Ο Σταύρος Καλλέργης και οι πρώτοι Έλληνες Σοσιαλιστές

ardin-rixi

Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ (1890-1896)

Του Θόδωρου Μπενάκη, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου, Έρευνας και Κριτικής» τεύχος 46 (χειμώνας 2001-02), το αλιεύσαμε από την ιστοσελίδα www.ithacanews.gr

Η ελληνική πολιτική σκηνή του 19ου αιώνα, εμπλουτίστηκε, ιδιαίτερα κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες της, από νέες πολιτικές ιδέες όπως ήταν εκείνες των διαφόρων εκδοχών του σοσιαλισμού και της ριζοσπαστικής αριστεράς. Διανοούμενοι, στην αρχή, άνθρωποι της δουλειάς και ομάδες στη συνέχεια κατανόησαν την κοινωνική ανησυχία και αποπειράθηκαν να διαδώσουν τις νέες ιδέες. Οι εκδόσεις της εφημερίδας «Ο Εργάτης» από τον ριζοσπάστηΠαναγιώτη Πανά την περίοδο 1875-76, η ημερήσια εφημερίδα κοινωνιστικής απόχρωσης «Νέες Ιδέες», το περιοδικό «Άρδην» που εξέδωσε ο Πλάτων Δρακούλης, ήταν ορισμένες από τις προσπάθειες αυτές. Παράλληλα, τους Έλληνες νεοϊδεάτες, ριζοσπάστες και φιλελεύθερους, απασχολούσε η πολιτική οργάνωσή τους. Προς αυτή την κατεύθυνση υπήρξαν πάλι ορισμένες προσπάθειες με σημαντικότερη εκείνη του Πολιτικού Συνδέσμου «Ο Ρήγας» της οποίας ένας από τους δημιουργούς υπήρξε ο Π. Πανάς. (1)

Το 1885 ο Πλάτων Δρακούλης, σοσιαλιστής από την Ιθάκη, πήρε την πρωτοβουλία να εκδόσει ένα «σοσιαλιστικό περιοδικό» υπό τον τίτλο «Άρδην» (2) Γύρω του συγκεντρώθηκε ένας κύκλος οπαδών των νέων ιδεών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο νεαρός Σταύρος Καλλέργης. Η δράση του Καλλέργη τα επόμενα χρόνια, τόσο στην προπαγάνδα με την έκδοση κυρίως της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» και στη θεωρία, με την έκδοση θεωρητικών ή εκλαϊκευτικών φυλλαδίων, γνωστότερα από τα οποία είναι το «Εγχειρίδιον του Εργάτου», όσο και η ηγετική συμμετοχή του στην δημιουργία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στην Αθήνα, τον έφερε στο Πάνθεον των Ελλήνων Σοσιαλιστών.

Ο Σταύρος Καλλέργης και οι πρώτοι Έλληνες Σοσιαλιστές

ardin-rixi

Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ (1890-1896)

Του Θόδωρου Μπενάκη, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου, Έρευνας και Κριτικής» τεύχος 46 (χειμώνας 2001-02), το αλιεύσαμε από την ιστοσελίδα www.ithacanews.gr

Η ελληνική πολιτική σκηνή του 19ου αιώνα, εμπλουτίστηκε, ιδιαίτερα κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες της, από νέες πολιτικές ιδέες όπως ήταν εκείνες των διαφόρων εκδοχών του σοσιαλισμού και της ριζοσπαστικής αριστεράς. Διανοούμενοι, στην αρχή, άνθρωποι της δουλειάς και ομάδες στη συνέχεια κατανόησαν την κοινωνική ανησυχία και αποπειράθηκαν να διαδώσουν τις νέες ιδέες. Οι εκδόσεις της εφημερίδας «Ο Εργάτης» από τον ριζοσπάστη Παναγιώτη Πανά την περίοδο 1875-76, η ημερήσια εφημερίδα κοινωνιστικής απόχρωσης «Νέες Ιδέες», το περιοδικό «Άρδην» που εξέδωσε ο Πλάτων Δρακούλης, ήταν ορισμένες από τις προσπάθειες αυτές. Παράλληλα, τους Έλληνες νεοϊδεάτες, ριζοσπάστες και φιλελεύθερους, απασχολούσε η πολιτική οργάνωσή τους. Προς αυτή την κατεύθυνση υπήρξαν πάλι ορισμένες προσπάθειες με σημαντικότερη εκείνη του Πολιτικού Συνδέσμου «Ο Ρήγας» της οποίας ένας από τους δημιουργούς υπήρξε ο Π. Πανάς. (1)

Το 1885 ο Πλάτων Δρακούλης, σοσιαλιστής από την Ιθάκη, πήρε την πρωτοβουλία να εκδόσει ένα «σοσιαλιστικό περιοδικό» υπό τον τίτλο «Άρδην» (2) Γύρω του συγκεντρώθηκε ένας κύκλος οπαδών των νέων ιδεών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο νεαρός Σταύρος Καλλέργης. Η δράση του Καλλέργη τα επόμενα χρόνια, τόσο στην προπαγάνδα με την έκδοση κυρίως της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» και στη θεωρία, με την έκδοση θεωρητικών ή εκλαϊκευτικών φυλλαδίων, γνωστότερα από τα οποία είναι το «Εγχειρίδιον του Εργάτου», όσο και η ηγετική συμμετοχή του στην δημιουργία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στην Αθήνα, τον έφερε στο Πάνθεον των Ελλήνων Σοσιαλιστών.

Οι ταριχευτές του σοσιαλισμού

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Περικλή Κοροβέση

Στις 22 Ιουνίου του 1941 τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλλουν στη Σοβιετική Ενωση χωρίς να κηρύξουν πόλεμο. Το σύμφωνο φιλίας που είχε υπογραφεί μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ βρισκόταν σε ισχύ και δεν είχε καταγγελθεί από καμιά πλευρά.

Προηγουμένως, ο ναζιστικός στρατός είχε καταλάβει αστραπιαία το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Δανία και τη Νορβηγία. Ολη η ανθρωπότητα αγωνιούσε για τον νέο παγκόσμιο πόλεμο που είχε ήδη αρχίσει, αλλά κανείς δεν ήξερε μέχρι πού θα φτάσει. Και ανάλογα με το καθεστώς που επικρατούσε σε κάθε χώρα επέλεγαν στρατόπεδο.

Οι χώρες που δεν ενεπλάκησαν στον πόλεμο ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και τα λεγόμενα ουδέτερα κράτη που δεν μπήκαν άμεσα στον πόλεμο είχαν σαφή ανάμειξη σε αυτόν. Αλλά υπήρξε και μια χώρα που δεν συμμετείχε σε αυτήν την αγωνία. Αυτή ήταν η ΕΣΣΔ.

Το σοβιετικό ραδιόφωνο έπλεκε ύμνους για τη δύναμη της σοβιετο-ναζιστικής φιλίας και δεν έκρυβε τον θαυμασμό του για τα πολεμικά κατορθώματα των ναζί. Το ειδύλλιο βέβαια δεν ήταν μονομερές.

Ο Χίτλερ μαζί με τον προπαγανδιστικό του μηχανισμό έπλεκε το εγκώμιο της σοβιετικής βιομηχανίας, που είχε σημειώσει τα τελευταία πέντε χρόνια ανάπτυξη κατά 40%, τη στιγμή που η βιομηχανία των καπιταλιστών βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση.

Αυλαία για τους Σοσιαλιστές

του Γιώργου Καπόπουλου

Η μεθαυριανή εσωκομματική αναμέτρηση των Αμόν και Βαλς για το χρίσμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος θα διεξαχθεί μέσα σε κλίμα γενικευμένης απαξίωσης, καθώς κανείς από τους δύο υποψηφίους δεν δείχνει να μπορεί να περάσει στο δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής.

Ο δεύτερος γύρος θα διεξαχθεί μεταξύ της Λεπέν από τη μια μεριά και του Φιγιόν ή του Μακρόν από την άλλη. Δεν είναι η πρώτη φορά που το Σοσιαλιστικό Κόμμα απαξιώνεται σκληρά από την εκλογική του βάση:

Την άνοιξη του 2002 ο Ζοσπέν υποψήφιος των Σοσιαλιστών για την Προεδρία και πρωθυπουργός που συγκατοίκησε με τον Σιράκ πρόεδρο από την άνοιξη του 1997 αποκλείσθηκε από τον δεύτερο γύρο, καθώς τον υποσκέλισε ο ιδρυτής του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου και πατέρας της Μαρίν, Ζαν - Μαρί Λεπέν. Μετά την ταπεινωτική αυτή ήττα οι Σοσιαλιστές χρειάσθηκαν μια δεκαετία μέχρι να επανέλθουν στην εξουσία με τη νίκη του Ολάντ από τον Σαρκοζί την άνοιξη του 2012.

Προηγήθηκε η σκληρή ήττα στις βουλευτικές εκλογές της άνοιξης του 1993, η χειρότερη τότε από την επανίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος από τον Μιτεράν το 1971, με την επάνοδο στην κυβέρνηση να συντελείται τέσσερα χρόνια αργότερα την άνοιξη του 1997, όταν ο Ζοσπέν μετά τη νίκη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που είχαν προκηρύξει οι Σιράκ - Ζιπέ ανέλαβε πρωθυπουργός της «πληθυντικής Αριστεράς».

Στις δύο σκληρές ήττες του παρελθόντος και την προεξοφλημένη συντριβή στην προεδρική εκλογή της άνοιξης υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Δεν είναι άλλος από τη στρατηγική επιλογή των Μιτεράν - Ντελόρ την άνοιξη του 1983, να αναδείξουν ως κυρίαρχη επιλογή τον Γαλλογερμανικό Άξονα, ανανεώνοντας την επιλογή που είχε κάνει ο Ζισκάρ ντε Εστέν μετά την εκλογή του το 1974.

ΣΤΟ ΙΚΡΙΩΜΑ Ο ΑΝΤΙΔΕΞΙΟΣ ΣΑΝΤΣΕΘ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Από μια κλωστή κρέμεται, κυριολεκτικά, η πολιτική τύχη του ηγέτη τωνΙ σπανών σοσιαλιστών Πέδρο Σάντσεθ. Ως χθες νωρίς το πρωί που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο Σάντσεθ δεν είχε ανατραπεί. Δεν γνωρίζουμε όμως τι μπορεί να συμβεί στη διάρκεια της μέρας, καθώς συνεδρίαζε στη Μαδρίτη η ομοσπονδιακή -δηλαδή η κεντρική- επιτροπή του σοσιαλιστικού κόμματος PSOE. Στόχος των επίδοξων πραξικοπηματιώνήταν να παραιτηθεί η πλειοψηφία της 35μελούς ΕκτελεστικήςΟμοσπονδιακής Επιτροπή -δηλαδή το Πολιτικό Γραφείο- τωνσοσιαλιστών.  

Αν οι δεξιότατοι πολιτικοί αντίπαλοι του Σάντσεθ πετύχουν να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί, τότε οι Ισπανοί σοσιαλιστές θα σχηματίσουν κυβέρνηση με τη Δεξιά, ακολουθώντας το πρότυπο του δεξιούβενιζελικού ΠΑΣΟΚ, υπό τον Μαριάνο Ραχόι. Δεν αποκλείεται καθόλου να επιτύχουν το στόχο τους. Ήδη από την Πέμπτη, με την παρέμβαση του πρώην σοσιαλιστή πρωθυπουργού Φελίπε Γκονζάλεθ και χρησιμοποιώντας ως όργανο την πρόεδρο της Ανδαλουσίας Σουσάνα Ντιάθ, η τελευταία υπέβαλε -μέσω στελέχους της εμπιστοσύνης της- τις παραιτήσεις 17 εκ των 35 μελών της ΕκτελεστικήςΟμοσπανδιακής Επιτροπής! Μιλάμε για σκορ ...17-18! Οι ηγεσίες των σοσιαλιστικών οργανώσεων της Καταλονίας, της Χώρας των Βάσκων, της Ναβάρας, της Ριόχας και των Βαλεαρίδων Νήσωντάχθηκαν υπέρ του Σάντσεθ. Εναντίον του ηγέτη του PSOE τάχθηκαν οι ηγεσίες της Ανδαλουσίας, τηςΚαστίλης -Λα Μάντσα, της Εστρεμαδούρας και της Βαλένθιας, στηρίζοντας το δεξιό απεχθές δίδυμοΓονδάλεθ-Ντίαθ. Όπως είναι προφανές, με τους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί τώρα πλέον τα πάντα παίζονται και όλα είναι ανοιχτά.  

Το ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα είναι βαθύτατα και αποκρουστικά μόνο. Είναι επίσης ακραίας δεξιάςπολιτικής τοποθέτησης. Οι πρώην σοσιαλιστές πρωθυπουργοί, οι πρώην σοσιαλιστές επίτροποι τηςΚόμισιον, άλλα σοσιαλιστικά στελέχη που έχουν διατελέσει υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΕ, όλοι αυτοί τάσσονται αναφανδόν υπέρ του σχηματισμού κυβέρνησης με τη Δεξιά! Όχι ότι ο Σάντσεθ είναι κάποιος αριστερός ιδεολόγος. Απλώς το τομάρι του προσπαθεί να σώσει και είναι άκρως αμφίβολο αν τα το καταφέρει. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση στο σοσιαλιστικό κόμμα προοιωνίζει πάντως πιθανήήττα των σοσιαλιστών, αν πάμε σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε ένα χρόνο -και μάλιστα την ημέρα των ...Χριστουγέννων! Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το Ποδέμος θα πλασαριστεί στη δεύτερη θέση, ξεπερνώντας τους σοσιαλιστές που θα είναι πλέον βαθύτατα διασπαρμένοι, κινδυνεύοντας να πάθουν κι αυτοί όσα έπαθε το ΠΑΣΟΚ με τον Γιωργάκη και τον Βενιζέλο, το οποίο από το 44% βρέθηκε στο ...5%με 6%!!!  

Αηδία των Γάλλων κατά σοσιαλιστών

Νέα Κρήτη

«Κόλαφος», «πανωλεθρία», «καταστροφή»: οι τίτλοι των εφημερίδων μοιάζουν ανεπαρκείς για να περιγράψουν το μέγεθος της ήττας του σοσιαλιστικού κόμματος (PS) στο δεύτερο γύρο των γαλλικών περιφερειακών εκλογών, που έλαβαν χώρα στις 29 Μαρτίου.

Του Άρη Χατζηστεφάνου*

Τα 20 εκατομμύρια Γάλλοι που προσήλθαν την περασμένη Κυριακή στις κάλπες «χάρισαν» στο κόμμα του προέδρου Ολάντ την τέταρτη συνεχόμενη εκλογική του ήττα μετά τις αναμετρήσεις για τους δήμους, το ευρωκοινοβούλιο και τη γερουσία. Οι σοσιαλιστές είδαν να γλιστρούν στο στρατόπεδο του αντιπάλου 28 διαμερίσματα, σε ορισμένα εκ των οποίων κυριαρχούσαν για περισσότερα από 30 χρόνια. Η συνολική τους δύναμη μειώθηκε σχεδόν στο μισό και ο επικεφαλής τους δείχνει να επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά τον τίτλο του πλέον αντιδημοφιλούς Γάλλου προέδρου από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παρά την παρουσίαση του αποτελέσματος ως τη «μεγάλη επιστροφή του Σαρκοζί», δεν πρόκειται για νίκη του ιδίου όσο για καταδίκη των πολιτικών λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων της παρούσας κυβέρνησης. Η γαλλική Δεξιά, με επικεφαλής το κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) του Σαρκοζί, κέρδισε στα 67 από τα 101 διαμερίσματα της χώρας, όμως οι συντηρητικές πολιτικές που υπερασπίζεται σε καμιά περίπτωση δεν χαίρουν ευρείας υποστήριξης. Λόγω αυτών ακριβώς των πολιτικών ο Ν. Σαρκοζί ήταν εκείνος που κρατούσε τα σκήπτρα της μικρότερης δημοφιλίας, μέχρι την ήττα του απ' τον Ολάντ. Η στήριξη στο κόμμα του είναι σαφές πως θα μειωθεί, όταν στα διαμερίσματα όπου εκλέχτηκε επιβάλει ευρύτατες λαομίσητες περικοπές, τόσο γιατί αυτό προασπίζεται όσο και γιατί οι Σοσιαλιστές μείωσαν τις επιδοτήσεις από την κεντρική κυβέρνηση προς τις τοπικές αρχές κατά 11 δισ. ευρώ.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 2015 ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

iskra

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τη νύχτα του Σαββάτου οι Ισπανοί σοσιαλιστές ελπίζουν ότι θα αρχίσει η πορεία προς την πολιτική τους ανάσταση, θα τελειώσει πια ο ατελείωτος Γολγοθάς που τους έβαλε ο μισητός πλέον από ολόκληρη την ισπανική κοινωνία σοσιαλιστής πρωθυπουργός Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο το 2010. Οταν, δηλαδή, ο Θαπατέρο αποφάσισε, τον Μάιο εκείνης της μοιραίας χρονιάς, να υποκύψει στις απαιτήσεις των Γερμανών που εκφράζονταν μέσω της ΕΕ και να επιβάλει άγρια λιτότητα στον ισπανικό λαό. Αύξηση φόρων, πάγωμα των μισθών, συνταγματική κατοχύρωση της απαγόρευσης ελλειμμάτων. Εξω φρενών οι Ισπανοί έδιωξαν κλωτσηδόν τον Θαπατέρο και τους σοσιαλιστές του από την εξουσία. Πριν από τη συντριπτική ήττα στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2011, από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Μαΐου της ίδιας χρονιάς οι σοσιαλιστές είχαν εκδιωχθεί σχεδόν από κάθε τοπική εξουσία.

Νόμιζαν ότι είχαν πιάσει πάτο. Προφανώς δεν είχαν δώσει σημασία στην περίπτωση του εκλογικού καταποντισμού του ΠΑΣΟΚ - αυτοί άλλωστε ποτέ δεν βούλιαξαν το κόμμα τους όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μέσα σε δύο χρόνια το καταβαράθρωσε από το 44% στο 13%. Ομως στις ευρωεκλογές του Μαΐου φέτος το ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα σημείωσε το χειρότερο αποτέλεσμα της ιστορίας του, πέφτοντας στο 23%. Επειδή στην Ισπανία διατηρούν ακόμη την ξεχασμένη στην Ελλάδα συνήθεια, οι ηττημένοι πολιτικοί αρχηγοί να παραιτούνται, η άθλια επίδοση στις ευρωεκλογές οδήγησε στην παραίτηση του Αλφρέδο Πέρεθ Ρουβαλκάβα, ο οποίος είχε αναλάβει αρχηγός μετά τον μοιραίο Θαπατέρο.

Το Σάββατο και την Κυριακή, λοιπόν, γίνεται έκτακτο συνέδριο των Ισπανών σοσιαλιστών. Τη νύχτα του Σαββάτου οι σύνεδροι θα κληθούν να επικυρώσουν την εκλογή από τη βάση που έχει ήδη γίνει του νέου γενικού γραμματέα του κόμματος, του 42χρονου Πέδρο Σάντσεθ. Την Κυριακή, 13 Ιουλίου, 200.000 μέλη του ισπανικού σοσιαλιστικού κόμματος (PSOE κατά το ισπανικό ακρωνύμιό του) ψήφισαν για πρώτη φορά απευθείας ποιον θέλουν για γραμματέα από τρεις υποψηφίους - ο Εδουάρδο Μαδίνα και ο Χοσέ Αντόνιο Πέρεθ Τάπιας ήταν οι άλλοι δύο. Ο Πέδρο Σάντσεθ πήρε 49% των ψήφων και εξελέγη πανηγυρικά, πολύ μπροστά από τους άλλους δύο ανθυποψηφίους του. Η νίκη του με τέτοιο ποσοστό «του προσφέρει μια νομιμοποίηση την οποία δεν είχε ποτέ κανένας άλλος γενικός γραμματέας» επεσήμανε σε κύριο άρθρο της η κεντροαριστερή εφημερίδα «Ελ Πάις», η μεγαλύτερη της Ισπανίας.

Beatriz Talegón: Μια ακόμα "τρελή και γραφική"!

Από το blog του Θεόδωρου Κατσανέβα

Σχόλια του Γιώργου Στιβακτή

Θα ομολογήσω ότι μου γέννησε μεγάλη χαρά αλλά και ελπίδα, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, η δήλωση της 29χρονης σοσιαλίστριας Beatriz Talegón, γενικής γραμματέως της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Βλέπεις νέους ανθρώπους, που είναι και οι πρώτοι άλλωστε που βιώνουν τις επιπτώσεις της πολιτικής και οικονομικής κρίσης, να διεκδικούν αλλά και συνάμα να εξεγείρονται απέναντι σε πολιτικές και ανθρώπους που μέχρι χθες υποστήριζαν και μάχονταν για αυτούς.

Λόγια αγανάκτησης και οργής για το άδικο και την ανισότητα που υπερισχύει στο κόσμο.

Οργή και αγανάκτηση για τους χαρτογιακάδες πολιτικούς που θέλουν να αποκαλούνται ως «σοσιαλιστές». Πρώην συντρόφους που αντί να μάχονται μαζί τους στους δρόμους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Χιλής προτιμούν να παραβρίσκονται σε χλιδάτα ξενοδοχεία, με λιμουζίνες, πανάκριβα γεύματα και σκοπό ζωής να γίνουν η νέα πολιτική ελίτ της χώρας τους ή να αυξήσουν τα μηδενικά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.