ardin-rixi

Από τον Μαρξ έως τον Λένιν και τον Στάλιν

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 109

Η προκατάληψη του Λένιν, των μπολσεβίκων, αλλά και της σταλινικής ηγεσίας στη συνέχεια, εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων, όπως διεγράφη τόσο στην περίπτωση της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της στήριξης του Κεμάλ, όσο και στην περίπτωση του Μακεδονικού, αποτελεί συνέχεια μιας ανάλογης προκατάληψης του Μαρξ και του Ένγκελς παλιότερα;

Η προκατάληψη του Μαρξ και του Ένγκελς[1] έχει διαφορετική αφετηρία από εκείνη των Ρώσων μαθητών τους, ωστόσο, όπως θα δούμε, υπάρχουν ορισμένες κοινές σταθερές. Πράγματι, στους Μαρξ και Ένγκελς –στροφή που ολοκληρώνεται μετά το 1853, και την «αναβολή» της Επανάστασης στην Ευρώπη, που μετά το ξέσπασμα του 1848 μπήκε σε ύφεση–, η Ρωσία καθίσταται ο κατ’ εξοχήν εχθρός της ευρωπαϊκής Επανάστασης και οι Έλληνες, καθώς και οι ελληνικές και σλαβικές επαναστατικές απόπειρες, καταδικάζονται ως υποκινούμενες από τη Ρωσία! Σε αυτά τα πλαίσια, η οθωμανική Τουρκία καθίσταται, «αντικειμενικά», σύμμαχος του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, και οι ελληνικές εξεγέρσεις –ακόμα και οι κρητικές επαναστάσεις– όργανα του τσαρισμού, ηθελημένα ή αθέλητα. Μέσα σε αυτήν τη λογική μάλιστα, οι Μαρξ και Ένγκελς ανακαλύπτουν σταδιακώς και με αυξανόμενη επίταση όλο και περισσότερες αρετές στους Τούρκους και όλο και περισσότερα ελαττώματα στους Έλληνες! Ο Ένγκελς, στα 1885, χαρακτήριζε όλους τους βαλκανικούς λαούς «νανοφυλές»:

Η αναβίωση του κομμουνισμού

analyst

Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, είναι πια δυνατόν να εγκατασταθεί ένα σύστημα αυτοελέγχου, σύμφωνα με αυτό που θεωρούν αποτελεσματικότερο οι οπαδοί της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας «σοβιετικού τύπου» – οπότε προβλέπεται ένας καινούργιος ανταγωνισμός συστημάτων, η έκβαση του οποίου είναι μεν αβέβαιη, αλλά θα αναβίωνε την κομμουνιστική οικονομία που θεωρείται μετά το 1990 νεκρή, με αφετηρία την Κίνα. Αυτό σημαίνει πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί με τη βοήθεια των νέων δυνατοτήτων που προσφέρει η τεχνολογία, ένα σύστημα που θα ανταγωνιζόταν επιτυχημένα τις δημοκρατικές, καπιταλιστικές κοινωνίες – ιδίως σε μία εποχή που ο καπιταλισμός, με τη μορφή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, έχει δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα, με την κυριαρχία των ελίτ του 1% στο 99%, με την υποχώρηση της Δημοκρατίας που «άγεται και φέρεται» πλέον από τις αγορές κοκ.

.

Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Ορισμένοι έχουν την ελπίδα πως ο καπιταλισμός θα αντικατασταθεί στο μέλλον από ένα καλύτερο και δικαιότερο σύστημα – ενώ άλλοι πως θα επιστρέψει ξανά στις ρίζες του, στην πραγματική δηλαδή ελεύθερη αγορά, χωρίς τα σημερινά ολιγοπώλια που έχουν δημιουργηθεί. Υπάρχει όμως και μία τρίτη παραλλαγή, στην οποία δεν δίνεται σημασία στη Δύση: η αναβίωση της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας «σοβιετικού τύπου», με τη βοήθεια των «βάσεων δεδομένων» – των πληροφοριών δηλαδή που συλλέγονται και επεξεργάζονται από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Κίνα, η οποία έχει στόχο να κυριαρχήσει στον πλανήτη – γνωρίζοντας πως για να τα καταφέρει πρέπει να εφεύρει ένα δικό της σύστημα, εντελώς διαφορετικό από το υφιστάμενο. Εύλογα, αφού είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί τις Η.Π.Α. «στο δικό τους γήπεδο», γνωστό ως σύστημα του χρέους – το οποίο βασίζεται στο δολάριο και στα διάφορα οικονομικά όπλα που έχει στη διάθεση της η υπερδύναμη.

Η επικράτηση του κομμουνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα

Ιστορικό ντοκιμαντέρ του BBC

Ναζισμός - κομμουνισμός και Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Πιο ανόητη κουβέντα από αυτήν περί της ταυτίσεως κομμουνισμού και ναζισμού δεν υπάρχει. Πρόκειται για διαφορετικές ιδεολογίες – και προφανώς δεν ταυτίζονται. Το ζήτημα που ενσκήπτει είναι αν οι προσχηματικές προθέσεις των ιδεολογιών εξωραΐζουν το έγκλημα. Έχει σημασία αν ένας δολοφόνος σκοτώνει με κίνητρο την αγάπη και ένας άλλος με κίνητρο το μίσος; Αλλάζει τη φύση του εγκλήματος η πρόθεση; Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ανθρώπινη Iστορία έγιναν με πρόφαση τις ευγενικότερες των ιδεών.

Όλη αυτή η κουβέντα είναι μία ακόμα προσπάθεια συγκάλυψης μέσα από τη σύγκριση κοσμοθεωριών που η εφαρμογή τους προκάλεσε φρίκη, κτηνωδία και θάνατο σε αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπων.

Όλοι αυτοί που έχασαν με τον φρικτότερο τρόπο τις ζωές τους, όλοι οι λαοί που αφανίστηκαν και στέναξαν κάτω από την επιβεβλημένη αναγκαιότητα ενός συστήματος, θα ένιωθαν ανακούφιση επειδή το όραμα του Στάλιν επικαλείτο έναν ανθρώπινο παράδεισο;

Αυτή η σύγχρονη ιδεολογική βαρβαρότητα που προσπαθεί να καθαγιάσει κτηνώδη εγκλήματα που διαπράχθηκαν προς πραγμάτωση μιας ιδεολογικής, ας πούμε, ουτοπίας, στην ουσία ξανασκοτώνει τη μνήμη εκατομμυρίων νεκρών στους οποίους αρμόζει μια ιστορική δικαίωση.

Η ακροδεξιά ανάγνωση της ιστορίας και ο νέος Ψυχρός Πόλεμος

του Γιώργου Λυκοκάπη 

Πριν δύο χρόνια, τον Αύγουστο του 2016 απεβίωσε ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους ιστορικούς της Γερμανίας, ο Ερνστ Νόλτε, ο θεωρούμενος «πρύτανης» της αναθεωρητικής σχολής. Το πλούσιο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει μελέτες για τον φασισμό και ευρύτερα για την περίοδο του Μεσοπολέμου.

Το 1987 ο γερμανικός Τύπος δημοσίευσε ένα άρθρο του που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Συγκρίνεται με τον σάλο που είχε προκαλέσει στη Γαλλία ο Ροζέ Γκαροντύ με το βιβλίο του «Θεμελιώδεις μύθοι της ισραηλινής πολιτικής». Ο Νόλτε δεν περιορίστηκε στην ταύτιση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. Υποστήριξε πως ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν μία αντίδραση στην «υπαρξιακή απειλή» της επανάστασης των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Κατά τον Γερμανό ιστορικό δεν θα υπήρχε το Άουσβιτς, αν δεν είχαν προηγηθεί τα σταλινικά γκουλάγκ.

Εκείνη την περίοδο, στη Γερμανία ξεκίνησε η «μάχη των ιστορικών» με αφορμή το αιρετικό κείμενο του Νόλτε. Γερμανοί ιστορικοί και φιλόσοφοι, όπως ο Χάμπερμας, με μία σειρά δημοσιεύσεων αντέκρουσαν τις θέσεις του. Τον κατηγόρησαν ότι υποβάθμιζε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος και ότι σχετικοποιούσε τα ναζιστικά εγκλήματα, συγκρίνοντάς τα με π.χ. με τον λιμό που προκάλεσε ο Στάλιν στην Ουκρανία.

Πολλά κόμματα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς εμπνεύστηκαν από τη θεωρία του Νόλτε. Οι αρχηγοί τους συγκρίνουν την εξόντωση των Εβραίων με τα θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων, ή ακόμα και με τους νεκρούς που προκάλεσε ο βομβαρδισμός της Δρέσδης από την αεροπορία των Συμμάχων. Σύμφωνα με αυτούς δόθηκε υπερβολική δημοσιότητα στο Ολοκαύτωμα, καθώς όλες οι πλευρές ήταν υπεύθυνες για εγκλήματα πολέμου κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Άουσβιτς και το Νταχάου ήταν «μία λεπτομέρεια της ιστορίας», όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξη του ο Ζαν Μαρίν Λεπέν.

Μια κριτική στο λενινιστικό μοντέλο

του Βλάσση Αγτζιδη*

Eκατό χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ανατρέποντας τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Κερένσκι. Η κοσμοϊστορική εκείνη αλλαγή διαμόρφωσε τον 20αιώνα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Η δραματική όμως κατάρρευση του κομμουνιστικού κόσμου – με συμβολική σημείο τη διάλυση της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1991 - δεν επέφερε την ουσιαστική αξιολόγηση του πειράματος. Ούτε φώτισε πλήρως της αιτίες της πτώσης.

Αναλογιζόμενοι το πώς αντιμετωπίστηκε η επέτειος αυτή στην Ελλάδα,μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η αντιμετώπιση κινήθηκε κυρίως σε δύο άκρα. Σ’ αυτό του πλήρους εγκωμιασμού του πειράματος και στο άλλο της πλήρους απαξίωσης.

Οι παρακάτω σκέψεις έχουν ως στόχο να περιγράψουν τις βασικές αρχές αυτών που κυριάρχησαν στο επαναστατικό πείραμα. Πιθανότατα, αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο που καθόρισε τις επιλογές τους και διαμόρφωσε τις συμπεριφορές τους ίσως και να βαρύνεται με τις δυσπλασίες που εμφανίστηκαν και την σχεδόν απόλυτη παραμόρφωση των αρχικών ονείρων.

Η επανάσταση γεννάει τυράννους

του Θανάση Γιαλκέτση

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα ομιλίας του Αμερικανού φιλοσόφου Μάικλ Ουόλτσερ στο Φεστιβάλ Ιστορίας του 20ού Αιώνα, που έγινε τον περασμένο Οκτώβριο στην ιταλική πόλη Φορλί.

Ελευθερία και ισότητα είναι δύο από τις πιο πολυσυζητημένες έννοιες της πολιτικής σκέψης. Η μεταξύ τους σχέση, όμως, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει συζητηθεί αρκετά. Είναι αρκετά διαδεδομένη η γνώμη ότι βρίσκονται σε σύγκρουση ή ότι, τουλάχιστον, υπάρχει μεταξύ τους μια τέτοια ένταση, ώστε κάθε ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να είναι ή πιο ελεύθερη ή πιο ίση.

Η εξήγηση που βρίσκεται πίσω από μια σύγκρουση τέτοιου είδους έχει δύο εκδοχές, μια αριστερή και μια δεξιά, και καθεμιά τους είναι εν μέρει ορθή, αλλά κατά βάση εσφαλμένη.

Θέλω να ξεκινήσω από την αριστερή εκδοχή, που έχει διατυπωθεί πολύ συχνά στην ιστορία της επαναστατικής πολιτικής. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, για το πολιτικό πρόγραμμα που υποστηρίζω, να σας πείσω ότι η αριστερή εκδοχή, σύμφωνα με την οποία ελευθερία και ισότητα είναι ασύμβατες, είναι εσφαλμένη.

Ξεκινώ από μια φράση του Αλμπέρ Καμί, που νομίζω ότι προέρχεται από τον «Επαναστατημένο άνθρωπο»: «Το μεγάλο γεγονός του εικοστού αιώνα ήταν η εγκατάλειψη από μέρους των επαναστατικών κινημάτων των αξιών της ελευθερίας».

Μάθημα Πολιτικής Αγωγής

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Κώστα Λουλουδάκη

«Ολόκληρο το ημισφαίριο μας ανήκει, εκ των πραγμάτων, όπως μας ανήκει και ηθικά, λόγω της υπεροχής της φυλής μας»

William Howard Taft: 27ος (1909-1913), πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Λατινική Αμερική στο σύνολο της καταλαμβάνει έναν ιδιαίτερο χώρο στην Ιστορία. Υπήρξε προνομιακός χώρος στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών επεμβάσεων. Από τη διακήρυξη του δόγματος Μονρόε το 1823, το νότιο ημισφαίριο της Αμερικής έχει υποστεί περισσότερο ίσως από κάθε άλλη περιοχή του κόσμου τη χειρότερη μορφή κυριαρχίας από το μεγάλο χωροφύλακα της Γης.

«Την οικονομική υπερεκμετάλλευση των χωρών της Λατινικής Αμερικής που επέφερε την καταστροφή, την ανέλαβαν και τη συνεχίζουν κάθε λογής αμερικανικοί οργανισμοί, κρατικές και υπερεθνικές εταιρείες, αλλά και παρακρατικές υπηρεσίες. 

Βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες, εξαφανίσεις, δολοφονίες διαπράττονταν  στις χώρες αυτές ή στο όνομα της ανάπτυξης ή στο όνομα της αντιμετώπισης της «χειρότερης μορφής παθολογικής νόσου», του κομμουνισμού.

Το κόστος αυτής της ιμπεριαλιστικής εξάπλωσης με άλλοθι τον κομμουνισμό, σε εκπαίδευση μισθοφόρων, σε εξοπλισμό σε στρατιωτικές και διοικητικές υποδομές, και σε δωροδοκίες, αν και αντιοικονομικό και παράλογο, το ανέλαβε το κέντρο αποφάσεων της Ουάσιγκτον, προκειμένου να διασφαλίσει με δημόσια έξοδα και στρατιωτική ισχύ νέες ιδιωτικές αγορές για τα πλεονάζοντα αγαθά των βιομηχανιών των ΗΠΑ, μα και νέες αγορές δανείων για τα χρηματιστηριακά συμφέροντα της  Παγκόσμιας Τράπεζας ή της City Bank ή της Chase Manhattan ή του ΔΝΤ. Η αντιπαραβολή μεσοπρόθεσμου κόστους και βραχυπρόθεσμης οικονομικής εξάπλωσης ήταν αρκετά συμφέρουσα για μια μικρή μειοψηφία επενδυτών». ( Κώστας Λουλουδάκης: «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ 2015 )

Με αυτόν τον τρόπο, ο χωροφύλακας της Γής κατέστησε σαφές πως ο πληθυσμός των χωρών αυτών δεν είχε καμία δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης, της ανεξαρτησίας, της αυτόνομης οικονομικής πολιτικής κατά οποιαδήποτε έννοια.

Οταν ο κομμουνισμός γυρίζει από την πίσω πόρτα

Οι ανησυχούντες για την ακροδεξιά στην Ευρώπη, ας δουν καλύτερα ποιοι τη στηρίζουν και ποιοι την ψηφίζουν. Η αστική τάξη, η ελίτ και ο ευρωπαϊκός εθνικολαϊκισμός. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

«Η βία του λαϊκισμού και η καλλιέργεια του ανορθολογισμού είναι η κοινή μήτρα όλων των φαιοκόκκινων πολιτικών σχηματισμών. Γι’ αυτό, τόσον ο εθνικοσοσιαλισμός όσο και ο κομμουνισμός έχουν διαπράξει τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Απευθύνονται, εξάλλου, στα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου και το μόνο πράγμα που γνωρίζουν καλά να καλλιεργούν είναι το μίσος… Υπό αυτή την έννοια, διαφέρουν ως προς τις προθέσεις, αλλά όχι τις πρακτικές».

Αυτά υπογραμμίζει ο γνωστός Γάλλος διανοούμενος και συγγραφέας Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, γνωστός στο παρελθόν για τις μαοϊκές του αντιλήψεις. Και η πραγματικότητα δείχνει να τον επιβεβαιώνει. Όπως προκύπτει από δύο μεγάλες δημοσκοπήσεις που έγιναν πρόσφατα στη Γαλλία και τη Γερμανία, η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λε Πεν και του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία αποτελείται από πρώην ψηφοφόρους και φίλους τόσο του ΚΚ Γαλλίας όσο και του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Ανατολική Γερμανία.

Το ίδιο φαινόμενο, μας έλεγε πρόσφατα ο συνάδελφος Άνταμ Μίχνικ,παρατηρείται στην Πολωνία και στην Ουγγαρία. Σε αμφότερες τις χώρες, ο εθνικολαϊκισμός είναι κομμουνιστογενής -γεγονός με ιδιαίτερη σημασία. Ιδρυτικό στέλεχος του εργατικού συνδικάτου Αλληλεγγύη και μετέπειτα διευθυντής της Γκαζέττα Βιμπόρσκα, της μεγαλύτερης πολωνικής εφημερίδας, ο Άνταμ Μίχνικ υποστηρίζει ότι στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, όπως βέβαια και στην πρώην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα επηρέασαν σε βάθος νοοτροπίες και συμπεριφορές, με αποτέλεσμα σήμερα ένα πληθυσμιακό κομμάτι στις χώρες αυτές να στηρίζει τον εθνικολαϊκισμό και τις διάφορες εκδοχές του.

Η πρώτη εγκόσμια θρησκεία

analyst

Η αύξηση της συχνότητας των κρίσεων του καπιταλιστικού συστήματος, η σκλαβιά του χρέους, η περιθωριοποίηση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού κοκ., λειτουργούν ασφαλώς εναντίον του – οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί απίθανη η παταγώδης κατάρρευση του, άρα ούτε η επάνοδος του κομμουνισμού.

«Θα είχε αλήθεια τελειώσει η εποχή της πρώτης αποικιοκρατίας, χωρίς την εμφάνιση του κομμουνισμού; Η δεύτερη εποχή της αποικιοκρατίας που βιώνουμε ήδη στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία (άρθρο), η οποία επιβάλλεται με οικονομικά όπλα πλέον που μετατρέπουν τις χώρες σε μη εθνικά κυρίαρχα προτεκτοράτα και τους Πολίτες τους σε λεηλατημένους, εξαθλιωμένους σκλάβους χρέους, θα είχε άραγε δρομολογηθεί, εάν δεν κατέρρεε προηγουμένως ο υπαρκτός κομμουνισμός;

Με απλά λόγια, θα βιαζόταν τόσο εύκολα οι ιθαγενείς, λέγοντας επί πλέον ευχαριστώ στους βιαστές τους (= επιθυμία να κλείσει η αξιολόγηση για να μη χαθεί το τέταρτο μνημόνιο!), εάν είχαν πράγματι μία εναλλακτική λύση;

Συνέβαλλε ο κομμουνισμός στη διατήρηση των εισοδηματικών και λοιπών ανισοτήτων που παράγει ο καπιταλισμός, σε κάπως πιο περιορισμένα επίπεδα; Αύξησε την κοινωνική κινητικότητα, με την έννοια της μετακίνησης των ανθρώπων σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, από αυτά στα οποία γεννήθηκαν; Επιτάχυνε τη μετάβαση από την αγροτική οικονομία στη βιομηχανική κοινωνία, στα κράτη της Ασίας;» (B. Milanovic με παρεμβάσεις).

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα

Outside the Wall

«Ο κοσμοπολιτισμός χωρίς πατρίδα, που αρνείται τα εθνικά αισθήματα και την ιδέα της πατρίδας, δεν έχει τίποτα κοινό με τον προλεταριακό διεθνισμό«…

Γκεόργκι Δημητρόφ

Γράφει ο Θανάσης Τσιριγώτης

Τελευταία ­και μ’ αφορμή την ξενοκρατική μνημονιακή σύμβαση­ αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του έθνους, του εθνοκράτους ,της εθν. ανεξαρτησίας. Oρισμένοι διανοούμενοι θεώρησαν, αξιοποιώντας τα θεωρητικά και πολιτικά όπλα της αντίπαλης προπαγάνδας, ότι το ζήτημα του έθνους θάφτηκε κάτω από το βάρος της αγοράς ενώ η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εξώθησε τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό στ’ αζήτητα της ιστορίας. Άλλοι πάλι περισσότερο θρασείς (τώρα κουρνιάζουν στις φτερούγες της ΔΗΜΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ) προσπάθησαν να υποβάλλουν στην αριστερά την ιδέα πως το έθνος είναι μία… φαντασίωση, ένα κατασκεύασμα που το εφηύραν οι αστοί (στην πατρίδα μας ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος). Ένα τρίτο κομμάτι που ασχολείται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον τροτσκισμό υποστήριζε, άλλοτε δειλά άλλοτε σθεναρά, πως το εθνικό ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει λυθεί προ πολλού (πότε άραγε;) και ως εκ τούτου αυτό που απομένει είναι το πρόβλημα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής». Όλοι όμως συμφωνούν σ’ ένα κοινό τόπο. Πως η προβολή του αιτήματος – συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία είναι «ντεμοντέ» και παλιομοδίτικο. Στη γωνία τους περίμενε η αποικιοκρατική σύμβαση ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός αλλά και οι εθνικιστές που μίλησαν για το προφανές όπως άλλωστε και ο Α. Παπανδρέου πριν 30 χρόνια όταν έκλεβε συστηματικά και, απ’ ότι αποδείχτηκε αποτελεσματικά, τα συνθήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Το έθνος

Σαν τους πρώτους χριστιανούς

tvxs.gr / Κομμουνισμός: Σαν τους πρώτους... από tvxorissinora

Δείτε το ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, “Σαν τους πρώτους χριστιανούς”, από τη σειρά ντοκιμαντέρ “ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ”

Ο πατέρας, γραμματέας του εργατικού ΕΑΜ, συλλαμβάνεται και εκτελείται από τους Γερμανούς. Η μητέρα καταδικάζεται σε ισόβια από τους Βούλγαρους και εξορίζεται στην Ικαρία. Με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου τα δύο παιδιά της οικογένειαςΛαζαρίδη δουλεύουν στους ασύρματους με τους οποίους το κλιμάκιο του ΚΚΕ στην Αθήνα επικοινωνεί με την εξόριστη ηγεσία στο Βουκουρέστι. Το 1951 η Ασφάλεια ανακαλύπτει τους ασύρματους και τα δύο παιδιά καταδικάζονται σε θάνατο για κατασκοπεία.

Κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου, εκατοντάδες μέλη του ΚΚΕ στέλνονται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι αρχές προτείνουν στους μελλοθάνατους να σώσουν την ζωή τους υπογράφοντας μια δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού. Οι περισσότεροι αρνούνται και εκτελούνται.

Ο Ν. Πλουμπίδης, ένα ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ που η ηγεσία του κόμματος υποπτεύεται ως χαφιέ, στέλνει ένα γράμμα από την παρανομία και προσφέρεται να παραδοθεί στις αρχές για να δικαστεί αρκεί να μην εκτελεστεί ο Μπελογιάννης. Με εντολή τουΖαχαριάδη, ο ραδιοσταθμός του κόμματος χαρακτηρίζει το γράμμα πλαστό. Η Έλλη Παπά εξηγεί την τακτική του Ζαχαριάδη. Ο Τ. Λαζαρίδης, που θα αποφύγει την εκτέλεση την τελευταία στιγμή, περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του Μπελογιάννη με τον οποίο μοιράζεται το ίδιο κελί.

Στο ντοκιμαντέρ μιλούν ακόμη οι: Λ. Κύρκος και Γρ. Φαράκος. Παρουσιάζονται επίσης ανέκδοτα κινηματογραφικά στιγμιότυπα από την δίκη Μπελογιάννη που βρέθηκαν στα αμερικάνικα αρχεία.

Περισσότερες πληροφορίες στο www.rwf.gr

Πρωτογονισμός και «εποικοδόμημα»

του Χρήστου Γιανναρά 

Ε​​βδομάδα γιορτής των Χριστουγέννων και μια «σφυγμομέτρηση» της κοινής γνώμης για το γεγονός της γιορτής θα πρόσφερε, σίγουρα, πλούσιο υλικό κοινωνιογνωσίας. Ποιο ποσοστό του πληθυσμού σώζει ακόμα ίχνη «υπαρξιακού προβληματισμού», έχει ερωτήματα που μπορεί να επιφέρουν ρωγμές στην απανθρωπία της ιστορικο-υλιστικής μονοτροπίας των καιρών μας, ποιο ποσοστό εξακολουθεί να ανέχεται τα στερεότυπα μιας κατεστημένης «γιορτινής» κενολογίας.

Αντιπαλεύοντας τον «τρόπο» του «υπαρκτού σοσιαλισμού» οι κοινωνίες της «φιλελεύθερης οικονομίας» είχαν επιστρατεύσει ρομαντικά ρητορικά προσχήματα ιδεαλισμού. Εκρυβαν επιμελέστατα την κοινή καταγωγή καπιταλισμού και μαρξισμού από την ίδια μήτρα: τον Ιστορικό Υλισμό. Επινόησαν την ετικέτα της «χριστιανοδημοκρατίας» καλλιεργώντας με θαυμαστή αποτελεσματικότητα την ψευδαίσθηση ότι οι στυγνοί νόμοι της «ελευθερίας των αγορών» (νόμοι φυσικής επιλογής, επιβίωσης του ισχυροτέρου, άτεγκτης ανταγωνιστικότητας) μπορούν να συνταιριαστούν με έναν θρησκειοποιημένο Χριστιανισμό, ατομοκεντρικής, «πνευματικά» αιτιολογημένης, ωφελιμοθηρίας.

Η παράσταση κράτησε ώς τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Τότε, στις κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» οι συγκυρίες ξεγύμνωσαν αποκαλυπτικά τα ιδεολογήματα που συντηρούσαν την ψευδαίσθηση της αντιπαλότητας: Αποκάλυψαν τους εμφανιζόμενους ως αντιπάλους, μαρξισμό και καπιταλισμό, σε σιαμαία συμφυΐα – δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του Ιστορικού Υλισμού. Τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κατέρρευσαν, όχι γιατί απέρριπταν πια τον Ιστορικό Υλισμό, αλλά επειδή λαχταρούσαν περισσότερον Ιστορικό Υλισμό: Ηθελαν μπλου-τζηνς, καλλυντικά, πορνογραφία, «ελευθερία» ανεμπόδιστων ατομικών καταναλωτικών επιλογών.