ΤτΕ: Τουρισμός και ευελιξία αποκλιμακώνουν την ανεργία

«Μειώθηκαν οι δυσκαμψίες στην αγορά εργασίας»

Mε βασικό πυλώνα τον τουρισμό ενισχύεται σταδιακά η απασχόληση στην χώρα μας, όπως επιβεβαιώνεται και από την Τράπεζα της Ελλάδας.  Σημαντική είναι επίσης η συμβολή της μεταποίησης, η οποία παραμένοντας σε τροχιά επέκτασης εδώ και 25 μήνες, έστω και με βραδύτερους πια ρυθμούς, δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Ωστόσο η μείωση της ανεργίας, σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα, δεν θα είχε επιτευχθεί εάν δεν είχαν γίνει οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για περισσότερη ευελιξία στην αγορά εργασίας.

Αυτό σημαίνει ότι η «δυσκαμψία» έχει περιοριστεί, αλλά και ότι σε μεγάλο βαθμό οι νέες θέσεις που δημιουργούνται αφορούν ευέλικτες μορφές απασχόλησης.

Το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα μας έχει μειωθεί αισθητά σε σχέση με τα ιστορικά υψηλά επίπεδα, αλλά πάντως παραμένει υπερδιπλάσιο του μέσου κοινοτικού όρου. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι αρκετά υψηλό είναι και το ποσοστό των υποαπασχαλούμενων και συμβασιούχων μερικής απασχόλησης στο σύνολο των εργαζομένων, προσεγγίζοντας το 15%. Επιπλεόν, τα ποσοστά ανεργίας των νέων, των γυναικών και των μακροχρόνια ανέργων παραμένουν τα υψηλότερα με διαφορά στην Ε.Ε., γεγονός που αποκαλύπτει ότι εξακολουθούν να φίστανται  σημαντικά προβλήματα στην αγορά εργασίας.

Η ανάπτυξη στην Ελλάδα - Το τέλος της ουτοπίας

Γράφει ο Μανώλης Ροζάκης* - 

Μετά από μία τεράστια οικονομική καταστροφή (ειδικότερα στις χώρες του νότου) σε συνδυασμό με την εμφάνιση ακροδεξιών μορφωμάτων και την ασύλληπτη μεταναστευτική κρίση, οδηγούμαστε σε ένα κρίσιμο και αποφασιστικό ερώτημα, το οποίο εγείρεται στην "ανατολή" της 4ης βιομηχανικής επανάστασης:

Τί μοντέλο διακυβέρνησης άραγε επιθυμούμε; Ένα μοντέλο που βασίζεται σε δίκαιη ανάπτυξη με οικολογική τεχνική πρόβλεψη, σε μία όσο το δυνατόν πιο συνεκτική κοινωνία --με κέντρο τον άνθρωπο-- διεκδικώντας μία αντίστοιχα πιο λειτουργική σχέση με τις προσδοκίες των αγορών;

Ή μήπως προτιμούμε την ανεξέλεγκτη επέκταση του δοκιμασμένου παραδείγματος ενός 'νεοφιλελεύθερου σοκ' της κοινωνίας και της εργασίας, στη βάση ψυχρών τεχνοκρατικών δεικτών, μίας έξω-παραγωγικής (χρηματοπιστωτικής) οικονομίας με ανέφικτους στόχους (και επανειλημμένως λαθεμένων προβλέψεων); Η αγορά δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ μία "τέλεια" αγορά, ούτε καν πραγματικά ανταγωνιστική, με την ευσεβή έννοια που της δίνουν τα εγχειρίδια πολιτικής οικονομίας, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

1Η ΜΑΗ: ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Με την άκρα Δεξιά, το ρατσισμό και τις δυνάμεις του κοινωνικού ρεβανσισμού να επελαύνουν απ’ άκρη σε άκρη του κόσμου κανείς δεν περίμενε πώς οι φετινές Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις θα έκαναν τη διαφορά, με αθρόα συμμετοχή διαδηλωτών. Έδωσαν ωστόσο το στίγμα της πολιτική συγκυρίας με τα αιτήματα σε κάθε συγκέντρωση να αντανακλούν τα επίδικα της κάθε χώρας.

Στη Λειψία της Γερμανίας για παράδειγμα οι ομιλητές στρέφονταν ενάντια στην άκρα Δεξιά, όπως και στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας που η διαδήλωση είχε κυρίως αντι-ναζιστικό χαρακτήρα. Στην Ισπανία οι διαδηλωτές ζητούσαν μισθολογικές αυξήσεις και την επιστροφή όσων έχασαν τα χρόνια της κρίσης. Στην Τουρκία ακόμη και σήμερα οι πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις κυρίως αποτίνουν φόρο τιμής στους δολοφονημένους της Πρωτομαγιάς του 1977 όταν ακροβολισμένοι ελεύθεροι σκοπευτές από το γειτονικό ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ πυροβολούσαν αδιακρίτως τους συγκεντρωμένους. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον 34 νεκροί και η μετατροπή της πλατείας Ταξίμ σε συμβολικό τόπο μνήμης. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη να απαγορεύονται εκεί οι διαδηλώσεις. Έτσι την Τρίτη το καθεστώς Ερντογάν προχώρησε σε περισσότερες από 100 συλλήψεις, κάνοντας επίδειξη πυγμής. Κι ας ήξερε ότι απέναντί του δεν είχε τους Γκιουλενιστές, αλλά την  πολιτική και κοινωνική Αριστερά.

Η χώρα όμως όπου η Πρωτομαγιά τιμήθηκε με τον καλύτερο τρόπο ήταν η Γαλλία. Δεν είναι μόνο η Γιακωβίνικη παράδοση ή οι μνήμες εκείνου του Μάη που πλέον μπήκε στη δεύτερη πεντηκονταετία του, ούτε μόνο τα «κίτρινα γιλέκα» που μόλις τρεις μέρες πριν την Πρωτομαγιά συμπλήρωσαν 23 Σαββατοκύριακα κινητοποιήσεων, που έβγαλαν τους Γάλλους στο δρόμο. Είναι επίσης η νέα αντεπίθεση που ετοιμάζει ο Μακρόν η οποία μπορεί να εμφανίζεται ως προσαρμογή στην πραγματικότητα ή ακόμη και ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων των «κίτρινων γιλέκων», με τη συζητούμενη κατάργηση της σχολής δημόσιας διοίκησης ΕΝΑ, που αποτελεί εκτροφείο της αστικής τάξης, να επιχειρεί να δημιουργήσει εντυπώσεις επιδίωξης ισότητας και πληγμάτων στα προνόμια της ελίτ, επί της ουσίας όμως σηματοδοτεί μια αντιλαϊκή ρεβάνς. Θα ξεδιπλωθεί δε, από την επομένη των ευρωεκλογών, για …προφανείς λόγους. Στο επίκεντρο της θα έχει τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών με τις οποίες θα επιχειρήσει να καλύψει τα ελλείμματα που θα δημιουργήσει η μείωση της φορολογίας εισοδήματος (ύψους 5 δισ. ευρώ) και την αύξηση των απαιτούμενων χρόνων για τη θεμελίωση δικαιώματος συνταξιοδότησης. Αύξηση του χρόνου εργασίας στην πραγματικότητα ετοιμάζει ο Μακρόν και δεν ήταν καθόλου τυχαία η προτροπή του στους Γάλλους λίγες μέρες πριν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς ότι πρέπει να δουλεύουν περισσότερο.

Έκρηξη μερικής απασχόλησης, με μισθούς πείνας για …«μερική ζωή»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Η εργασιακή «ζούγκλα» της Ελλάδας είναι εδώ . Ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι της χώρας, δουλεύουν, αμείβονται και ζουν …μερικώς. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Πληροφοριακού Συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ», από το σύνολο των νέων θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν το 2017, το 54,87% ήταν για μερική απασχόληση!! Αντίθετη ήταν η πορεία των θέσεων πλήρους απασχόλησης που περιορίστηκαν στο 45,13%.

Ειδικότερα από τα 2. 400.000 προσλήψεις που έγιναν το 2017, οι 1.083.418 αφορούν θέσεις πλήρους απασχόλησης ( 45,13%), οι 981.758 αφορούν θέσεις μερικής απασχόλησης (40,90%) και οι 335.222 (13,97%) αφορούν θέσεις εκ περιτροπής απασχόλησης.

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την τραγική πραγματικότητα. Στο σύνολο των νέων θέσεων που δημιουργούνται, οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης έχουν την πρωτοκαθεδρία. Μετά από οκτώ χρόνια μνημονιακών πολιτικών και αντεργατικών νόμων στο όνομα της εξόδου της χώρας από την κρίση και με την …προσμονή της ανάπτυξης, η εργατική τάξη της χώρας γίνεται «θύμα» άγρια εκμετάλλευσης από τα αφεντικά.

Αλ. Μητρόπουλος: Οδεύουμε σε κατάργηση της Απεργίας

Νέα Κρήτη

Είναι αισχρό τρικ να λένε ότι δεν καταργούνται οι απεργίες με την τροπολογία για την πλειοψηφία του 50 συν 1 των ταμειακώς εντάξει μελών των πρωτοβάθμιων σωματείων, παραπέμποντας στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις, λέει στο Ράδιο 98,4 ο εργατολόγος Αλέξης Μητρόπουλος, αφού έτσι υποκρύπτουν , ότι οι δευτεροβάθμιες οργανώσεις εξαγγέλλοντας απεργίες , αυτό που κάνουν είναι να καλύπτουν τις αποφάσεις που πρώτα λαμβάνουν οι πρωτοβάθμιες οργανώσεις.

Άρειος Πάγος: Η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας

taxheaven

Μόνη η μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν αρκεί να θεμελιώσει την έννοια της βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας του, αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργοδότη να εξαναγκάσει αυτόν σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή σ’ αυτόν της αποζημίωσης απόλυσης.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 349, 648, 652 παρ. 1, 656 Α.Κ., 7 παρ. 1 ν. 2112/1920 και 5 παρ. 3 ν. 3198/1955 προκύπτει ότι η μονομερής από τον εργοδότη και δυσμενής για το μισθωτό μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας δεν συνεπάγεται χωρίς άλλο τη λύση της αλλά παρέχει στο μισθωτό το δικαίωμα είτε να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της σύμβασης εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να αξιώσει την τήρηση των όρων της και την αποδοχή της εργασίας του από τον εργοδότη σύμφωνα με το πριν τη μεταβολή περιεχόμενο της σύμβασης και, σε περίπτωση άρνησης του εργοδότη να αποδεχθεί την εργασία αυτή, να ζητήσει μισθούς υπερημερίας.

Αγοραίος Πολιτισμός – Αναλώσιμοι Εργαζόμενοι. Μια διαλεκτική σχέση

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Tης Δήμητρας Μύριλλα

Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης αποτελεί τη ναυαρχίδα της «νέας» τάσης (στην ουσία στρατηγικής πολιτικής απόφασης της Ε.Ε. και των ελληνικών κυβερνήσεων οποιασδήποτε κατεύθυνσης, κεντροδεξιάς, αριστεροκεντρώας, αριστεροδέξιας κλπ) στη διαχείριση των μουσείων και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ως πρώτο παράδειγμα λειτουργίας με νομικό καθεστώς ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και αποκομμένο από την μήτρα που γεννάει το περιεχόμενο ενός μουσείου, δηλαδή τον αρχαιολογικό χώρο και κατ’ επέκταση την αρμόδια και εποπτεύουσα Εφορεία Αρχαιοτήτων. Καθώς, όμως, έχει περιβληθεί αυτό το ίδιο την αίγλη του μνημείου εξ αντανακλάσεως από το μνημείο που έχει ως αναφορά, δηλαδή τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, συχνά συμβαίνει κάθε απόπειρα κριτικής αξιολόγησης και πολιτικής ερμηνείας να αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως παρεκκλίνουσα, αν όχι αρτηριοσκληρωτική και αναχρονιστική.

Παράλληλα, η Ακρόπολη, θεωρούμενη συχνά από τις γραφίδες των συστημικών ΜΜΕ ως brand name (εμπορική ονομασία), δηλαδή ως προϊόν προς αγορά με τιμή, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μόνο όταν οι εργαζόμενοι  απεργούν και την κλείνουν και επομένως διαπράττουν «έγκλημα» καθοσιώσεως.

Ετσι, λοιπόν, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως ο,τι δήποτε αφορά στους εργαζόμενους (αρχαιολόγους, φύλακες αρχαιοτήτων, συντηρητές, τεχνίτες), τους εργασιακούς όρους και τα δικαιώματά τους, δεν συνιστά αντικείμενο άξιο σχολιασμού. Είναι λογικό. Εάν κανείς θεωρεί την Πολιτιστική Κληρονομιά, προϊόν εμπορεύσιμο μοιραία θα θεωρεί και τους εργαζόμενους που τη διακονούν «προϊόν» αναλώσιμο.

Ιαπωνία, επιδημία θανάτων από υπερκόπωση

analyst

Την πρώτη ημέρα αργίας των Χριστουγέννων του 2015, μία νεαρή υπάλληλος κάποιας διαφημιστικής εταιρείας του Τόκυο αυτοκτόνησε – αφού προηγουμένως έγραψε στα  μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα εξής: «θα πρέπει να δουλέψω ξανά το Σαββατοκύριακο, θέλω πραγματικά να πεθάνω».

Μόνο το Νοέμβριο η συγκεκριμένη υπάλληλος είχε 105 υπερωρίες – όταν η συνήθης εβδομαδιαία απασχόληση ενός εργαζομένου στη χώρα μας είναι 40 ώρες. Εν τούτοις, στην Ιαπωνία οι υπερωρίες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση – με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων της, ιδιαίτερα των εξαγωγικών.

Σύμφωνα τώρα με το υπουργείο υγείας της χώρας, το 2016 αυτοκτόνησαν 2.310 άτομα, επειδή δεν άντεχαν τις πιέσεις στο χώρο εργασίας τους (πηγή) – αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν επί πλέον με τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις, όπως είναι οι οικογενειακές.

Στα πλαίσια αυτά, η ιαπωνική κυβέρνηση θα ξεκινήσει στα τέλη Φεβρουαρίου την καμπάνια «να εργάζεσαι λιγότερο και να καταναλώνεις περισσότερο», με τον τίτλο «Premium Friday» – με στόχο αφενός μεν την αντιμετώπιση του φαινομένου, αφετέρου την τόνωση της εγχώριας ζήτησης, από την οποία υποφέρει τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μετά το σπάσιμο της φούσκας το 1990.

Amigos, τώρα και Αθήνα-Λίμα με διακτινισμό…

Εκατομμύρια λαού έχουν βγει στους δρόμους και πανηγυρίζουν στην Αθήνα την δεύτερη αξιολόγηση! Την κατάργηση του συνδικαλιστικού νόμου, την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, την νέα μείωση των συντάξεων. Ο ΣΕΒ εξέδωσε ανακοίνωση: «Μόνο στην Ελλάδα και την Χιλή του Πινοσέτ». Παραπλανηθήκαμε! Ποια Βενεζουέλα; Τους παρεξηγήσαμε! Σε Χιλή ήθελαν οι άνθρωποι να μας μετατρέψουν!

Σε έναν κόσμο που έχει οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, κινδυνεύουμε να βρεθούμε στον δρόμο αντίκρυ με τον Σπίρτζη κι από εκεί που μας κατηγορούσε ως όργανο του νεοφιλελευθερισμού να μας ζητήσει να χορέψουμε ταγκό, αλά Λαλιώτη! Οι άνθρωποι είναι τόσο θρασείς που είναι ικανοί να γλύψουν με την γλώσσα τους τις σόλες των παπουτσιών των διοικήσεων των μεγάλων πολυεθνικών για να παραμείνουν στην εξουσία. Δεν έχει υπάρξει πιο ξεδιάντροπη παρέα στην πολιτική ιστορία αυτής της χώρας…

Ο συνδικαλιστικός νόμος ήταν ένα έκτρωμα που έπρεπε να έχει καταργηθεί εδώ και χρόνια. Το είχε καταλάβει και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αποδείχτηκε αδύνατον ακόμη και γι' αυτόν να σκοτώσει το τέρας που είχε δημιουργήσει. Από εκεί και πέρα το πλέγμα των εργασιακών σχέσεων χρειάζεται μεγάλη συζήτηση. Η Ελλάδα δεν είναι Χιλή, ούτε Πακιστάν. Η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας δεν σημαίνει αυτόματα έναν εργασιακό μεσαίωνα. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο!

Συμβάσεις «μηδενικών ωρών»: Το βρετανικό νέο μοντέλο της εργασιακής «κόλασης»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Οι Βρετανοί είπαν όχι στην ΕΕ. Εργαζόμενοι, άνεργοι, φτωχολογιά, ψήφισαν Brexit. Η πολιτική ετυμηγορία εκατομμυρίων Βρετανών, αν και αποτέλεσε ηχηρό πολιτικό μήνυμα, δεν έφερε κάποια ουσιαστική ανατροπή προς όφελος των εργαζομένων.

Γιατί το λέμε αυτό; Η Βρετανία έγινε η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα που οι εργοδότες της, επιβάλλουν τις συμβάσεις των «μηδενικών ωρών»! Πρόκειται για «θέσεις εργασίας» που ανανεώνονται στην κυριολεξία με την …ώρα, αφού οι εργαζόμενοι υπογράφουν ιδιωτικά συμφωνητικά ωρών, τα οποία φυσικά δεν προσφέρουν καμιά απολύτως εξασφάλιση.

Οι εργοδότες στη Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο τις συγκεκριμένες συμβάσεις. Ο αριθμός των Βρετανών που δηλώνουν ότι εργάζονται με συμβάσεις «μηδενικών ωρών», αυξήθηκαν κατά 20% σε ετήσια βάση, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που ανακοινώθηκαν.

Συγκεκριμένα με βάσει τα επίσημα αρχεία της βρετανικής Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ONS), 903.000 άτομα, που αντιστοιχούν στο 2,9% του εργατικού δυναμικού στη Βρετανία, εργάζονταν με τέτοιου είδους συμβάσεις το δεύτερο τρίμηνο του 2016, συγκριτικά με 747.000, ή 2,4%, ένα χρόνο νωρίτερα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων που συνάπτουν τέτοια συμβόλαια είναι κυρίως φοιτητές, μαθητές ή μακροχρόνια. Σύμφωνα με την ONS, πάνω από το ένα τρίτο των εργαζομένων που απασχολούνται με συμβάσεις μηδενικών ωρών είναι ηλικίας 16-24.

Αυτές θα είναι οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις

Του Γιάννη Κ. Καρούζου*

Με το 3^ο Μνημόνιο (Ν. 4336/2015), οι ελληνικές αρχές έχουν δεσμευτεί να ακολουθήσουν τις διεθνείς και ευρωπαϊκές «βέλτιστες πρακτικές» στους θεσμούς της αγοράς εργασίας, με την επισήμανση ότι «η προσέγγιση αυτή πρέπει όχι μόνο να εξισορροπήσει την ευελιξία με τη δικαιοσύνη για εργαζόμενους και εργοδότες, αλλά και να λάβει υπόψη το πολύ υψηλό επίπεδο ανεργίας και την ανάγκη επιδίωξης βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης». Ενώ, προβλέπεται ρητώς ότι «οι επικείμενες αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής, ασύμβατα με τους στόχους της προώθησης μιας βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης».

Η αόριστη αυτή επικάλυψη μίας επικείμενης δυσμενούς επέμβασης στα εργασιακά δρώμενα της Χώρας, επικοινωνιακά αξιοποιείται το μέγιστο, με αναφορές κυβερνητικών αρμοδίων σε ευρωπαϊκές πρακτικές κοινωνικών πολιτικών, (άραγε ποιων), όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία απολύτως σύγκριση και διασύνδεση, άρα και εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος τι αποτελεί το «βέλτιστο», μεταξύ των Κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Χώρας μας, ώστε να υιοθετηθεί από την όποια σύγκριση το καλύτερο δυνατό μοντέλο εργασιακών σχέσεων.

Με απλά λόγια: ποια σύγκριση πρακτικών μπορεί να γίνει μεταξύ των μοντέλων εργασιακών σχέσεων της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας με αυτό της Γερμανίας ή των Κρατών της Βόρειας Ευρώπης που ακόμη συναντάμε υπόλοιπα κοινωνικών πολιτικών, ακόμη ακόμη και με αυτό της κοντινής μας Ιταλίας ή το επικείμενο της Γαλλίας που κινούνται στα όρια ανατροπής κοινωνικών κεκτημένων δεκαετιών; Και ποια τα οικονομικά δεδομένα όλων αυτών των μοντέλων με αυτό της Χώρας μας; Καμία απολύτως σύγκριση δεν είναι εφικτή, σε κανένα ασφαλή οικονομικό, κοινωνικό αριθμητικό ή ποιοτικό δείκτη.