Παγκόσμια Ημέρα Δράσης ενάντια στη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ

H Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ αποτελεί ίσως την ισχυρότερη μέχρι σήμερα προσπάθεια να επιβληθεί παγκοσμίως ο νεοφιλελευθερισμός, με τους εμπνευστές της να επιχειρούν να επιφέρουν την απορύθμιση των κανόνων που διέπουν την προστασία των κοινωνιών και του περιβάλλοντος προς το συμφέρον του χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού συστήματος. Η 18η Απριλίου έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Δράσης ενάντια στις συνθήκες TIIP, CETA, TiSA με πολίτες ανά τον κόσμο να ενώνουν τις φωνές τους με σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη».

Ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης (DEVE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Στέλιος Κούλογλου θα μιλήσει την Πέμπτη 16 και Παρασκευή 17 Απριλίου για τις καταστροφικές συνέπειες της Συμφωνίας στη Βαλένθια, ενώ το Σάββατο οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγρότες, νεολαία, γυναίκες, κινήματα ιθαγενών και ακτιβιστών από όλο τον κόσμο, καλούν σε συγκέντρωση  στο Σύνταγμα, στις 11:30 το πρωί, υπέρ της προώθησης μιας οικονομίας που να λειτουργεί για την ευημερία των ανθρώπων και του πλανήτη.

..Πως φθάσαμε μέχρι εδώ…

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Κώστα Παππά

Το 1994 υπογράφτηκε η συμφωνία GATT(General Agreement on Tariffs and Trade), η οποία περιλάμβανε την άρση των περιορισμού κεφαλαίου και δασμών από τη Δύση προς την Ασία, η οποία μέχρι τότε μπλόκαρε η ΕΣΔΔ.

Στην ουσία αυτό που ενδιάφερε τη Δύση ήτανε η δυνατότητα της επιχειρηματικής μετανάστευσης προς τις χώρες του Ασίας, και η δυνατότητα τη εκμετάλλευσης τω φτηνών εργατικών χεριών για την επίτευξη οικονομιών κλίμακας. Το φαινόμενο της κεφαλαιακής μετανάστευσης πήρε τεράστιες διαστάσεις και αποτέλεσμα αυτού ήτανε να ονομαστεί παγκοσμιοποίηση, ο νέος όρος της παγκόσμιας «ευημερίας».

Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη ήτανε να έχουμε αμέτρητα λουκέτα επιχειρήσεων στη Δύση(οι οποίες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν πια τις τιμές και το κόστος) και συγχρόνως άνοιγμα επιχειρήσεων – εργοστασίων κυρίως στις χώρες της Ασίας με ελαστικές σχέσεις εργασίας και σε συνδυασμό με την άρση του προστατευτισμού και τη πρόοδο της τεχνολογίας και των μεταφορών διευκολύνοντας έτσι τη μεταφορά προϊόντων δίνοντας τους μεγάλα κέρδη συν το γεγονός των φορολογικών παραδείσων στις χώρες αυτές.

Το πρόβλημα με τη παραγωγή με οικονομίες κλίμακας είχε λυθεί, έμενε να λυθεί και ο πρόβλημα της κατανάλωσης. Η κατάσταση ήτανε η εξής: οι εργάτες σε αυτές τις χώρες είχανε περιορισμένη καταναλωτική δυνατότητα λόγων χαμηλών αμοιβών προς επίτευξη του χαμηλότερου δυνατού κόστους και οι πολίτες της Δύσης έπρεπε να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα, και η αυτή τους περιλάμβανε ως καταναλωτικά όντα, και μ ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτό; φυσικά με το δανεισμό. Έτσι άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους πληθώρα τραπεζικών προϊόντων (πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά – στεγαστικά δάνεια κλπ) έτσι ώστε να στηρίξουν ην παραγωγή που προερχόταν από τους επιχειρηματικούς – φορολογικούς παραδείσους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήτανε η διόγκωση του τραπεζικού συστήματος και του χρηματοπιστωτικού τομέα σε μια στρεβλή ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στην παραγωγή αλλά σε μια φούσκα(απαραίτητη προϋπόθεση του οποίου είναι η ύπαρξη τεχνητού χρήματος) φτάνοντας έτσι στην υπερχρέωση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και στην κρίση δανεισμού(αφού ο δανεισμός που δεν στηρίζεται σε παραγωγικού τομείς σκάει κάποια στιγμή στα χέρια των εμπλεκομένων).