ΙΝΕ-ΓΣΕΕ: Δημοσίευση κειμένου πολιτικής (Policy brief) 15 με τίτλο: «Κόστος εργασίας και περιθώρια κέρδους στα χρόνια των μνημονίων»

taxheaven

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δημοσίευση κειμένου πολιτικής (Policy brief) 15 με τίτλο:

«Κόστος εργασίας και περιθώρια κέρδους στα χρόνια των μνημονίων»

Το Παρατηρητήριο Οικονομικών και Κοινωνικών Εξελίξεων του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ ανακοινώνει τη δημοσίευση του Κειμένου Πολιτικής 15/Ιανουάριος 2018, με τίτλο «Κόστος εργασίας και περιθώρια κέρδους στα χρόνια των μνημονίων». 

Η συγκεκριμένη ανάλυση παρουσιάζει εμπειρικά ευρήματα που δείχνουν την αποτυχία της πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης και αναδεικνύει ότι το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι πρόβλημα κερδοφορίας και όχι κόστους εργασίας.

Το πλήρες κείμενο είναι διαθέσιμο στο ακόλουθο link: https://goo.gl/7Kgv9U

Είναι η λιτότητα από μόνη της η απάντηση;

oikonomica

Τα τελευταία είκοσι με τριάντα χρόνια ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε μια φάση αποβιομηχάνισης. Το άνοιγμα των αγορών και η απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων είχαν σαν αποτέλεσμα τη «μετακόμιση» της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους. Η επιλογή είναι πολύ λογική. Γιατί ένας επιχειρηματίας να παράγει ηλεκτρικές συσκευές στην Ιταλία, πληρώνοντας τους εργάτες €3.000 μηνιαίως ή στην Κίνα πληρώνοντας €120 μηνιαίως και ακολούθως να εισάγει τα προϊόντα του στο δυτικό κόσμο;

Η αντίδραση του διευθύνοντα συμβούλου της αμερικάνικης εταιρείας ελαστικών Titan στην προοπτική να αναλάβει η εταιρεία του το εργοστάσιο ελαστικών της Goodyear στην Αμιέν της Γαλλίας ήταν χαρακτηριστική. Τί είπε λοιπόν ο κ. Maurice Taylor; Είπε ότι η εταιρεία του θα έπρεπε να ήταν τρελή για να αναλάβει τη λειτουργία του συγκεκριμένου εργοστασίου. Οι Γάλλοι εργάτες, είπε, δουλεύουν τρεις ώρες, μία ώρα τρώνε μεσημεριανό και τρεις ώρες συζητάνε. Οι δε συνδικαλιστές του είπαν ότι έτσι είναι τα πράγματα στη Γαλλία. Προτιμάει να ανοίξει εργοστάσιο στην Κίνα με πολύ μικρότερους μισθούς, πολύ εργατικότερους εργάτες και στο τέλος να εισάγει τα ελαστικά στη Γαλλία.

Το νέο παραγωγικό τοπίο – Μέρος Α’: Η αποβιομηχάνιση της δύσης

oikonomica

Πολύς λόγος γίνεται για το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει. Ένας σημαντικός αριθμός παραγωγικών μονάδων που λειτουργούσαν στην Ελλάδα έχουν είτε κλείσει είτε μεταφερθεί στο εξωτερικό. Τι οδήγησε όμως σε αυτήν την εξέλιξη; Είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης;

Η μεγάλη αποβιομηχάνιση της χώρας ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80’ και ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90’. Ήταν όμως αυτό αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο; Η απάντηση είναι όχι. Αυτό είναι κάτι που συνέβη ταυτόχρονα σε ολόκληρο σχεδόν το δυτικό κόσμο. Ο αρχικός λόγος που οι δυτικές βιομηχανίες μεταφέρθηκαν στην ανατολική Ευρώπη και την άπω ανατολή ήταν ο περιορισμός του εργατικού κόστους. Γιατί όμως δεν μεταφέρθηκαν στην Αφρική, όπου το εργατικό κόστος είναι κατά τεκμήριο μικρότερο;

Η απάντηση είναι ότι το μικρό εργατικό κόστος δεν ήταν το μοναδικό κριτήριο. Απαραίτητη ήταν επίσης η ύπαρξη υποδομών που θα υποστήριζαν τη βιομηχανική παραγωγή. Οι ανατολικές χώρες ήταν πολύ ελκυστικές από αυτή την άποψη γιατί παρείχαν και εκτεταμένο δίκτυο υποδομών, δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, αλλά και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Οι χώρες της άπω ανατολής και συγκεκριμένα η Κίνα, η οποία έχει εξελιχθεί ίσως στην πιο ισχυρή βιομηχανική οικονομία του κόσμου, μπορεί να μην είχαν σε ίδιο βαθμό ανεπτυγμένες υποδομές και εργατικό δυναμικό, είχαν όμως άμεση πρόσβαση στην μεγαλύτερη αγορά του κόσμου, τις ΗΠΑ. Η Ινδική χερσόνησος ήταν πολύ ελκυστική λόγω της ύπαρξης ενός πολύ μεγάλου αριθμού εργαζομένων με γνώση της αγγλικής γλώσσας, κάνοντας έτσι δυνατή την εγκατάσταση εκεί υπηρεσιών τηλεφωνικής υποστήριξης μεγάλου αριθμού αγγλοσαξονικών εταιρειών.

Ανταγωνιστικότητα: Ξεχάστε το κόστος εργασίας...

euro2day

του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

ath.papandropoulos@euro2day.gr

Διεθνείς έρευνες και μελέτες καταγράφουν το εντυπωσιακό φαινόμενο της απομάκρυνσης της παραγωγικότητος από το κόστος εργασίας, με παράλληλη αύξηση του βάρους της καινοτομίας ως συντελεστή προστιθέμενης αξίας. Πού κάνουν λάθος οι μάνατζερ.

Όλοι οι πάμπλουτοι μεγιστάνες της τεχνολογίας ξεκίνησαν χωρίς κεφάλαια σχεδόν και σήμερα κάθονται σε κεφαλαιοποιήσεις εταιρειών που πλησιάζουν τα 400 δισ. δολάρια.

Στις εταιρείες δε αυτές το κόστος της εργασίας στον συνολικό τζίρο τους είναι ζήτημα αν ξεπερνά το 3%.

Αντιθέτως, η φαιά ουσία αντιπροσωπεύει πάνω από το 40%, γι' αυτό και θεωρείται πολύτιμος παραγωγικός συντελεστής της αποκαλούμενης από τον διάσημο μελλοντολόγο Άλβιν Τόφλερ «επαναστατικής οικονομίας». Αυτή η τελευταία, όμως, κατά τον Αλ. Τόφλερ, οδηγεί στον «επαναστατικό πλούτο», ο οποίος, ως προϊόν της εργασίας και της παραγωγής, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα παραδοσιακά σχήματα και τα μοντέλα των γνωστών σχολών οικονομικής σκέψης.

Η παραγωγικότητα όλο και περισσότερο γίνεται μία πολυσύνθετη έννοια, στην οποία υπεισέρχονται πλέον παράγοντες που καμία σχέση δεν έχουν με την εργασία.

«Στην παρούσα φάση της ύστερης νεωτερικότητας, οι οικονομικές διαδικασίες απλοποιούνται, με αποτέλεσμα να παράγονται όλο και περισσότερα συμβολικά αγαθά. Παραδείγματος χάριν, στη δεκαετία του 1990 οι αμερικανικές εξαγωγές έχασαν το 50% του φυσικού τους βάρους ανά αξία σε δολάρια. Η παραγωγή αβαρών αγαθών εν μέρει σχετίζεται με τη στροφή στις υπηρεσίες που παρατηρείται από το 1950 και μετά σε όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Σχετίζεται όμως και με δύο άλλες σημαντικές εξελίξεις. Η πρώτη είναι η σημειωτικοποίηση της οικονομίας, με την έμφαση που δίνεται πλέον στο ντιζάιν, στο ίματζ - στην αισθητική γενικώς. Η αξία πολλών προϊόντων προέρχεται πλέον όλο και περισσότερο από την αισθητική τους, παρά από την υλική τους υπόσταση.