Κυπριακό: Πως η Γραμματεία του ΟΗΕ παραβιάζει τις αρχές του ΟΗΕ

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Συνεκτιμώντας τη διαπραγματευτική πρακτική όλων των κρατών στις διαπραγματεύσεις των διακρατικών διενέξεων, εάν και όταν διακοπούν, η νέα συνάντηση γίνεται από μηδενική βάση και όχι από εκεί όπου εξαρχής στέκεται αμετακίνητος ο επιτιθέμενος και δράστης παράνομων τετελεσμένων. Στο Κυπριακό αυτή είναι η Τουρκία. Ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας ορίζεται ρητά στον Χάρτη ότι είναι η αποκατάσταση της διεθνούς τάξης και ασφάλειας. Πάντα βέβαια όταν συμφωνούν οι μεγάλες δυνάμεις που διαθέτουν δικαίωμα βέτο, εξ ου και οι αποφάσεις προς αυτή την κατεύθυνση είναι σπάνιες. Κανένα δικαίωμα δεν έχει, λοιπόν, οποιοδήποτε όργανο του ΟΗΕ να παρέμβει ή να υποδείξει το εσωτερικό καθεστώς ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους.

Ακόμη πιο τραγικό είναι όταν εμείς οι ίδιοι στις εσωτερικές συζητήσεις μας, τις οποίες όλοι ακούνε, θεωρούμε τις κατά βάση εκβιαστικές και παράνομες καταγραφές σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας ως γεγονός που παράγει νέα δεσμευτική νομιμότητα. Απλά το θύμα υπό εκβιασμό δέχθηκε να καταγραφούν θολοί και αποδεδειγμένα ανύπαρκτοι όροι όπως δικοινοτική, μετά διζωνική και μετά μια πρωτοφανής «ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» σε εθνική βάση.

Τελευταία ακούμε και χειρότερα, δύο δηλαδή χαλαρά συνδεδεμένα κράτη που δεν αναιρούν φυσικά τα παράνομα τετελεσμένα ή την επικυριαρχία της Τουρκίας διαμέσου των εποίκων.

Είναι περίεργο το γεγονός πως στην Κύπρο και στην Ελλάδα αναρίθμητοι φορείς πολιτικής εξουσίας και φορείς επιστημονικών τίτλων δεν γνωρίζουν τις καταστατικές διατάξεις του ΟΗΕ, τις Υψηλές Αρχές του καθεστώτος κρατικής κυριαρχίας, την αυστηρή οριοθέτηση του ρόλου του Συμβουλίου Ασφαλείας (Κεφάλαιο Ι) και την υποχρεωτικά και ρητά περιορισμένη δικαιοδοσία του να αποκαταστήσει την διεθνή τάξη και ασφάλεια!

Κυπριακό: Πως αφήσαμε ανεκμετάλλευτο το «όπλο» 541

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Η κρισιμότερη και πιο σημαντική, ίσως, από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι το ψήφισμα 541 του 1983. Όπως και οι άλλες, η απόφαση αυτή, που κανονικά έπρεπε να αποτελεί διαπραγματευτική σημαία, αναφέρει: «η απόπειρα να δημιουργηθεί μια ‘Τουρκοκυπριακή Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου’ είναι άκυρη, επιδεινώνει την κατάσταση της Κύπρου» και καλεί την τουρκική πλευρά να την αποσύρει. Ξεκαθαρίζει ακόμη μια φορά ότι υπάρχει ένα μόνο κράτος (Κυπριακή Δημοκρατία) και μια κρατική κυριαρχία, την οποία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει.

Βέβαια εάν εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (θα είναι το πρώτο σύγχρονο κράτος που θα καταλυθεί με παράνομη εξωτερική εισβολή) με μια νέα Συνθήκη, όπως ήδη τονίσαμε, θα δημιουργήσει μια νέα διεθνή τάξη που θα νομιμοποιεί τα παράνομα τετελεσμένα της βίας. Μάλιστα, χωρίς να τερματίζει την παράνομη κατοχή θα επιδεινώνει την κατάσταση του 1974 σε βαθμό που να εκπληρώνει πλήρως τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Σε αυτό οδηγεί η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα ή κάποιες άλλες παρόμοιες ονομασίες (αποκεντρωμένη ομοσπονδία).

Μια τέτοια εξέλιξη αντίκειται πλήρως στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας που αφορούν την διεθνή τάξη και ασφάλεια. Με μια νέα Συνθήκη, όμως, ο θύτης που διατάραξε τη διεθνή τάξη και ασφάλεια θα υπερισχύσει και το θύμα, η Κυπριακή Δημοκρατία, θα αυτοκτονήσει και θα εξαφανιστεί. Εκεί οδηγεί, ακριβώς, μια λανθασμένη ερμηνεία του ρόλου το Συμβουλίου Ασφαλείας. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει κάθε συμφέρον και κάθε δικαίωμα να αντιτίθεται και να ακυρώνει οτιδήποτε οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της παράνομης βίας.