Η γερμανική ΕΕ, ο ESM και η απειλή της δραχμής

analyst

Ενώ έχουν τοποθετηθεί ήδη στο στόχαστρο η Γαλλία και η Ιταλία, δεν φαίνεται δυστυχώς να συνειδητοποιεί κανένας πού οδηγείται η πατρίδα μας και η Ευρώπη, από τους μελανούς χιτώνες που την έχουν ήδη καταλάβει –  αυτή τη φορά με οικονομικά όπλα.

.

«Πρέπει να σας συγχαρώ για το κουράγιο σας. Αν πιστεύετε κάποια από τα πράγματα  που έχουν γραφτεί ή ακουστεί για τις απόψεις μου σχετικά με την Ευρώπη, είναι σαν να καλέσατε τον Genghis Khan να σας μιλήσει για τις αρετές της ειρηνικής συνύπαρξης.

Η Ευρώπη δεν δημιουργήθηκε από την Συνθήκη της Ρώμης.  Ούτε η ευρωπαϊκή ιδέα είναι ιδιοκτησία κάποιου ομίλου ή θεσμού… Όποιος επικρίνει την Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν σημαίνει ότι είναι αυτομάτως εναντίον της Ευρώπης… Εμείς οι Βρετανοί έχουμε συνεισφέρει με έναν πολύ ειδικό τρόπο στην Ευρώπη. Μέσα στους αιώνες πολεμήσαμε για να αποτρέψουμε να πέσει στην κυριαρχία μίας και μοναδικής δύναμης… Πολεμήσαμε και θυσιαστήκαμε για την ελευθερία… Αν δεν είχαμε την προθυμία να πολεμήσουμε και να πεθάνουμε, η Ευρώπη  θα ήταν προ πολλού ενωμένη, αλλά όχι στο όνομα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης (σ.σ. αλλά υπό τη γερμανική κατοχή).

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν είναι αυτοσκοπός. Ούτε είναι ένα θεσμικό εργαλείο για να προσαρμόζεται συνεχώς στις επιταγές κάποιων αφηρημένων θεωρητικών εννοιών. Αλλά ούτε και πρέπει να παγιωθεί στη λογική ενός ατελείωτου κανονιστικού πλαισίου… Το να προσπαθήσεις να καταπιέσεις την εθνική οντότητα, συγκεντρώνοντας την εξουσία στις Βρυξέλλες, θα ήταν επιζήμιο και καταστροφικό. Η Ευρώπη είναι δυνατή ακριβώς επειδή έχει τη Γαλλία ως Γαλλία, την Ισπανία ως Ισπανία, την Βρετανία ως Βρετανία και όλες τις χώρες ελεύθερες να διατηρήσουν τις παραδόσεις και την ταυτότητα τους… Θα ήταν τρέλα να επιχειρήσουμε να προσδώσουμε σε όλες τις χώρες μια ευρωπαϊκή εθνικότητα. Δεν καθορίσαμε τα σύνορα μας, με την προοπτική να αλλάξουν ξανά στο όνομα ενός ευρωπαϊκού ΥΠΕΡΚΡΑΤΟΥΣ υπό μία νέα κυριαρχία των Βρυξελών.

Ασφαλώς και θέλουμε να δούμε την Ευρώπη περισσότερο ενωμένη και αφοσιωμένη σε έναν κοινό σκοπό. Αλλά πρέπει να γίνει με έναν τρόπο που θα διατηρεί τις διαφορετικές παραδόσεις, τις κοινοβουλευτικές εξουσίες και μία αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας στη χώρα του καθενός. Ας αφήσουμε την Ευρώπη να είναι μια οικογένεια εθνών, με αμοιβαία κατανόηση και εκτίμηση, ώστε να κάνουν μαζί περισσότερα,  απολαμβάνοντας όμως την εθνική τους ταυτότητα τουλάχιστον  όσο  και την κοινή ευρωπαϊκή στόχευση» (M. Thatcher, 1988, στο Μπριζ του Βελγίου).

.Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Είναι φανερό πως η μετατροπή της Ευρώπης σε γερμανική επιταχύνεται, κρίνοντας από το ότι έχουν τοποθετηθεί πλέον στο στόχαστρο οι μεγάλες χώρες που αντιστέκονται, η Γαλλία και η Ιταλία – αφού προηγουμένως εξουδετερώθηκαν οι αντιδράσεις στην «περιφέρεια», με την υπερχρέωση και με την οικονομική κατοχή της. Είναι πάντως τόσο ανόητοι οι λαοί σε ορισμένες από αυτές τις χώρες, ώστε να πιστεύουν πως στους ίδιους οφείλεται η υπερχρέωση τους – μεταξύ άλλων στους συνταξιούχους, στις κυβερνήσεις, στα διεφθαρμένα συνδικάτα τους κοκ.

Όταν δε τονίζεται πως η Γερμανία οφείλει την ισχύ της στον αθέμιτο ανταγωνισμό εις βάρος των εταίρων της που έχει δρομολογήσει ύπουλα από το 2000, στις απάτες των εταιριών της, στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, στη χρησιμοποίηση της ΕΚΤ ως όπλο αιχμής κοκ., κανένας δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει – έχοντας προφανώς υποστεί διανοητικό εποικισμό.

ΗΠΑ-Ρωσία απειλούν να «σπάσουν» συμφωνία για τα πυρηνικά

Οι ΗΠΑ δείχνουν αποφασισμένες να εξετάσουν την ανάπτυξη πυραύλων που παραβιάζουν τη Συνθήκη για τα Πυρηνικά Οπλα Μέσου Βεληνεκούς, για να «απαντήσουν» στη μη συμμόρφωση της Ρωσίας. Η ανησυχία για τη βιωσιμότητα της INF.

Με εγκατάλειψη της Συνθήκης για τα Πυρηνικά Όπλα Μέσου Βεληνεκούς (INF) απειλούν οι ΗΠΑ, που κατηγορούν τη Ρωσία για συνεχιζόμενη παραβίασή της.

Όπως αναφέρει το Stratfor, σε ομιλία του στις 2 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες, η πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ Kay Bailey Hutchison απαίτησε η Ρωσία να συμμορφωθεί με τη Συνθήκη, διαφορετικά οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να αναπτύξουν δικά τους όπλα που δεν είναι συμβατά με την INF, ώστε να αντιστοιχούν στις ρωσικές δυνατότητες.

Απαντώντας, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα, δήλωσε πως «φαίνεται ότι οι άνθρωποι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις δεν αντιλαμβάνονται το επίπεδο της ευθύνης τους και τον κίνδυνο της επιθετικής ρητορικής».

Η Συνθήκη INF, υπενθυμίζει το Stratfor, είναι μια συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας για τον έλεγχο των όπλων, η οποία σταμάτησε την αύξηση των πυρηνικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Η Συνθήκη αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο στις προσπάθειες για τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου. Πρόσφατα, ωστόσο, οι ΗΠΑ έχουν κατηγορήσει τη Ρωσία ότι αναπτύσσει, δοκιμάζει και παρατάσσει έναν τύπο πυραύλου cruise που παραβιάζει τα όρια που θέτει η INF, και η Μόσχα με τη σειρά της κατηγορεί την Ουάσινγκτον ότι χρησιμοποιεί drones και εκτοξευτήρες πυραύλων που παραβιάζουν τους όρους της Συνθήκης.

Από τα Σκόπια στη Μακεδονία - Μια ιστορία με πολύ παρελθόν και δύσκολο μέλλον

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Στη Συνθήκη του Βερολίνου, που υπεγράφη μεταξύ της 13ης Ιουνίου και της 13ης Ιουλίου 1878, αναθεωρήθηκε η βεβιασμένη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878) μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, βασικό δημιούργημα της οποίας ήταν η «Μεγάλη Βουλγαρία». 

 

Η Συνθήκη προέβλεπε την ίδρυση εκτεταμένης αυτόνομης βουλγαρικής ηγεμονίας, που θα περιλάμβανε εδάφη από τον Δούναβη ως το Αιγαίο Πέλαγος, και από τον Εύξεινο Πόντο ως τον Δρίνο και τις λίμνες Πρέσπες και την Αχρίδα. Να σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή, ανύπαρκτη στον παγκόσμιο χάρτη, η Βουλγαρία δεν ήταν υποκείμενο του διεθνούς δικαίου – ούτε και οι Βούλγαροι. Το «Μακεδονικό» ως πρόβλημα έγινε γνωστό διεθνώς αμέσως μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου τον 19ο αιώνα, και αφορούσε στη διευθέτηση των συνόρων στην περιοχή της Μακεδονίας μεταξύ των κρατών της περιοχής: Ελλάδας, Βουλγαρίας, Σερβίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και των διευθετήσεων που έγιναν στο λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα, ως επί μέρους θέμα φάνηκε να έχει τακτοποιηθεί, για να επανεμφανιστεί εκ νέου μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή τη φορά μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας και τα τελευταία χρόνια ως ζήτημα της ονομασίας του κρατιδίου της ΠΓΔΜ. 

 

Μακεδονία: ένα όνομα με πολλούς κληρονόμους

Η σύγχρονη επαναφορά του Μακεδονικού θέτει το ζήτημα της μακεδονικής ταυτότητας, μέρος της οποίας είναι και η γλώσσα. Η νέα αυτή εκδοχή του Μακεδονικού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και προφανώς δεν αντιμετωπίζεται με εθνικιστικές κορώνες και πλειοδοσίες πατριωτισμού. Κυρίως όμως αποτελεί έγκλημα να αντιμετωπίζεται με κομματικά κριτήρια που κατά κανόνα εμπορεύονται το εθνικό συμφέρον. Στη σύγχρονη εκδοχή του Μακεδονικού θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και οι λεπτομέρειες είναι πολλές και κρύβουν ανάλογους κινδύνους. Με αυτή την έννοια και με τη σημερινή κατάσταση ως δεδομένη, η επίσπευση λύσεως υπό την πίεση ξένων παραγόντων και εντόνων κομματικών σκοπιμοτήτων δεν αποτελεί την πιο φρόνιμη και εθνικά επωφελή ιδέα. 

Ο πόλεμος των Συνθηκών στη Μέση Ανατολή και ο αντίκτυπος τους στα καθ’ ημάς!

Νέα Κρήτη

Ενενήντα τρία χρόνια μετά από τη διάλυση της οθωμανικής διοίκησης από τον Mustafa Kemal Atatürk, ο Οθωμανισμός βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο. Είναι σπάνιο να περάσει μια μέρα χωρίς αναφορά, τόσο από τα εγχώρια, όσο και τα διεθνή ΜΜΕ, στην αμφισβητούμενη κληρονομιά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μέση Ανατολή, καθώς τα σύνορα που χαράχθηκαν τότε σήμερα αναδιαμορφώνονται με το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου και την ανατολή του χαλιφάτου με την αυτοαποκαλούμενη ομάδα του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ, Συρίας και του Λεβάντε.

Του Δημήτρη Τσαϊλά*

Είναι το τέλος της συμφωνίας των Sykes-Picot;

Οι εξεγέρσεις των αραβικών κρατών και ιδιαίτερα οι συγκρούσεις της Συρίας έχουν προκαλέσει εδώ και καιρό τους αναλυτές να κηρύξουν τον θάνατο της οριοθέτησης των συνόρων στη Μέση Ανατολή που είχε γίνει βάσει της συμφωνίας Sykes-Picot όχι μόνο για τη Συρία, αλλά και την υπόλοιπη Μέση Ανατολή. Πράγματι, ως ανταγωνιστικές ιδεολογίες αλλά και επιδίωξη των διαφόρων που επιδιώκουν την επιρροή είναι να παρουσιάσουν τη συμφωνία Sykes-Picot ότι είναι ξεπερασμένη όχι μόνο στη θεωρία, αλλά και συστηματικά την κατεδάφισαν με την ανοχή τους στην ίδρυση των αυτόνομων περιφερειών και των παραβιάσεων των συνόρων που λαμβάνουν χώρα σε καθημερινή βάση. Είναι αδύνατο να πει οποιοσδήποτε με βεβαιότητα τι Συρία και, σε μεγάλο βαθμό, τι Ιράκ θα έχουμε μετά το τέλος του πολέμου.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (1830 - 1832)

Ιστορία Ελληνική και Παγκόσμια

Στην Πετρούπολη υπογράφτηκε το πρώτο επίσημο διπλωματικό έγγραφο που αναγνώριζε πολιτική ύπαρξη στην Ελλάδα

Συνθήκες και Πρωτόκολλα για την Ανεξαρτησία της Ελλάδας

Κατά τη μακρά περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οποία άρχισε με την Αλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η προοπτική να εξασφαλίσουν οι Ελληνες την ελευθερία τους έμοιαζε μακρινή. Μόνο προς τα τέλη του 18ου αιώνα άρχισαν να εκδηλώνονται τα πρώτα σκιρτήματα του εθνικού κινήματος, ενός αιώνα κατά τη διάρκεια του οποίου η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αρχίσει να αποδυναμώνεται στρατιωτικά, εδαφικά και οικονομικά...


H επιφανής ομάδα των ελλήνων Φαναριωτών αλλά και η εύρωστη τάξη των εμπόρων ελληνικής καταγωγής και παιδείας που έφτασαν να κυριαρχούν στο εμπόριο της αυτοκρατορίας προσέφεραν την απαραίτητη υλική βάση για μια πνευματική αναγέννηση με σκοπό να τονωθεί το αίσθημα του απαράμιλλου εθνικού κληροδοτήματος, ενώ ο άνεμος που φύσηξε με το ξέσπασμα της πρόσφατης Γαλλικής Επανάστασης έπνεε ακόμη.

Κυριότεροι φορείς αυτής της πνευματικής κινητοποίησης ήταν ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Ρήγας Βελεστινλής, το μαρτύριο του οποίου ενέπνευσε τρεις νεαρούς Ελληνες, μέλη των εμπόρων της διασποράς, τους Εμμανουήλ Ξάνθο, Νικόλαο Σκουφά και Αθανάσιο Τσακάλωφ, να ιδρύσουν τη Φιλική Εταιρεία (1814) με σκοπό την απελευθέρωση της «Μητέρας Πατρίδας».

H ηγεσία της (μετά την απόρριψη του διεθνούς φήμης διπλωμάτη, κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, που θεωρούσε ότι το εγχείρημα παρεξέκλινε από τον στόχο του) προσφέρθηκε στον Φαναριώτη Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος πέρασε (Μάρτιος 1821) με τον μικρό αλλά ανομοιογενή στρατό του τον Προύθο ποταμό επικαλούμενος τα πνεύματα του Επαμεινώνδα, του Θρασύβουλου, του Μιλτιάδη και του Λεωνίδα στον αγώνα για να φέρει ελευθερία στην «κλασική γη της Ελλάδας».

ΟΛΙΓΟΤΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

iskra

Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Όταν ο Βρετανός Πρωθυπουργός David Cameron σε μια λιτή, αλλά σκηνοθετημένη εμφάνιση έξω από την «10 Downing Street», επεσήμανε ότι «θα κληθούν οι Βρετανοί να λάβουν μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις για τη χώρα και το μέλλον», τονίζοντας όμως ότι «είναι προς το συμφέρον της Βρετανίας να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης», οι πολιτικοί παρατηρητές είχαν ήδη αντιληφθεί ότι τούτο συνεπαγόταν λιγότερη Ευρώπη(!) καιπολυνομισματική εσωτερική αγορά, ακόμη και εάν από το εξαγγελθέν δημοψήφισμα δεν ήθελε προκύψει Brexit.

O Βρετανός Πρωθυπουργός στο διάγγελμά του αυτό δεν άφηνε περιθώρια αισθημάτων, δηλώνοντας ότι: «δεν αγαπώ τις Βρυξέλες, αγαπώ τη Βρετανία. Είμαι ο πρώτος που ισχυρίζεται ότι πρέπει να βελτιωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με πολλούς τρόπους …»

Με τούτο το δεδομένο ας επιχειρήσουμε προσέγγιση των εξελίξεων με τα παρακάτω:

• Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΙΣΑΒΟΝΑΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ

Με βάση τη Συνθήκη της Λισαβόνας:

1) Κατά το μέρος που αφορά στην οικονομική και νομισματική πολιτική, η δράση της Ένωσης περιλαμβάνει ένα ενιαίο νόμισμα, το ευρώ.

2) Τα κράτη-μέλη που δεν έχουν ενταχθεί στο ενιαίο νόμισμα ή δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την υιοθέτηση του, αποκαλούνται: «κράτη-μέλη για τα οποία ισχύει παρέκκλιση».

3) Η Ένωση σέβεται την ισότητα των κρατών-μελών αλλά και την εθνική τους ταυτότητα που είναι συμφυής με τη θεμελιώδη πολιτική και τη συνταγματική τους τάξη. Έτσι ιδρύεται απόλυτος σεβασμός στις ουσιώδεις λειτουργίες του κράτους. Ως εκ τούτου το εξαγγελθέν δημοψήφισμα εντάσσεται στιςπρόνοιες της Συνθήκης της Λισαβόνας που αφορά πρωτογενές ευρωπαϊκό ενωσιακό δίκαιο. Επίσης:

4) Η εθνική ασφάλεια παραμένει στην ευθύνη του κράτους- μέλους. Εν τούτοις η κοινή πολιτική της ασφάλειας και της άμυνας αφορά και συλλογική δράση εφόσον αυτή είναι σύμφωνη με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Υπ’ όψιν δε ότι η Συνθήκη της Λισαβόνας ρητώς ορίζει ότι δεν επηρεάζονται οι υποχρεώσεις όσων κρατών-μελών ανήκουν στη Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού –ΝΑΤΟ. Δηλαδή οι δεσμεύσεις του ΝΑΤΟ τυγχάνουν προέγκρισης με βάση την ενωσιακή έννομη τάξη.

Πρόγραμμα αποπληρωμής Ελλάδας προς τον ESM 2034-2059 – No 2

Ο πίνακας που βλέπουμε αφορά το πρόγραμμα αποπληρωμής της πρώτης υπο-δόσης ύψους 2 δισ. ευρώ που αποτελεί τμήμα της δεύτερης δόσης (συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ) της Ελλάδας προς τον ESM. Το χρονικό πλαίσιο αρχίζει το 2034 και φτάνει μέχρι το 2059. Η αποπληρωμή αυτή εντάσσεται στο συνολικό πακέτο ύψους μέχρι και 86 δισεκατομμύρια ευρώ που συμφωνήθηκε από την Κυβέρνηση και τους δανειστές με το λεγόμενο μνημόνιο 3 (νόμος 4336/2015). 

O European Stability Mechanism (ESM) που στα ελληνικά αποδίδεται ως Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ), είναι ο μόνιμος μηχανισμός αντιμετώπισης οικονομικών κρίσεων στα πλαίσια της χρηματοοικονομικής σταθερότητας της ευρωζώνης. Στην Ελλάδα ο ESM κυρώθηκε με το νόμο 4063/2012. (Λόγω σημασίας θα υπάρξουν ειδικές αναρτήσεις για τον ESM και την ευρωπαϊκή οικονομική αρχιτεκτονική). 

Σχετικά (ενδεικτικά):

Πρόγραμμα αποπληρωμής Ελλάδας προς τον ESM 2034-2059 – No 2

Ο πίνακας που βλέπουμε αφορά το πρόγραμμα αποπληρωμής της πρώτης υπο-δόσης ύψους 2 δισ. ευρώ που αποτελεί τμήμα της δεύτερης δόσης (συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ) της Ελλάδας προς τον ESM. Το χρονικό πλαίσιο αρχίζει το 2034 και φτάνει μέχρι το 2059. Η αποπληρωμή αυτή εντάσσεται στο συνολικό πακέτο ύψους μέχρι και 86 δισεκατομμύρια ευρώ που συμφωνήθηκε από την Κυβέρνηση και τους δανειστές με το λεγόμενο μνημόνιο 3 (νόμος 4336/2015). 

O European Stability Mechanism (ESM) που στα ελληνικά αποδίδεται ως Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ), είναι ο μόνιμος μηχανισμός αντιμετώπισης οικονομικών κρίσεων στα πλαίσια της χρηματοοικονομικής σταθερότητας της ευρωζώνης. Στην Ελλάδα ο ESM κυρώθηκε με το νόμο 4063/2012. (Λόγω σημασίας θα υπάρξουν ειδικές αναρτήσεις για τον ESM και την ευρωπαϊκή οικονομική αρχιτεκτονική). 

Σχετικά (ενδεικτικά):

ESM: Πρόγραμμα αποπληρωμής της πρώτης δόσης 2034-2059

Ο πίνακας που βλέπουμε αφορά το πρόγραμμα αποπληρωμής της πρώτης δόσης ύψους 13 δις ευρώ της Ελλάδας προς τον ESM. Το χρονικό πλαίσιο αρχίζει με την καταβολή της πρώτης δόσης το 2034 και φτάνει μέχρι το 2059. Η αποπληρωμή της πρώτης δόσης εντάσσεται στο συνολικό πακέτο ύψους μέχρι και 86 δισεκατομμύρια ευρώ που συμφωνήθηκε από την Κυβέρνηση και τους δανειστές με το λεγόμενο μνημόνιο 3 (νόμος 4336/2015). 

O European Stability Mechanism (ESM) που στα ελληνικά αποδίδεται ως Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ), είναι ο μόνιμος μηχανισμός αντιμετώπισης οικονομικών κρίσεων στα πλαίσια της χρηματοοικονομικής σταθερότητας της ευρωζώνης. Στην Ελλάδα ο ESM κυρώθηκε με το νόμο 4063/2012. (Λόγω σημασίας θα υπάρξουν ειδικές αναρτήσεις για τον ESM και την ευρωπαϊκή οικονομική αρχιτεκτονική). 

Σχετικά (ενδεικτικά):

Oι Ελληνοτουρκικές "διαφορές" στο Αιγαίο

Νέα Κρήτη

Σε λίγο έχουμε την «επέτειο» των Ιμίων! Τα γεγονότα αυτά ήταν η αφορμή ώστε έκτοτε η Τουρκία να επιχειρεί με πρωτοφανείς «νομικούς» ισχυρισμούς να ανατρέψει το δίκαιο και την ιστορία. Συνεπώς χρήσιμο είναι να γίνει μια επανατοποθέτηση επί του ζητήματος αυτού.

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Ενταύθα εκ προοιμίου επισημειώνεται ότι επουδενί υφίσταται «νομικό κενό» σε οποιαδήποτε Συνθήκη που ρυθμίζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Ιδιαιτέρως δε ουδένα νομικό κενό καταλείπεται και από την τήρηση των Αρχών, προνοιών και δεσμεύσεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, όπως αυτό υιοθετήθηκε με τη Σύμβαση του Montego Bay της Ιαμαϊκής του 1982. Ειδικότερα:

α) Με τα γεγονότα των Ιμίων (Ιανουάριος 1996), η Τουρκική πλευρά εφεύρε και προέβαλε τον ισχυρισμό περί «γκρίζων ζωνών», με «νομικό επιχείρημα» ότι τα διεθνή κείμενα που δεσμεύουν τις δύο χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) αφήνουν «νομικό κενό» και δεν ρυθμίζουν δήθεν το καθεστώς όλων των νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου Πελάγους!

β) Η νομική αυτή «αφύπνιση»(!) της γείτονος Τουρκίας που λαμβάνει χώρα 73 χρόνια μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης και 49 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, είναι και ανιστόριτη και νομικώς αβάσιμη.

H Τουρκία, το "σύνδρομο των Σεβρών" και πως σχεδιάστηκαν τα σύνορα της Μέσης Ανατολής

Νέα Κρήτη

Στις 28 Ιουλίου του 1920 Ευρωπαίοι διπλωμάτες συγκεντρώθηκαν σε ένα εργοστάσιο πορσελάνης των Σεβρών, κοντά στο Παρίσι και υπέγραψαν μια συνθήκη για να ξαναφτιάξουν τη Μέση Ανατολή από τις στάχτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η συνθήκη έχει σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί στη Δύση, αλλά έχει αφήσει μια ισχυρή κληρονομιά στην Τουρκία. Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι έχει τροφοδοτήσει μια μορφή εθνικιστικής παράνοιας την έχουν ονομάζεται ως "σύνδρομο των Σεβρών".

Οι Οθωμανοί μετά την ήττα τους αναγκάστηκαν να υπογράψουν μια ταπεινωτική συνθήκη. Μία από τις σημαντικότερες διατάξεις της συνθήκης ήταν ο τεμαχισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε πολλά τμήματα που θα εκχωρηθούν στους διάφορους λαούς που αποτελούσαν το νικηφόρο συνασπισμό. Οι Τούρκοι πήραν την Άγκυρα και τη γύρω περιοχή για να δημιουργήσουν ένα τουρκικό θύλακα.

Οι όροι της συνθήκης δημιούργησαν δυσαρέσκεια ανάμεσα στους Τούρκους και υπέθαλψαν εθνικιστικά αισθήματα. Όπως ξέρουμε στη συνέχεια ακολούθησε ο τουρκικός πόλεμος της Ανεξαρτησίας υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ, που οδήγησε στη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία αντικατέστησε τη Συνθήκη των Σεβρών. Η Συνθήκη της Λωζάνης δημιούργησε την σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία.

Ι.Μάζης : Το μεγάλο γεωπολιτικό πάζλ στη Συρία (Ηχητικό)

Νέα Κρήτη

Στην εκτίμηση του ότι η Συρία σύντομα πάει  σε τριχοτόμηση, που όμως δεν αρκεί , αν δεν γίνουν συγκεκριμένα βήματα στη περιοχή, διπλωματικά, επιχειρησιακά και εκπαιδευτικά, επανέλαβε ο γεωπολιτικός αναλυτής Ιωάννης Μάζης, μιλώντας  στο Ράδιο 9.84 και στο Γιώργο Σαχίνη.

Εξήγησε γιατί ο Ολάντ  προτιμά την επίκληση σε άρθρο της Συνθήκης της Λισσαβόνας  και όχι του ΝΑΤΟ για συμπόρευση των δυτικών κρατών στο πόλεμο κατά του ISIS, φωτογραφίζοντας έτσι τον αρνητισμό του έναντι της  Τουρκίας, ενώ όπως είπε η Ελλάδα πρέπει να επιμείνει στην Ευρωπαϊκή διαχείριση της κρίσης .

Είναι σαφές είπε καταλήγοντας ότι το μεγάλο γεωπολιτικό πάζλ με επίκεντρο την Συρία , θα επηρεάσει για χρόνια την περιοχή.

Διεύρυνση και ευρώ κατέστρεψαν την Ευρώπη

Αντιμέτωπη με τον κίνδυνο να μετατραπεί σταδιακά σε ένα... φάντασμα βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ενωση. Γιατί η εισαγωγή του ευρώ και η ταχύτητα της διεύρυνσης οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι θλιβερές συγκρίσεις με το παρελθόν.

Tου Wolfgang Münchau

Σχεδόν δεν υπήρξε χρονιά που η ΕΕ να μην ήταν στα πρόθυρα μιας κρίσης: τράπεζες, κρατικό χρέος, η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και τώρα οι πρόσφυγες. Μπορείς πάντα να κατηγορήσεις επιμέρους πολιτικούς και να μοιράσεις ευθύνες. Είναι όμως εξαιρετικά αβάσιμο μια σειρά αποτυχιών της ΕΕ να εξηγείται πάντα ως προϊόν ατυχήματος και μοχθηρίας.

Επικεντρώνομαι σε δύο καταστροφικά λάθη που έγιναν τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του νέου αιώνα. Το πρώτο ήταν η εισαγωγή του ευρώ. Το δεύτερο, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε 28 κράτη-μέλη από 15 πριν από δύο δεκαετίες. Μπορεί να συμφωνήσει κανείς με μία από τις δύο θέσεις ή με καμία εξ αυτών. Λίγοι όμως θα συμφωνήσουν και με τις δύο.

Ημουν μεταξύ αυτών που στήριξαν τη νομισματική ένωση όταν υιοθετήθηκε. Οι υποστηρικτές του ευρώ εκείνη την εποχή ήρθαν από δύο διαφορετικά γκρουπ, που είδαν μια «συμφωνία με τον διάβολο» (Faustian Pact).

Τσίπρας: Να αναθεωρηθεί η Συνθήκη του Δουβλίνου Πηγή: www.lifo.gr

Αβραμόπουλος: Να μην συνδέεται η μετανάστευση με τη διαπραγμάτευση

 Για την ανάγκη αναθεώρησης της Συνθήκης του Δουβλίνου και του κανονισμού Δουβλίνο III έκανε λόγο ο Πρωθυπουργός, μετά τη συνάντηση του με τον επίτροπο Μετανάστευσης Δημήτρη Αβραμόπουλο νωρίτερα στο Μαξίμου.  

«Η Ελλάδα χρειάζεται μία εθνική στρατηγική «μακράς πνοής» για τη μετανάστευση, ενταγμένη στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και «μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες» τόνισε ο πρωθυπουργός, κάνοντας λόγο για διπλή αλληλεγγύη προς τους μετανάστες και προς τις χώρες που είναι πύλες εισόδου.  

Ο κ. Τσίπρας είπε επίσης ότι συμφώνησε με τον επίτροπο ότι η Ελλάδα χρειάζεται εθνική μεταναστευτική στρατηγική που θα είναι ενταγμένη στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.  

Ο ΣυΡιζΑ και η συνθήκη της Λισαβόνας

Cogito ergo sum

Με σχόλιό του στο χτεσινό κείμενο, ανώνυμος αναγνώστης εντόπισε μια ανακρίβεια. Εν τη ρύμη του λόγου έγραψα ότι ο ΣυΡιζΑ "έχει προσυπογράψει και την συνθήκη τού Μάαστριχτ και την συμφωνία τής Λισαβόνας, πάνω στις οποίες στηρίζεται το δημοσιονομικό σύμφωνο". Βέβαια την συνθήκη τού Μάαστριχτ την υπέγραψε ο Συνασπισμός αλλά δεν είναι εκεί η ανακρίβεια, μιας κι ο ΣυΡιζΑ αποτελεί μετεξέλιξη του Συνασπισμού και εκείνον έχει ως κεντρική κολώνα. Όμως, όσον αφορά την συνθήκη τής Λισαβόνας, ο ΣυΡιζΑ την καταψήφισε όταν ήρθε στην βουλή. Ο τότε πρόεδρός του Αλέκος Αλαβάνος ήταν σαφής:

"Αυτή η λεγόμενη Μεταρρυθμισμένη Συνθήκη, είναι στην πραγματικότητα μια περίληψη του Ευρωσυντάγματος, το οποίο, όπως ξέρουμε, είχε απορριφθεί σε δύο δημοψηφίσματα στη Γαλλία και στην Ολλανδία. Προβλέπει δηλαδή ρυθμίσεις οι οποίες δημιουργούν μια Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία αποδομεί το κοινωνικό κράτος, παρέχει ασυδοσία στις μεγάλες επιχειρήσεις, βρίσκεται σε πρόσδεση από τις ΗΠΑ και δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στα μεγάλα οικολογικά ζητήματα τα οποία υπάρχουν στην Ευρώπη. Γι αυτούς τους λόγους τασσόμαστε κατά της Μεταρρυθμισμένης Συνθήκης."

Το πρόβλημα (αλλά και η γενεσιουργός αιτία της χτεσινής ανακρίβειάς μου) είναι ότι ο ΣυΡιζΑ μπορεί να αποδοκίμασε διά του πρόέδρου του και να καταψήφισε την συνθήκη τής Λισαβόνας, όμως υπάρχουν μερικά στοιχεία που μας καθιστούν επιφυλακτικούς ως προς το κατά πόσο το σημερινό κυβερνητικό κόμμα εννοεί την εν λόγω αποδοκιμασία. Για παράδειγμα:

EE-Ενοποιημένες Συνθήκες - Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων - Μάρτιος 2010