Η πιστωτική συρρίκνωση συνεχίζεται (;)

Ελλάδα, 2015: Οι πρώτες μέρες των capital control (1)

Ομολογώ ότι κάθε άλλο παρά συμμερίζομαι την άποψη ότι η μεγάλη καπιταλιστική κρίση είναι ήδη πίσω μας και η ανάπτυξη βρίσκεται ante portas. Μιλώντας με οικονομικούς όρους, η κρίση ορίζεται ως πιστωτική συρρίκνωση, δηλαδή ως μείωση των κεφαλαίων που δημιουργήθηκαν -με οποιονδήποτε τρόπο- κατά την προηγούμενη φάση, εκείνη της ανάπτυξης ή της πιστωτικής επέκτασης. Όπως είναι κατανοητό, για να αρχίσει η επέκταση πρέπει πρώτα να σταματήσει η συρρίκνωση. Προσωπικά, λοιπόν, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί.

Αλλά, για να μη μιλάμε αόριστα και με όρους που είτε κουράζουν είτε δεν γίνονται κατανοητοί εύκολα, ας δούμε πώς δουλεύει το κύκλωμα, χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα:

Ας πούμε, λοιπόν, ότι πάω σήμερα στην Εθνική και καταθέτω 10.000 ευρώ. Μπορεί την ώρα που καταθέτω να μη το συνειδητοποιώ αλλά, όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, με την ενέργειά μου αυτή κινητοποιώ έναν μηχανισμό δημιουργίας χρήματος, αφού η Εθνική θα κρατήσει στα συρτάρια της ως απόθεμα ασφαλείας (ρεζέρβα) δυο χιλάρικα και τα υπόλοιπα οκτώ θα τα δανείσει στην Alpha. Εκείνη θα κρατήσει απ' αυτά επίσης ένα 20% ως απόθεμα και θα δανείσει τα 6.400 στην Πειραιώς. Με την ίδια διαδικασία, 1.280 ευρώ θα μείνουν απόθεμα στην Πειραιώς και 5.120 θα πάρουν την άγουσα για την Eurobank, απ' όπου τα 4.096 θα κατευθυνθούν στην Αττικής κι από εκεί το 80% τους θα φτάσει στην Σανταντέρ... και ούτω καθ' εξής.

Πολυκατεχόμενη και κατατεμαχισμένη

ardin-rixi

Των Γιώργου Καραμπελιά και Γιώργου Ρακκά από το νέο τεύχος του Άρδην (τ. 107-8) που κυκλοφορεί

Καθώς οριστικοποιήθηκε το κλείσιμο της αξιολόγησης και η εκταμίευση της κουτσουρεμένης δόσης από την Ελλάδα, ο πρωθυπουργός της, Αλέξης Τσίπρας, φόρεσε το αλεπουδιάρικο ύφος του και επισκέφθηκε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, για να του δηλώσει ότι με το κλείσιμο κι αυτής της περιπέτειας ανοίγει «φως στο τούνελ».

Καθώς, σε ένα χρόνο από τώρα, υπολογίζει ότι θα τεθεί τέλος στη βάσανο των ελληνικών προγραμμάτων λιτότητας, τη στιγμή που ο ίδιος έχει υπογράψει την εκχώρηση του συνόλου της εθνικής περιουσίας στο Υπερταμείο, έχει διαλύσει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, έχει ξεπουλήσει αεροδρόμια και λιμάνια και έχει προνομοθετήσει τη μόνιμη λιτότητα μέχρι το 2060, αυτή που ο ανεκδιήγητος Ζουράρις περιγράφει ως μια μικρή ψιχάλα.

Όταν, όμως, κατακάτσει ο κουρνιαχτός όλων των συμβάντων της τελευταίας επταετίας, των μνημονίων, της ψωροπερήφανης διαπραγμάτευσης και των διαδοχικών εθνικών εξευτελισμών στους οποίους αυτή θα μας υποβάλει, θα ανακαλύψουμε έντρομοι ότι η χώρα στην οποία ζούμε ουδεμία σχέση έχει με εκείνην που αποχαιρέτησε ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, από το Καστελόριζο, τον Απρίλιο του 2010.

Ο ακροδεξιός νεοεθνικισμός: Ιδεολογία και πολιτική της κρίσης και του πολέμου

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Κώστα Μάρκου

Μετά το διπλό «σεισμό» του Brexit και του Τραμπ…

Οι δραματικές εκτιμήσεις για την εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ υπερέβησαν ακόμη και αυτές για το Brexit ή για την πρωτιά της Λεπέν στις ευρωεκλογές του 2014. Οι γερμανικές εφημερίδες Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ και Φραγκφούρτερ Αλγκεμάινε συνέκριναν τον Τραμπ με τον ιδρυτή του φασισμού, Μπενίτο Μουσολίνι. Πολλοί αριστεροί αρθρογράφοι κάλεσαν σε νέο αντιφασιστικό μέτωπο. Άλλοι, καθησυχάζοντας, εκτίμησαν ότι πρόκειται για παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού με ακροδεξιές ακρότητες, ελεγχόμενες ωστόσο, από το «βαθύ κράτος» ή το «βαθύ κεφάλαιο».

Στην εκλογή του Τραμπ αποφασιστικό ρόλο έπαιξε η άμεση παρέμβαση υπέρ του από τον διευθυντή του FBI, στην κρίσιμη τελευταία εβδομάδα. Η κουστωδία στρατηγών στη συγκρότηση της κυβέρνησής του δείχνει ότι το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα τον στήριξε από τα παρασκήνια. Όπως φαίνεται, το «βαθύ κράτος» και το «βαθύ κεφάλαιο» των ΗΠΑ, τουλάχιστον σημαντικά τμήματά τους, δεν τον ανέχονται απλώς ελέγχοντας τις ακρότητές του, αλλά τον ανέδειξαν σε πρόεδρο για να μετατρέψουν αυτό που πριν φαινόταν ως ακρότητα σε κυρίαρχη πολιτική των ΗΠΑ.

Το ότι ο Τραμπ και η πολιτική του δεν αποτελούν εθνική ιδιαιτερότητα των ΗΠΑ, αλλά διεθνές πολιτικό ιδεολογικό ρεύμα, φαίνεται από το γεγονός ότι την εκλογή του χαιρέτησαν ο Φαράντζ, η Λεπέν, αλλά και όλοι οι ακροδεξιοί ηγέτες, μαζί με τα νεοφασιστικά μορφώματα, σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Όσο άστοχο και αποπροσανατολιστικό θα ήταν να ταυτιστεί αυτό το ρεύμα με τον φασισμό «που γνωρίσαμε», άλλο τόσο άστοχο και ταυτόχρονα επικίνδυνο, θα ήταν να υποτιμηθεί η αντιδραστική ποιοτική τομή την οποία εκπροσωπεί σε σχέση με το νεοφιλελευθερισμό «που γνωρίσαμε», μέσα στη συνέχεια της επιθετικότητας του κεφαλαίου.

Ωστόσο, η εκτίμηση για το τι εκφράζει, ποια η προοπτική του και ποια η στάση του εργατικού λαϊκού κινήματος, της Αριστεράς και των επαναστατών απέναντί του, δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα άρθρο. Απαιτεί βαθιά μελέτη και θα είναι συλλογικό έργο.

Μυστικές πιστωτικές γραμμές της ΕΚΤ για τις τράπεζες

Μέσω swap εξασφαλίστηκε ότι οι κεντρικές τράπεζες στα Βαλκάνια δεν θα τραβήξουν την πρίζα των θυγατρικών που έχουν οι ελληνικοί όμιλοι. Ετσι εξασφαλίστηκε ότι δεν θα υπάρξει ξαφνικό χτύπημα στα κεφάλαια.

της Laura Noonan

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εισήγαγε κρυφές πιστωτικές γραμμές στην Βουλγαρία και την Ρουμανία, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας να πείσει τις ξένες ρυθμιστικές αρχές να μην τραβήξουν την πρίζα στις τοπικές θυγατρικές των ελληνικών τραπεζών.

Τα νέα για την στήριξη στο παρασκήνιο των θυγατρικών έρχονται την στιγμή που το Δ.Σ. της ΕΚΤ αποφάσισε να αυξήσει το όριο της έκτακτης χρηματοδότησης για ελληνικές τράπεζες κατά 900 εκατ. ευρώ.

Η Πειραιώς, η Εθνική Τράπεζα, η Eurobank και η Alpha Bank ΑΛΦΑ +12,98%έχουν όλες σημαντικά στοιχεία ενεργητικού στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Αν τα στοιχεία αυτά περνούσαν στον έλεγχο των τοπικών ρυθμιστικών αρχών, οι μητρικές τράπεζες θα δέχονταν άμεσο χτύπημα στα κεφάλαια τους. Ένα χτύπημα που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για το εγχώριο τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο ήδη κρέμεται από μια κλωστή καθώς η χώρα παλεύει να συμφωνήσει ένα νέο πακέτο διάσωσης με τους διεθνείς πιστωτές.

«Ο φόβος είναι πως αν κάποιος φύγει πρώτος και τραβήξει την πρίζα, θα ακολουθήσουν όλοι οι άλλοι», ανέφερε πηγή με γνώση της κατάστασης.

Νομισματική πολιτική και εθνική ανεξαρτησία

gregor der grieche

“Άσε με να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους, και δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους του.” - Mayer Amschel Rothschild, Τραπεζίτης

Η Τράπεζα της Ελλάδος, (η κεντρική τράπεζα της χώρας) ανήκει σε ιδιώτες από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους. Ειναι η μοναδική ανώνυμη εταιρία στην χώρα, η οποία δεν υποχρεούται στη δημοσίευση της μετοχικής της σύνθεσης, δηλαδή με απλά λόγια, οι Ελληνες πολίτες, δεν έχουμε το δικαίωμα να γνωρίζουμε από ποιον ελέγχεται η κεντρική τράπεζα της χώρας μας. Οι κακιές γλώσσες, λένε ότι μεγάλο πακέτο μετοχών ανήκει στον όμιλο Rothchild.

Στο άρθρο 2 του καταστατικού της, αναφέρονται οι αρμοδιότητες της Τράπεζας Ελλάδος. Aνάμεσα τους είναι και η άσκηση νομισματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι η Τράπεζα Ελλάδος ανήκε πάντα σε ιδιώτες σημαίνει προφανώς ότι την νομισματική πολιτική στη χώρα μας, την έλεγχαν πάντα ιδιώτες, ενώ με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η χώρα παραιτήθηκε επίσημα πλέον από το δικαίωμα άσκησης εθνικής νομισματικής πολιτικής.

Η άσκηση νομισματικής πολιτικής είναι κυριαρχικό δικαίωμα που ασκεί ένας λαός στα όρια της επικράτειας του.

Γιατί η αναστολή πλειστηριασμών επιβλήθηκε για τις τράπεζες, όχι για τους πολίτες

oikonomica

Αποτελεί πάγιο αίτημα πολλών πολιτικών σχηματισμών το ελάφρωμα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων από τα δανειακά τους βάρη. Το σωστότερο θα ήταν να προσαρμοστούν οι δανειακές υποχρεώσεις στη σημερινή οικονομική κατάσταση. Τι θα σήμαινε όμως αυτό; Θα έπρεπε να μειωθεί το οφειλόμενο ποσό καθώς και η μηνιαία δόση των οφειλετών. Αυτό όμως θα ήταν καταστροφικό για το τραπεζικό σύστημα. Αν μειωθούν τα χρήματα που έχουν να λαμβάνουν οι τράπεζες το χτύπημα στους ισολογισμούς τους θα ήταν τεράστιο. Μια απομείωση της αξίας των ομολόγων του δημοσίου που κρατούσαν τους δημιούργησε ανάγκες 25-30 δις. Μια ανάλογη μείωση των δανείων των ιδιωτών θα εκτίνασσε τις ανάγκες τους σε δυσθεώρητα ύψη. Οι ζημιές θα ήταν ανυπολόγιστες και θα τις οδηγούσε όλες στο κλείσιμο.

Η διαιώνιση όμως της σημερινής κατάστασης δεν είναι εφικτή. Πολλά από τα δάνεια που έχουν χορηγήσει οι τράπεζες δεν εξυπηρετούνται, δημιουργώντας τους έτσι μεγάλα προβλήματα ρευστότητας. Σε τι έχουν να ελπίζουν λοιπόν οι τράπεζες; Μόνο στη βελτίωση του οικονομικού κλίματος η οποία θα επιτρέψει στους δανειολήπτες τη συνέχιση της εξυπηρέτησης των δανείων τους.