλινης Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας! Ο Αρχαίος Έλληνας ποιητής Μένανδρος, από τον 4ο ακόμα αιώνα π.Χ., μας δίδασκε πως «Το δις εξαμαρτείν τ’ αυτόν ουκ ανδρός σοφού».

.

Άρθρο

– του Λεωνίδα Κουμάκη

Μέσα από την σκόπιμη Τουρκική υστερία που παρακολουθούμε από τις αρχές του 2019 και το σκληρό, ανατολίτικο παζάρι που συνεχίζεται αδιάκοπα μετά την μυστηριώδη, «κεκλεισμένων των θυρών» συνάντηση δυόμιση ωρών του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο, στο πλαίσιο της επίσκεψης του Α. Τσίπρα στην Τουρκία (5 & 6 Φεβρουαρίου 2019), αξίζει τον κόπο να σταθούμε σε ορισμένες σημαντικές «λεπτομέρειες», που αποτελούν αρκετά εύγλωττες «ενδείξεις»:

Λίγες μόλις βδομάδες μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης Τσίπρα στην Τουρκία, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε (21/3/2019),   ότι θα υπογραφούν μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης – Μ.Ο.Ε.».

Με τα μέτρα αυτά, όπως συνέβη με τα αντίστοιχα «μνημόνια» του 1988 (Παπούλιας-Γιλμάζ) και του 2006 (Μπακογιάννη-Γκιούλ), η Τουρκία αποσπάει συνεχώς «δικαιώματα» σε ξένα χωράφια, πετώντας (όπως πάντα) όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει στον κάλαθο των άχρηστων. Όλα όσα έκανε και συνεχίζει να κάνει με την Συνθήκη της Λωζάνης, αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη της πλήρους αναξιοπιστίας της!

Από τις “γκρίζες ζώνες”στο “τουρκικό” Αγαθονήσι! – Γιατί η παρενόχληση ήταν αναμενόμενη

του Σταύρου Λυγερού 

«Σε τουρκικό έδαφος ο Έλληνας πρωθυπουργός» έγραψαν τουρκικά ΜΜΕ και βεβαίως δεν αναφέρονταν στην προ καιρού επίσκεψή του στη γειτονική χώρα. Αναφέρονταν στην επίσκεψή του στο Αγαθονήσι στις 25 Μαρτίου για την εθνική επέτειο. Και μπορεί το τουρκικό υπουργείο Άμυνας να διέψευσε ότι το ελικόπτερο που μετέφερε τον Τσίπρα παρενοχλήθηκε από τουρκικά μαχητικά, αλλά είναι σκαστή παρενόχληση όταν ένα μαχητικό πετάει με ταχύτητα σε μικρή απόσταση από ελικόπτερο. Εάν, μάλιστα, η απόσταση είναι πολύ μικρή μπορεί και να προκαλέσει πτώση του ελικοπτέρου.

Στην πραγματικότητα, η συμπεριφορά της τουρκικής αεροπορίας δεν είναι αυθαίρετη. Υπηρετεί την εθνική πολιτική της Άγκυρας, η οποία θεωρεί το Αγαθονήσι, όπως και άλλα ελληνικά νησιά, τουρκικό. Κι αυτό δεν είναι μόνο πολιτική Ερντογάν. Τον Οκτώβριο του 2017, ο αρχηγός της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κιλιντσάρογλου είχε κατηγορήσει τον Ερντογάν ότι έχει αφήσει τουρκικά νησιά στο Αιγαίο να είναι υπό ελληνική κατοχή και τον είχε καλέσει ουσιαστικά να επέμβει για να κατεβάσει την ελληνική σημαία! Με άλλα λόγια, είχε επιχειρήσει να διεμβολίσει την πολιτική ηγεμονία του Τούρκου προέδρου, υπερακοντίζοντας σε εθνικισμό-επεκτατισμό.

Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που η Άγκυρα αμφισβήτησε την ελληνικότητα και κατοικημένων ελληνικών νησιών. Επισήμως, μάλιστα, έχουν κατονομάσει το Αγαθονήσι σαν τουρκικό έδαφος!  Στην πραγματικότητα, η Τουρκία επιχειρεί εδώ και πολλά χρόνια ένα ποιοτικό άλμα στις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της, όπως αυτές εγκαινιάσθηκαν το 1973. Μπορεί τα ανοικτά μέτωπα που έχει στα ανατολικά σύνορά της, όπως και η κρίση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, να μην αφήνουν περιθώρια για στρατιωτικού χαρακτήρα τυχοδιωκτισμούς στο Αιγαίο, αλλά οι επεκτατικές διεκδικήσεις παραμένουν ακέραιες στο τραπέζι.

Τι κρύβει ο οδικός χάρτης που αποφάσισαν Τσίπρας και Ερντογάν

του Σταύρου Λυγερού

Παραδοσιακά η Άγκυρα στις παραμονές σημαντικών ελληνοτουρκικών επαφών κλιμακώνει τις προκλήσεις της. Είναι ο πάγιος τρόπος για να καλλιεργεί το φοβικό σύνδρομο της Αθήνας και να στέλνει το μήνυμα πως η οποιαδήποτε διμερής διαπραγμάτευση θα γίνει με βάση τις τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις. Στην επίσκεψη Τσίπρα ο κανόνας ίσχυσε εν μέρει. Την παραμονή είχαμε μπαράζ παραβιάσεων, αλλά την ημέρα της επίσκεψης στο Αιγαίο επικράτησε νηνεμία. Η εξήγηση ίσως βρίσκεται στο ότι συμφωνήθηκε οδικός χάρτης.

Μετά τη δημόσια αντιπαράθεση που είχε σφραγίσει την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα το Δεκέμβριο 2017, πάντως, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν άντεχαν μία επανάληψη. Μπορεί και η Αθήνα και η Άγκυρα να μην έχουν κάνει βήμα πίσω από τις πάγιες θέσεις τους, αλλά η καθεμία έχει τους δικούς της λόγους να μην θέλει σ’ αυτή τη φάση όξυνση του κλίματος και πολύ περισσότερο ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

Ο Ερντογάν έχει πολλά ανοικτά μέτωπα: στο εσωτερικό τον άτυπο εμφύλιο, το Κουρδικό στη νοτιοανατολική Τουρκία,  στη Συρία και στο Ιράκ, τις διεκδικήσεις του στην κυπριακή ΑΟΖ και βεβαίως το ρήγμα στις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον. Δεν έχει, λοιπόν, κανένα συμφέρον να ενεργοποιήσει και το ελλαδοτουρκικό μέτωπο, στο οποίο, βεβαίως, διατηρεί εν ισχύ και σε κατάσταση έμπρακτης προβολής όλες τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της χώρας του. Και μάλιστα φροντίζει να στέλνει το μήνυμα στην Αθήνα πως δεν πρέπει να πιστεύει πως, λόγω των προβλημάτων της, η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να κάνει εκπτώσεις.

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ-Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Από τις Σέβρες στη Λωζάννη κι από τη Λωζάννη στα χάλια μας…

Το  Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Στη Δύση ο πόλεμος είχε λήξει το 1918 και δύο χρόνια αργότερα υπογράφηκε η Συνθήκη των Σεβρών, τον Αύγουστο του 1920, φέρνοντας την ειρήνη ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις Συμμαχικές Δυνάμεις. 

Με τη συνθήκη αυτή, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχρεωνόταν να παραδώσει την κυριαρχία της Μεσοποταμίας (Ιράκ), της Παλαιστίνης και της Υπεριορδανίας στη Βρετανία ως προτεκτοράτα της Κοινωνίας των Εθνών, τη Συρία και τον Λίβανο στη Γαλλία επίσης ως προτεκτοράτα και να τοποθετήσει την Ανατολία στη σφαίρα επιρροής της Ιταλίας. Η Χετζάζ (μέρος της σημερινής Σαουδικής Αραβίας), το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη. Ταυτόχρονα, όμως, μετά λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι εξελίξεις και οι μεταβολές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία είχαν ως αποτέλεσμα την επικράτηση του κινήματος των Νεότουρκων, οι οποίοι υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ δεν αποδέχτηκαν τους ταπεινωτικούς όρους της ειρήνης. 

Η χώρα αυτή δεν βάζει ποτέ μυαλό

Να θυμίσουμε ότι, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Σεβρών, παραχωρούνταν στην Ελλάδα τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος και η Ανατολική Θράκη μέχρι τη γραμμή της Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή της Σμύρνης έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του σουλτάνου, αλλά θα διοικείτο από Έλληνα αρμοστή ως εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα ύστερα από πέντε χρόνια με δημοψήφισμα. Η συμφωνία αυτή περιείχε επίσης το άρθρο 26 της Συνθήκης που όριζε ότι αν οι οθωμανικές αρχές δεν συναινούσαν στην εφαρμογή της, θα εξέπιπτε από την κυριαρχία τους η Κωνσταντινούπολη, την οποία θα μπορούσε να καταλάβει η Ελλάδα, κάτι το οποίο έντεχνα είχε προωθήσει ο Βενιζέλος.

Η Άγκυρα αμφισβητεί την υπογραφή της στη συμφωνία του 1932!

του Ιωάννη Αναστασάκη

Η Συνθήκη της Λωζάνης υπογράφτηκε το έτος 1923. Σύμφωνα με το άρθρο 15 της Συνθήκης, η Άγκυρα αποδέχθηκε ότι τα Δωδεκάνησα και οι σχετικές βραχονησίδες παραμένουν υπό ιταλική κυριαρχία. Τα Δωδεκάνησα αποδόθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα το 1947 με την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων. Ειδικότερα τα σύνορα μεταξύ Δωδεκανήσων και ασιατικής Τουρκίας καθορίστηκαν οριστικά με την ιταλοτουρκική συμφωνία του 1932. Η Τουρκία πήρε μάλιστα σοβαρά ανταλλάγματα για την Συμφωνία αυτή.

Σε άρθρο της ετήσιας Colliers new Encyclopedia που εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη και συγκεκριμένα στο φύλο του έτους 1932, στη σελίδα 43 και στο λήμμα Turkey, περιγράφεται η σχέση Ιταλίας και Τουρκίας, σχετικά με το Καστελόριζο. Αναφέρεται, λοιπόν, ότι στις αρχές του έτους 1932, συγκεκριμένα: Στις 4 Ιανουαρίου 1932 υπογράφτηκε Συμφωνία (Ankara Convention) που έληξε τη διαμάχη μεταξύ της Ιταλίας και της Τουρκίας σχετικά με τις βραχονησίδες μεταξύ του Καστελόριζου και της τουρκικής ηπειρωτικής γης.

Καθορίστηκαν δηλαδή αμετάκλητα τα σύνορα στην περιοχή των Δωδεκανήσων με επίσημη διμερή διακρατική συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Όταν, λοιπόν, το 1947 η Ιταλία παρέδωσε στην Ελλάδα τις κτήσεις της στο Αιγαίο, δηλαδή τα Δωδεκάνησα, τα σύνορα ήταν ήδη σαφώς καθορισμένα και βέβαια πάντα με την πλήρη συμφωνία της Τουρκίας.

Πως δόθηκε στην Τουρκία το προγεφύρωμα του Καραγάτς

Γράφει ο Βασίλης Ν. Κολλάρος  – 

Η σύλληψη των δυο Ελλήνων στρατιωτικών από τουρκική περίπολο στο προγεφύρωμα (ή αλλιώς «εξέχουσα») του Καραγάτς έφερε στην επιφάνεια, εκτός των άλλων, και μια ιδιαιτερότητα των ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο. Κατ’ αρχάς, το προγεφύρωμα του Καραγάτς είναι μια λωρίδα τουρκικού εδάφους που εισέρχεται στην ελληνική επικράτεια, δυτικά του ποταμού Έβρου, απέναντι από την Αδριανούπολη και έχει συνολική έκταση 22,5 τ.χλμ.

Εντός του συγκεκριμένου τουρκικού θύλακα βρίσκεται και η ομώνυμη πόλη. Είναι το μοναδικό σημείο, στο οποίο τα ελληνοτουρκικά σύνορα δεν ακολουθούν τον ρουν του ποταμού Έβρου, αλλά εισχωρούν μέσα στο έδαφος της δυτικής Θράκης. Πώς, όμως, προέκυψε αυτή η εδαφική ιδιαιτερότητα στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας; Η απάντηση βρίσκεται στη Συνδιάσκεψη της Λωζάνης του 1922-23.

Ας πιάσουμε, όμως, το νήμα της ιστορίας από την αρχή. Το 1920, με την απελευθέρωση της Θράκης από τον Ελληνικό Στρατό, το Καραγάτς μετονομάστηκε σε Ορεστιάδα. Με τη Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) παραχωρήθηκε στην Ελλάδα, όπως και ολόκληρη η δυτική Θράκη, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής.

Ο Βενιζέλος υπογράφει τη Συνθήκη της Λωζάννης*

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Στη Συνθήκη της Λωζάννης, όπως ήδη γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, η χώρα προσήλθε ηττημένη και ταπεινωμένη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχοντας καλέσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο να ηγηθεί της ελληνικής αντιπροσωπείας, προκειμένου να συμμαζέψει τα εγκλήματα των πολιτικών του αντιπάλων και την κτηνώδη αφιλοτιμία του ίδιου του λαού. Ο μέγας εθνάρχης, που ακόμα και σήμερα αμφισβητείται από πολλούς σ’ αυτήν την αγνώμονα, καθυστερημένη και κακομαθημένη χώρα, έφερε εις πέρας στη Λωζάννη έναν τεράστιο άθλο, εν πολλοίς άγνωστο στον λαό, ο οποίος το 1920 ωρυόταν εναντίον του γιατί διπλασίασε την Ελλάδα και τον θεωρούσε ψεύτη με το επιχείρημα ότι «αφού διπλασιάστηκε η Ελλάδα, γιατί δεν διπλασιάστηκε και το χωράφι μου;». 

 

Στη Λωζάννη, ο Βενιζέλος, ουσιαστικά ολομόναχος, μια και δεν αισθανόταν ο ίδιος ότι είναι εντολοδόχος της πραξικοπηματικής κυβέρνησης των Αθηνών, αλλά του έθνους (ενός έθνους το οποίο δεν μπορούσε να διαχειριστεί ούτε το ένδοξο παρελθόν του ούτε τους θριάμβους του), αγωνίστηκε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Στην Αθήνα μάλιστα αδυνατούσαν να κατανοήσουν το μέγεθος των δυσκολιών της Λωζάννης και – το χειρότερο – δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν την ουσία των εισηγήσεων και των διπλωματικών του ενεργειών. Ολομόναχος και έχοντας μεγάλη ανησυχία για το μέλλον του μικρασιατικού Ελληνισμού, γιατί από τη Λωζάννη θα προέκυπταν οι συμφωνίες για τις ανταλλαγές πληθυσμών και για το καθεστώς προστασίας των μειονοτήτων, ο Βενιζέλος προσπαθούσε να κλείσουν όλα αυτά τα θέματα το συντομότερο, θεωρώντας ότι κάθε καθυστέρηση μπορούσε να αποβεί μοιραία για τη χώρα μας, έχοντας απέναντι μια υπεροπτική και προκλητική ανατολίτικη κυβέρνηση, η οποία διαπραγματευόταν με την απειλή της συνέχισης του πολέμου κατά της Ελλάδας. 

Υπνχος Νικόλαος Παπανικολόπουλος: Τρία γεγονότα του 1973 και η Συνθήκη Λωζάνης

Ινφογνώμων Πολιτικά

Όταν αναφερόμαστε στη «Συνθήκη της Λωζάννης», ουσιαστικά αναφερόμαστε σε ένα σύνολο νομικών κειμένων, τα οποία περιλαμβάνουν, αυτή καθαυτή τη Συνθήκη με 143 άρθρα, καθώς και 17 συναφείς Συμβάσεις, Δηλώσεις και Πρωτοκόλλα.

Όλα μαζί, η ελληνική πλευρά τα επικύρωσε με το Νομοθετικό Διάταγμα «Περί Κυρώσεως της εν Λωζάννη συνομολογηθείσης Συνθήκης περί ειρήνης» (ΦΕΚ 238Α/25-8-1923).

Με την υπογραφή της Συνθήκης, στις 24 Ιουλίου 1923, διευθετήθηκαν δυο κυρίως θέματα. Ταχερσαία σύνορα Ελλάδος–Τουρκίας και το καθεστώς των μειονοτήτων (μουσουλμάνων στη Θράκη και χριστιανών στην Κωνσταντινούπολη).

Οι συντάκτες της Συνθήκης, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ελλάδα, Ρουμάνια και το Βασίλειο Σερβίας-Κροατίας-Σλοβενίας , πίστευαν ότι δίνοντας στην Τουρκία την Ανατολική Θράκη με τα Στενά και στην Ελλάδα τη Δυτική Θράκη με το Αιγαίο, θα εξασφαλιζόταν μια βιώσιμη ισορροπία δυνάμεων.

Πράγματι, τα πρώτα 50 χρόνια (Ιούλιος 1923 - Ιούνιος 1973) από την υπογραφή της, μπορούμε να πούμε ότι αυτό επετεύχθη.

Όμως, το καλοκαίρι του 1973, στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις, ξεκίνησε μια περίοδος, που διαρκεί μέχρι και σήμερα, με εντάσεις, προβλήματα και κρίσεις. Μάλιστα, υπήρξαν τρεις κρίσεις (1976, 1987,1996) που έφεραν τις δυο χώρες στο χείλος του πολέμου.

Το 1973 δεν ήταν τυχαίο. Με αφορμή τρία γεγονότα - «κόκκινο πανί» για την Τουρκία - οι Τούρκοι έφεραν πλέον στην επιφάνεια, ανοικτά καθαρά και με πληρότητα ό,τι υπόβοσκε μέσα τους, επί μισό αιώνα : Την ανατροπή του status quo και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε όλο το Αιγαίο και τη Θράκη.

Για τον τίτλο του Ατατούρκ

Απο την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Στις 29 Οκτωβρίου 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ ανακήρυξε την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Δεν άφησε να περάσει πολύς καιρός για να καταργήσει το Χαλιφάτο, να εκσυγχρονίσει το νομικό σύστημα, να βγάλει τους μουφτήδες από τα σχολεία, να καθιερώσει το λατινικό αλφάβητο και να διαδώσει τη δυτική κουλτούρα στην τουρκική κοινωνία. Με ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, αλλά και ξεριζώνοντας με βία συστατικά του παρελθόντος, έδωσε σάρκα και οστά στο όραμά του για κοσμικό κράτος. Κέρδισε έτσι τον τίτλο του «Ατατούρκ», του πατέρα των Τούρκων.

Όλων αυτών είχε προηγηθεί η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Το «μεγαλύτερο εδαφικό παζάρι του 20ού αιώνα», όπως έμεινε γνωστή η Συνθήκη, υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923 από τον πληρεξούσιο της Τουρκίας Ισμέτ Ινονού. Δεν χωρά αμφιβολία όμως ότι φέρει τη σφραγίδα του Κεμάλ. Καθώς ήρθε να καταργήσει την άκρως επώδυνη Συνθήκη των Σεβρών και να θέσει τα όρια του σύγχρονου κράτους, αναγνωρίστηκε ως μεγάλη νίκη του.

Επικαιροποίηση της Λοζάνης

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Εδώ και καιρό και σε κάθε ευκαιρία ο Ερντογάν επαναφέρει στο προσκήνιο την τραγικά επικίνδυνη αμφισβήτηση της Συνθήκης Ειρήνης της Λοζάνης που βρίσκεται σε ισχύ ενενήντα τέσσερα χρόνια και τερμάτισε την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των νικητών του Α ́ Παγκοσμίου Πολέμου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενώ   επισφράγισε τη διάλυσή της και το τέλος του λεγόμενου  Ανατολικού Ζητήματος.

Με την επικαιροποίησή της ο Τούρκος πρόεδρος ουσιαστικά φαντασιώνεται την ανασύσταση της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μια ιδέα εκρηκτική, που είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί με ειρηνικές διαδικασίες.  Στην Συνθήκη της Λοζάνης συμφωνήθηκε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η  δημιουργία του εθνικού Τουρκικού Κράτους με τον καθορισμό των συνόρων του νέου Κράτους και τη ρύθμιση τού  ζητήματος της εδαφικής κυριαρχίας επί των πρώην εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Καλά ”ξετελέματα”

iskra

του Πέτρου Μηλιαράκη

Παρεμβαίνω με το παρόν κείμενο προκειμένου (για μια ακόμη φορά) να αποκρυπτογραφηθούν κρίσιμα ζητήματα πολιτικής και νομικής σημασίας. Άλλωστε οι δεσμεύσεις της χώρας αποτελούν νομικά κείμενα δημοσιευμένα στο οικείο ΦΕΚ και συνιστούν κανόνες της έννομης τάξης. Ταυτοχρόνως όμως και η πολιτική καλείται να διαδραματίσει τον κυρίαρχο ρόλο όταν οι θεσπισμένοι κανόνες προκαλούν συγχύσεις.

Μια αρχική παρατήρηση

Αρχικώς πρέπει να διευκρινιστεί ότι η έννοια του δημοσίου χρέους έχει βάθος αιώνων, και χαρακτήρισε ακόμη και Αυτοκρατορίες. Στον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα, κυριαρχεί ακόμη (και πρέπει να κυριαρχεί) το γερμανικό χρέος της Κατοχής, ενώ παραβλέπεται ότι με τη Συνθήκη της Λοζάνης (βλ. άρθρο 46), ρυθμίστηκε διεθνώς και το χρέος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά το μέρος δε που αφορά στην Ελλάδα, έλαβε χώρα η αποπληρωμή του χρέους αυτού σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου πολίτη.

Επίσης δεν υπάρχει κράτος χωρίς δανεισμό. Όπως αντιστοίχως δεν υπάρχει και κράτος που να μη οφείλει εξ αιτίας άλλων υποχρεώσεων. Για παράδειγμα, η Γερμανία στο πλαίσιο των υποχρεώσεών της στο ΝΑΤΟ οφείλει 30,28 δις ευρώ και η Γαλλία 6,08 δις ευρώ. Αντιθέτως, δεν οφείλουν χώρες επιμελείς περί αυτά, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πορτογαλία, η Εσθονία και η Ελλάδα! Αυτές οι τέσσερις (4) χώρες που προαναφέρονται είναι αυτές που δεν οφείλουν στο ΝΑΤΟ. Όλες οι άλλες οφείλουν.

Δυο φορές ξένος - Συνθήκη της Λωζάνης

Τουρκική απειλή και συντελεστές ισχύος

Νέα Κρήτη

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένης της κεμαλικής - δυτικόφιλης αντιπολίτευσης, απειλεί τον Ελληνισμό στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο. Ο προαιώνιος εχθρός του Γένους δείχνει, για μια ακόμη φορά, τα «δόντια» και τις προθέσεις του.

Του Νίκου Ιγγλέση

Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 υπήρξε μια αδικία για την Τουρκία, υποστηρίζει ο πρόεδρός της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού τα εδάφη της συρρικνώθηκαν σε 750.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα 2.500.000 της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο «Σουλτάνος» της Άγκυρας επανέφερε στην πολιτική επικαιρότητα τον «Εθνικό Όρκο» ή «Συμβόλαιο» των Οθωμανών του 1920 και δήλωσε ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο τα 79 εκατομμύρια των πολιτών της αλλά και τα εκατομμύρια αδέλφια μας στη γύρω γεωγραφική περιοχή.

Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες ποιά είναι, για το τουρκικό έθνος, «τα σύνορα της καρδιάς του», ο Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για το Χαλέπι της Συρίας, τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και το Αρμπίλ του Ιράκ, το Καραμπάχ της Αρμενίας, το Μπατούμ της Γεωργίας, τη ρωσική Κριμαία, τη Βάρνα της Βουλγαρίας, τη μουσουλμανική Βοσνία, τα Σκόπια και βεβαίως για την ελληνική Δυτική Θράκη, τη Θεσσαλονίκη (γενέτειρα του Μουσταφά Κεμάλ) και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Πρόσθεσε ότι είναι καθήκον, αλλά και δικαίωμα της Τουρκίας να ενδιαφέρεται γι' αυτές τις περιοχές και κατέληξε: «Η στιγμή που θα παραιτηθούμε από αυτό, θα είναι η στιγμή που θα χάσουμε την ανεξαρτησία μας και το μέλλον μας».

Από κοντά ο ηγέτης του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δήλωσε ότι 18 νησιά και νησίδες στο Αιγαίο κατέχονται παράνομα από την Ελλάδα. Ο δε υπουργός Εξωτερικών της γείτονος Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε ότι τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος.

Η Τουρκία θα σταθεροποιηθεί κάπου μεταξύ Λοζάνης και Σεβρών

Ινφογνώμων Πολιτικά

του Σάββα Καλεντερίδη

Τον Απρίλιο του 2003 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Άμυνα και Διπλωματία ένα άρθρο μου με τίτλο «Η θέση της Τουρκίας την επόμενη μέρα: Μεταξύ Λοζάνης και Σεβρών». Μάλιστα, αμέσως μετά τη δημοσίευσή του, δέχτηκα σκληρή και αήθη επίθεση από περιοδικό που εκδίδεται στη Θράκη, από μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι είναι γνωστό ότι διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, ενώ το περιοδικό αποτελεί όργανο προπαγάνδας του τουρκικού κράτους.

Χθες, Πέμπτη, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν πέρασε μια πολλαπλά άσχημη μέρα.

Δεν είναι μόνο η διαχείριση της σκληρής πραγματικότητας, ο αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης μετά από επτά χρόνια, οι πολύνεκρες επιθέσεις των Κούρδων στο Μπεσίκτας και την Καισάρεια, η δολοφονία του πρέσβη της Ρωσίας από αστυνομικό ο οποίος συμμετείχε οκτώ φορές στην φρουρά του... Είναι και ο πονοκέφαλος της Αλ Μπαμπ.

Ο Ερντογάν την Τετάρτη, ενώ έδινε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο της Αλβανίας, Μπουζάρ Νισάνι,ο οποίος βρισκόταν στην Άγκυρα για επίσημη επίσκεψη, βουτηγμένος στην αμετροέπειά του, έσπευσε να ανακοινώσει ότι τα τουρκικά στρατεύματα περικύκλωσαν την Αλ Μπαμπ και ότι ανέμενε από στιγμή σε στιγμή να περάσει στα χέρια της Τουρκίας.

Πώς οι Τούρκοι σκέφτονται να καταγγείλουν (οι ίδιοι) την Λωζάννη

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Πολύς κόσμος έμαθε να αναφέρεται, τελευταίως, στην Συνθήκη της Λωζάννης - ακριβέστερα: στην "Συνθήκη Ειρήνης μετά της Τουρκίας και τις Λοιπές Πράξεις υπογραφείσες στην Λωζάννη" (30 Ιανουαρίου και 24 Ιουλίου 1923) με μέρη την Βρετανική αυτοκρατορία, την Γαλλία, την Ιταλία, την Ιαπωνία(!), την Ελλάδα, την Ρουμανία και το Σερβο-Κροατο-Σλαβένικο Κράτος αφενός (αργότερα προσήλθε και το Βέλγιο και η Πορτογαλία), την Τουρκία αφετέρου - με αφορμή τις πυκνές αναφορές αμφισβήτησης της Συνθήκης από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αλλά και από πολλούς άλλους Τούρκους πολιτικούς της τωρινής εποχής.

Όλοι την καταγράψαμε αυτήν την αναθεωρητική λογική της Τουρκίας. ορισμένοι έσπευσαν να ξορκίσουν ότι αυτό αφορούσε περισσότερο τα σύνορα κατά το άρθρο 3 παρά 1 (με Συρία) και το άρθρο 3 παρά 2 (με Ιράκ), παρά τα θέματα που αφορούν την Ελλάδα (όχι τόσο του άρθρου 2 παρά 2 -χερσαία σύνορα αλλά των νησιών κατ' άρθρο 12 και κατ' άρθρο 15, που αφορούσε την Ιταλία/Δωδεκάνησα).

Λιγότεροι κατέγραψαν μια πιο "βαθιά" τοποθέτηση Ερντογάν, πρόσφατη αυτή, που κάλεσε τους Τούρκους σε επαγρύπνηση μην τυχόν και επιχειρηθεί επαναφορά της Συνθήκης των Σεβρών: προδήλως δεν αναφερόταν στο καθεστώς Ελληνικής παρουσίας στην Μικρασία, αλλά στο σύνολο εκείνων των διαρρυθμίσεων της απόλυτης ήττας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πριν δηλαδή την τουρκική ανάκαμψη με την δράση του Κεμάλ και των Νεοτούρκων που οδήγησε στην Λωζάννη. (Να σημειωθεί εδώ ότι, στο ξεκίνημα των πρόσφατων αναθεωρητικών τοποθετήσεων αναθεωρητισμού του Ερντογάν, ο δικός μας Πάνος Καμμένος είχε θεωρήσει πολιτικά/επικοινωνιακά αποδοτικό γι αυτόν να "απειλήσει" ότι αφού η Τουρκία αμφισβητούσε την Λωζάννη, μήπως θάπρεπε να επανέλθουμε στο καθεστώς των Σεβρών);

Η Θέση της Τουρκίας την Επόμενη Μέρα: Μεταξύ Λωζάννης και Σεβρών*

Ινφογνώμων Πολιτικά

του Σάββα Καλεντερίδη

Ιστορικό Πλαίσιο

Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς (26 Ιανουαρίου 1699) αποτελεί για την τουρκική εθνικιστική πολιτική διανόηση το σημείο καμπής για τον τουρκισμό, αφού τότε αρχίζει για πρώτη φορά η καθοδική πορεία και η απώλεια εδαφών για την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τους Τούρκους, μετά τη θυελώδη εμφάνιση τους στα εδάφη της Ανατολίας το 1071 (Μάχη του Ματζικέρτ). Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία οδηγείται από περιπέτεια σε περιπέτεια και από ήττα σε ήττα, ενώ... κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης (1821) και μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων (1913), υποχρεώνεται να εγκαταλείψει το σύνολο σχεδόν των εδαφών που είχε καταλάβει από το 14ο αιώνα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

H άνοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σταμάτησε με την υπογραφή της Συνθήκης του Κάρλοβιτς

Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που αποτέλεσε την τελευταία μεγάλη περιπέτεια των Οθωμανών, υποχρέωσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τα βαλκανικά εδάφη να απωλέσει και τα λεγόμενα αραβικά εδάφη και να τοποθετηθεί στην «Κλίνη του Προκρούστη», στην οποία έμελλε να καθοριστεί η τύχη και ιστορική παρουσία στην Ανατολία των Τούρκων και των λοιπών μουσουλμανικών ετερογενών πληθυσμών, υπολειμμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατοικούσαν στα εδάφη της υπό ίδρυση Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η "κλίνη του προκρούστη"

Η Μυστική Συμφωνία του Λονδίνου ή «Σάικς-Πικώ» (Sykes - Picot, 16 Μαΐου 1916), με την οποία Αγγλία και Γαλλία χώρισαν σε ζώνες επιρροής την ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης και της Χάιφας, της Ιορδανίας, της Συρίας και της Μοσούλης-Βαγδάτης-Βασόρας (περιοχή που είναι και το επίδικο της υπό εξέλιξη στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ-Αγγλίας στην περιοχή), η Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (18 Ιανουαρίου-12 Μαΐου 1919) όπου το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων αποφασίζει τη διάλυση και το μοίρασμα των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) με την οποία οι Τούρκοι περιορίζονται από τους Συμμάχους στα οροπέδια της Κεντρικής Ανατολίας, αποτελούν την «Κλίνη του Προκρούστη» για τα υπολείματα της άλλοτε κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η (αναπόφευκτη;) θερμή ελληνοτουρκική κρίση*

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Θα ήταν οδυνηρό λάθος της Αθήνας αν στην παρούσα φάση υποτιμού­σε την τουρκική ρητορική και πρακτική σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκι­κά σύνορα. Οδυνηρό επίσης λάθος θα ήταν αν η Αθήνα εξακολουθούσε να πιστεύει ότι οι συμμαχίες (ΝΑΤΟ και Ε.Ε.) εξασφαλίζουν την προστασία των ελληνικών συμφερόντων.

Αυτό που η Αθήνα θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη είναι πως η Άγκυ­ρα (προ)ειδοποιεί για τις προθέσεις της και στην προκειμένη περίπτωση οι τουρκικές προειδοποιήσεις είναι κάτι παραπάνω από σαφείς:

♦  Η Υδρογραφική Υπηρεσία του τουρκικού Π.Ν. εξέδωσε χθες, Τετάρτη 30 Νοεμβρίου, τη NAVTEX 769/16 με την οποία δεσμεύει περιοχή η ο­ποία περικλείει και το Καστελόριζο λόγω «υποθαλάσσιας δραστηριότη­τας του τουρκικού Π.Ν.». Ειδικότερα, με βάση το κείμενο της NAVTEX, σήμερα, Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016, πλοίο του τουρκικού Π.Ν. θα ρυ­μουλκεί υποθαλάσσια συσκευή σε περιοχή που, σύμφωνα με την Τουρ-κία, βρίσκεται εκτός των ξένων (δηλαδή των ελληνικών) χωρικών υδά­των, άρα στα διεθνή.

♦ Μια μέρα νωρίτερα ο αρχηγός της αντιπολίτευσης της Τουρκίας μίλησε για 18 ελληνικά νησιά και νησίδες τα οποία η τουρκική κυβέρνηση έχει υποχρέωση να ανακτήσει καθώς «παράνομα» τα κατέχει η Ελλάδα.

Κυπροποίηση της Θράκης και τουρκοποίηση του Αιγαίου: Τα πραγματικά σχέδια της Τουρκίας

Νέα Κρήτη

Αναντίρρητα, κατά το προηγούμενο διάστημα, ένα από τα θέματα που άναψε φωτιές και έφερε πολύ μεγάλη αναστάτωση στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) ήταν οι δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σχετικά με την ιστορική αξιολόγηση και τη συγκαιρινή χρησιμότητα της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης(*).

Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή

Και πριν προλάβει να κοπάσει ο θόρυβος, ο Ταγίπ Ερντογάν, με αφορμή την υπόθεση της Μουσούλης επανήλθε δριμύτερος με νέες εξίσου προκλητικές δηλώσεις, δηλώσεις που προκάλεσαν (επιτέλους) θύελλα αντιδράσεων απ΄ όλα τα πολιτικά κόμματα στην Αθήνα, αλλά και το Ελληνικό ΥΠΕΞ, τα οποία εξέδωσαν ιδιαίτερα σκληρές ανακοινώσεις-προειδοποιήσεις.

Ιδού αυτούσιες οι τελευταίες προκλητικότατες δηλώσεις του τούρκου προέδρου σε ομιλία του στη Ρίζε, όπου συμμετείχε στη μαζική τελετή εγκαινίασης έργων:

«Η Τουρκία, εκτός από τα 79 εκατομμύρια των πολιτών της, φέρει ευθύνη και απέναντι στα εκατοντάδες εκατομμύρια αδέλφια μας στη γεωγραφική περιοχή με την οποία μας συνδέουν ιστορικοί και πολιτισμικοί δεσμοί». Στο πλαίσιο αυτό, ο Ερντογάν έκανε λόγο και για τη «Δυτική Θράκη».