Όταν ο “αντιεθνικισμός” γίνεται όχημα σοσιαλφασισμού

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Όπως ο διάβολος, έτσι και ο φασισμός έχει πολλά ποδάρια. Ανάλογα την ιστορική συγκυρία, διαλέγει κάθε φορά με ποιο θα περπατήσει καλύτερα ανάμεσα στους πολιτικά αποπροσανατολισμένους και κοινωνιοοικονομικά εξαθλιωμένους μικροαστούς, έτσι ώστε να φαίνεται κοινωνικά δίκαιος, ιστορικά αναγκαίος, πολιτικά αναμενόμενος και λογικά ορθός.

Το σημερινό “αυγό του φιδιού” έχει σπάσει προ πολλού και πολλά “φιδάκια” έχουν ήδη εκκολαφθεί. Κυκλοφορούν παντού γύρω μας, χωρίς καν να έχουν πάντα σαφή συνείδηση του ιστορικού και πολιτικού τους ρόλου. Σέρνονται κάτω από τα μάτια του δημοκρατικού πληθυσμού της χώρας και ασταμάτητα τον προκαλούν. Ίσως όμως σφάλλουν, υποτιμώντας, λόγω της μεγάλης σιγουριάς τους, την εσωτερική δομή του αντιστασιακού και αντικαθεστωτικού φρονήματος ενός πραγματικά αντικομφορμιστικού τμήματος του ελληνικού λαού. Είναι οι πολίτες, το νευρικό σύστημα των οποίων δεν έχει ακόμα παραλύσει από τις δηλητηριώδεις, νεοφασίζουσες, σοσιαλκοσμοπολίτικες επιθέσεις της τελευταίας εικοσαετίας.

Μαζί με τα παιδιά των πρώην αριστερών και των απογοητευμένων οπαδών του πράσινου ήλιου που σαν “λαός στην εξουσία” έγιναν κάποια στιγμή καθεστώς, κόλλησαν “αριστεροφροσύνη” και τα εγγόνια ή τα δισέγγονα των υπερπατριωτών αμερικανόφιλων της δεκαετίας του ’50. Εκείνων που μετά τον εμφύλιο απαιτούσαν τον έλεγχο των πολιτικών φρονημάτων του προδομένου και ηττημένου ελληνικού δημοκρατικού λαού.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη…

του Δημήτρη Χρήστου

Ήταν το φάντασμα του κομμουνισμού, όταν το 1848 ολοκλήρωσε ο Καρλ Μαρξ το κομμουνιστικό Μανιφέστο. Πέρασαν τα χρόνια, το φάντασμα του κομμουνισμού, που δεν ήταν αυτό που φανταζόταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς, διαλύθηκε και σήμερα ένα νέο φάντασμα επανεμφανίζεται. Το φάντασμα του ρατσισμού των εθνικισμών και των τειχών. Ένα ακροδεξιό μόρφωμα που πολλές φορές θυμίζει το φασισμό. Και τι κάνει η δημοκρατική Ευρώπη; Πότε θα αποφασίσει να απαντήσει δια της ελευθερίας της ισότητας και της αλληλεγγύης;

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είναι ο πρώτος που αποφασίζει να θέσει ανοιχτά και δημόσια το μέγα θέμα. Σε πρόσφατο άρθρο του τονίζει ότι: «Οι ευρωεκλογές του Μαΐου θα είναι αποφασιστικές για το μέλλον της ΕΕ και υπογραμμίζει την ανάγκη διατήρησης της Ένωσης» και προειδοποιεί για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, ανάμεσά τους τον εθνικισμό και τα fake news.

«Πολίτες της Ευρώπης», σημείωσε με έμφαση: «Αν παίρνω την ελευθερία να απευθυνθώ απευθείας σε σας δεν είναι μόνο στο όνομα της Ιστορίας και των αξιών που μας ενώνουν. Είναι γιατί είναι απόλυτη ανάγκη. Σε μερικές εβδομάδες οι ευρωπαϊκές εκλογές θα είναι αποφασιστικές για το μέλλον της ηπείρου μας».

Είναι πράγματι τόσο τραγικά και επικίνδυνα τα πράγματα; Κατά την άποψή μου είναι, διότι αν κυριαρχήσουν οι ρατσιστικές και εθνικιστικές απόψεις, όπως αυτές του Όρμπαν, του Σαλβίνι, της Λεπέν, του γερμανικού AfD, των νεοφρανκιστών της Ισπανίας και τόσων άλλων ακροδεξιών ομάδων που απλώνονται ραγδαία ακόμα και στις παραδοσιακά δημοκρατικές χώρες της Σκανδιναβίας, η Ευρώπη, όπως τουλάχιστον τη γνωρίζουμε, θα διαλυθεί.

Ο αριστερόστροφος φασισμός

analyst

Έχουμε την πεποίθηση πως το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα είναι ο εμφύλιος πόλεμος – ενώ η τοποθέτηση του θέματος της Μακεδονίας μας έναντι του σκανδάλου της Novartis είναι μία αριστοτεχνική παγίδα των ξένων, με μεγάλα θύματα όλους εμάς τους Έλληνες.

.

«Σε μία εποχή που έχει κυριαρχήσει ο αριστερόστροφος φασισμός, όπως τον χαρακτήρισε ο Μ. Θεοδωράκης, ο ίδιος αισθάνθηκε την ανάγκη να λειτουργήσει πάλι σαν πυξίδα, για να δείξει στο μέσο Έλληνα το καλό της πατρίδας. Με τον τρόπο του μας προειδοποίησε ότι, η κυβέρνηση μειοψηφίας θα γίνει ακόμα πιο επικίνδυνη, επειδή αισθάνεται ότι χάνει έδαφος. Προειδοποίησε τους κυβερνώντες να μην τολμήσουν να «πουλήσουν» το όνομα της Μακεδονίας, έναντι οικονομικών ανταλλαγμάτων στο θέμα του χρέους,  χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Ελλήνων  –  επειδή διαφορετικά θα βρεθούν αντιμέτωποι με το θυμό και με την οργή τους.

Το συλλαλητήριο της Κυριακής στο Σύνταγμα, καθώς επίσης οι δημοσκοπήσεις που τεκμηριώνουν πως το 72% των Ελλήνων είναι εναντίον της διπλής ονομασίας των Σκοπίων, τεκμηριώνουν τη θέση του μεγάλου Έλληνα καλλιτέχνη – ενώ είναι ντροπή οι επιθέσεις εναντίον του, όπως αυτή της κυρίας που είχε το θράσος να πει ότι, εάν ήταν κόρη του δεν θα ήθελε ποτέ να τον δει να τον αποθεώνει και να «συγχωρεί» τους  αγώνες του η Χρυσή Αυγή! (ευτυχώς βέβαια δεν είναι κόρη του).  

Ο κ. Θεοδωράκης στα 93 του χρόνια κάλεσε όλους εμάς τους Έλληνες να αντισταθούμε στο ξεπούλημα της χώρας και της εθνικής μας ταυτότητας. Μας κάλεσε να δείξουμε γενναιότητα, επειδή το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει. Μας ζήτησε να στηρίξουμε την πατρίδα και να μην ενδιαφερόμαστε μόνο για το προσωπικό μας συμφέρον – επειδή χωρίς πατρίδα είμαστε χαμένοι«.

του Αλέξη Ζακυνθινού

Επικαιρότητα

Δυστυχώς αποδεικνύεται ξανά ότι, ένας «γενίτσαρος» είναι πολύ πιο επικίνδυνος ακόμη και από το χειρότερο εχθρό μίας χώρας – ενώ όποιος συμβιβαστεί, σκύψει το κεφάλι και προδώσει την ιδεολογία του, δεν διστάζει πια να προβεί σε πολύ χειρότερα εγκλήματα, έχοντας πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο. Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά, τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας δεν πρέπει να ξεχαστούν, ούτε να σταματήσουν, έως ότου η κυβέρνηση υποχρεωθεί να σεβαστεί την απόφαση της πλειοψηφίας – η οποία είναι ξεκάθαρα εναντίον μίας διπλής ονομασίας με την προσθήκη του ονόματος της Μακεδονίας. Είναι δε κρίμα, μεγάλο κρίμα που υπάρχουν αντίθετες απόψεις εκ μέρους των αριστερών διεθνιστών – οι οποίοι άθελα τους στηρίζουν την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση που προωθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, επειδή αυτό ακριβώς τις συμφέρει.

Ο «αντιεθνικισμός» σαν όχημα σοσιαλφασισμού

του Γιάννη Παπαμιχαήλ  – 

Όπως ο διάβολος, έτσι και ο φασισμός έχει πολλά ποδάρια. Ανάλογα την ιστορική συγκυρία, διαλέγει κάθε φορά με ποιο θα περπατήσει καλύτερα ανάμεσα στους πολιτικά αποπροσανατολισμένους και κοινωνιοοικονομικά εξαθλιωμένους μικροαστούς, έτσι ώστε να φαίνεται κοινωνικά δίκαιος, ιστορικά αναγκαίος, πολιτικά αναμενόμενος και λογικά ορθός.

Το σημερινό “αυγό του φιδιού” έχει σπάσει προ πολλού και πολλά “φιδάκια” έχουν ήδη εκκολαφθεί. Κυκλοφορούν παντού γύρω μας, χωρίς καν να έχουν πάντα σαφή συνείδηση του ιστορικού και πολιτικού τους ρόλου. Σέρνονται κάτω από τα μάτια του δημοκρατικού πληθυσμού της χώρας και ασταμάτητα τον προκαλούν. Ίσως όμως σφάλλουν, υποτιμώντας, λόγω της μεγάλης σιγουριάς τους, την εσωτερική δομή του αντιστασιακού και αντικαθεστωτικού φρονήματος ενός πραγματικά αντικομφορμιστικού τμήματος του ελληνικού λαού. Είναι οι πολίτες, το νευρικό σύστημα των οποίων δεν έχει ακόμα παραλύσει από τις δηλητηριώδεις, νεοφασίζουσες, σοσιαλκοσμοπολίτικες επιθέσεις της τελευταίας εικοσαετίας.

Μαζί με τα παιδιά των πρώην αριστερών και των απογοητευμένων οπαδών του πράσινου ήλιου που ως “λαός στην εξουσία” έγιναν κάποια στιγμή καθεστώς, κόλλησαν “αριστεροφροσύνη” και τα εγγόνια ή τα δισέγγονα των υπερπατριωτών αμερικανόφιλων της δεκαετίας του ’50. Εκείνων που μετα τον εμφύλιο απαιτούσαν τον έλεγχο των πολιτικών φρονημάτων του προδομένου και ηττημένου ελληνικού δημοκρατικού λαού.

Οι εγχώριοι ιεροεξεταστές πολιτικών φρονημάτων

του Γιάννη Παπαμιχαήλ  – 

Σε κάθε συλλαλητήριο για εθνικά όπως λέμε θέματα (σαν τα εθνικά να μην είναι κοινωνικά και πολιτικά, αλλά αμιγώς “ιδεολογικά”), σε κάθε είδους λαοσύναξη, ορισμένοι παθαίνουν “πολιτικά ορθές” αλλεργίες. Από την άλλη, οι συμμετέχοντες σε τέτοιες εκδηλώσεις μοιάζουν να οφείλουν κάθε φορά να απολογηθούν και να εξηγήσουν τη θέση τους: είναι ή δεν είναι αντιδραστικοί, λαϊκιστές ή “φασίστες”;

Θα έλεγε κανείς ότι ο παραδοσιακός εθνικοσοσιαλισμός και η ιστορικά γνωστή Aκροδεξιά, αν δεν είχε ήδη υπάρξει, θα έπρεπε επειγόντως να εφευρεθεί. Έτσι ώστε η σημερινή σοσιαλκοσμοπολίτικη μορφή της υπερολοκληρωτικής πολιτικής αντίληψης της κοινωνίας (της παγκόσμιας ή της τοπικής), να έχει στη διάθεσή της ένα πειστικό αντίπαλο δέος, ένα άλλοθι αριστεροφροσύνης και ένα προσωπείο «προοδευτισμού», «ανθρωπισμού» και προσχηματικού “αντι-φασισμού”. Με αυτό ο νέος “κοσμοπολίτικος” φασισμός της εποχής της διεθνοποίησης του καπιταλισμού να επιχειρεί εκ του ασφαλούς την αποδόμηση των λέξεων, των εικόνων και των αφηγημάτων που οργανώνουν συμβολικά τις συλλογικές, εθνοτικές συνειδήσεις και συνεπώς την ιστορική μνήμη των λαών.

Έτσι, κάποια μονίμως οικειόφοβη, σοσιαλφιλελεύθερη “Aριστερά”, μαζί με τους ελευθεριακούς ακροαριστερούς συνοδοιπόρους και τους ψευτοπαγκοσμιοποιημένους βλαχοκοσμοπολίτες, στους οποίους απευθύνει τις νεοφασίζουσες πολιτικές της χρηστοήθειες, επιχειρούν να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά κάθε δημοκράτη, αριστερό ή μη, που τολμά να διατηρεί τα πατριωτικά του συναισθήματα.