Πώς ο τουρκικός εθνικισμός οδήγησε στη Γενοκτονία των Ποντίων

Ινφογνώμων Πολιτικά

Γεωργία Βορύλλα

«Ο ύψιστος Θεός έπλασε τον Τούρκο ανώτερο». Μέσα σε έναν μόνο στίχο του Ζιγιά Γκιοκάλπ, του πατέρα του ιδεολογικού ρεύματος του παντουρκισμού, συμπυκνώνεται η φιλοσοφία των Νεότουρκων η οποία έγινε «όχημα» για να κατασκευαστεί μια ιστορία για το ανύπαρκτο στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τουρκικό έθνος. 

Το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας και η δημιουργία πάνω στα συντρίμμια της ενός έθνους-κράτους οδήγησαν σε έναν οδυνηρό μετασχηματισμό, κατά τον δρ Βλάση Αγτζίδη, μιας και τότε γράφτηκε η μελανότερη σελίδα στην ιστορία της σημερινής Τουρκίας.

Προεκλογικό επιστολικό δελτάριο των Νεότουρκων

Η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο που εκτελέστηκε από το μιλιταριστικό κίνημα των Νεότουρκων το οποίο θέλησε να δημιουργήσει τη νέα τουρκική αυτοκρατορία στην οποία δεν υπάρχει θέση για κανένα άλλο έθνος εκτός από αυτό των Τούρκων.

Νότης Μαριάς: Εκδήλωση στην Ευρωβουλή για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Εκδήλωση για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου που διοργάνωσε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες στις 22/5/2018 ο Ευρωβουλευτής και μέλος του ECR Καθηγητής Νότης Μαριάς με τη συμμετοχή του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά και της Οργανωτικής Επιτροπής του Συναπαντήματος της Ποντιακής Νεολαίας. -- FACEBOOK: https://www.facebook.com/Notis.Marias... TWITTER: https://twitter.com/Notis_Marias WEBSITE: http://www.notismarias.gr http://elladaoallosdromos.gr ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ: http://consultation.notismarias.gr/ ΨΗΦΙΣΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ: http://skopiano.gr/ ΨΗΦΙΣΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: http://www.warreparations.eu/

«Ο Πόντος εσταυρώθη. Τετέλεσται» – Ο ιστορικός λόγος του Λεωνίδα Ιασονίδη, το 1922

Ινφογνώμων Πολιτικά

Απόσπασμα από τον ιστορικό λόγο του Λεωνίδα Ιασονίδη που εκφωνήθηκε κατά το εθνικό μνημόσυνο υπέρ των σφαγιασθέντων Ποντίων κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο ναό Αγίου Νικολάου του Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, στις 24 Απριλίου 1922, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη.

Παναγιώτατε, σεβασμιώτατοι, αξιότιμος ομήγυρις,

Μελανίστιος εκ πένθους η «Αργώ» παραπλέει τας ακτάς, ρίπτει κατά γης τη λύραν ο Ορφεύς, ο δε Ιάσων, στηρίζων περίλυπος την κεφαλήν επί του πηδαλίου της ολκάδος, χύνει δάκρυ θαλερόν. Αι Αμαζόνες παρά τον Θερμώδοντα διακόπτουσι τους ιππικούς, οι δε Μύριοι του Ξενοφώντος προ της Τραπεζούντος αναστέλλουσι τους γυμνικούς αυτών αγώνας.

Οι «τηλόθεν εξ Αλύβης, όθεν αργύρου εστί γενέθλη», της επαρχίας Χαλδίας και οι εκ Κρώμνης και οι εξ Αιγιαλού εθελονταί του Τρωικού Πολέμου της πατρίδος, άπωθεν διαπυνθανόμενοι την τραγικήν τελετήν, ολολύζουσιν ως νήπια «παρά θίν’ αλός ατρυγέτοιο».

Την πατρίδα του βλέπων πυρπολουμένην, τους άνδρας εξοριζομένους τα δε γυναικόπαιδα θνήσκοντα εκ πείνης, εγκαταλείπει Σινώπην την παλαίφατον Διογένης ο Κυνικός και, πρόσφυξ γενόμενος εν Ελλάδι, κυλίει τήδε κακείσε τον πίθον της προσφυγικότητος, κρατών δε φανόν ανά χείρας ζητεί τον άνθρωπον, όστις θα σώση τη γενέτειράν του.

Ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ για τον Πόντο

Pontos News

Ένα εκπληκτικό ντοκυμαντέρ από την εκπομπή «Οι φάκελοι».

Μηχανή του Χρόνου Η γενοκτονία των Ποντίων

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων

ardin-rixi

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων – Όταν 353.000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους

• 

Από την ιστοσελίδα pontos-news.gr 

• Οι άνθρωποί μας δεν γυρίζουν πίσω, αλλά ο αγώνας μέχρι την τελική δικαίωσή τους είναι χρέος μας Έλληνες και χριστιανοί. Αυτό ήταν το έγκλημα των Ποντίων που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, στις αρχές του 20ού αιώνα. Και έπρεπε να πληρώσουν. Τον Δεκέμβριο του 1916 ετοιμάστηκε και επισήμως το σχέδιο εξόντωσης του άμαχου ελληνικού πληθυσμού του Πόντου, αν και ήδη από το 1914 οι άνδρες Πόντιοι δολοφονούνταν με κάθε ευκαιρία. Οι γυναίκες και τα παιδιά έπεφταν θύματα βιασμού και σφαγής. Και όσοι δεν γνώρισαν το μαχαίρι του φονιά, εξορίστηκαν και ομαδικά εκδιώχθηκαν προς περιοχές όπου πριν φθάσουν πέθαιναν.

Έως τον Μάρτιο του 1924, 353.000 Πόντιοι είχαν χαθεί.

Πόλεις και χωριά που άλλοτε ευημερούσαν λόγω της δραστηριότητας των Ελλήνων παραδόθηκαν στις φλόγες. Βαρβαρότητες και λεηλασίες διαπράττονταν καθημερινά από οργανωμένες συμμορίες Τούρκων. Ο ελληνικός πολιτισμός που επί αιώνες έδινε σε εκείνον τον τόπο αίγλη είχε ξαφνικά γίνει κόκκινο πανί και απειλούσε την ενότητα του κράτους. Κάθε ίχνος ελληνικότητας αποτελούσε καρφί στην καρδιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…

19η Μαίου : Ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων

Το 1915 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τον ποντιακό ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Τη χρονιά εκείνη, και ενώ όλα τα ευρωπαϊκά κράτη είχαν εμπλακεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Τούρκοι εκπόνησαν ένα σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Τον Ιούνιο πραγματοποιήθηκε η εξορία και στη συνέχεια η σφαγή των Αρμενίων, ενώ αρχίζουν οι πρώτες βιαιοπραγίες εναντίον του ποντιακού στοιχείου.

Τον Δεκέμβριο του 1916 εκπονήθηκε από τους Τούρκους στρατηγούς Εμβέρ και Ταλαάτ σχέδιο εξόντωσης του άμαχου ελληνικού πληθυσμού του Πόντου που προέβλεπε «Άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 16 έως 60 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης».

Το πρόγραμμα ξεκίνησε 15 ημέρες αργότερα και εφαρμόστηκε κυρίως στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Η περιοχή της Τραπεζούντας είχε γλιτώσει από τη μανία των Τούρκων διότι είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 1916 από τον ρωσικό στρατό.

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ινφογνώμων Πολιτικά

Οι κυβερνήσεις έμειναν απαθείς παρατηρητές και συνεργοί του ξεριζωμού των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου, της Ανατολής

Από τον Σάββα Καλεντερίδη 

Μετά την ίδρυση του ελλαδικού κράτους ακολούθησαν δύο ιστορικά φαινόμενα. Το ένα ήταν η επέκταση των συνόρων του κράτους από τη Μελούνα στον Εβρο και στο Καστελόριζο και το άλλο η εξάλειψη των ελληνικών κοινοτήτων από διάφορες περιοχές της Βαλκανικής, του Εύξεινου Πόντου, της Θράκης, της Μικράς Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Αυτό το δεύτερο ιστορικό φαινόμενο αποκαλείται και συρρίκνωση του Ελληνισμού.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όσο μεγάλωνε το ελληνικό κράτος τόσο συρρικνωνόταν ο οικουμενικός Ελληνισμός. Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες για το δεύτερο φαινόμενο, θα σταθούμε σε δύο, που θεωρούμε τις κυριότερες. Η μια είναι ότι η δημιουργία εθνικών κρατών οδήγησε στην εξάλειψη των εθνικών μειονοτήτων, ανάμεσα στις οποίες και οι Ελληνες που ζούσαν στα κράτη αυτά.

Η άλλη είναι η διαπίστωση ότι το ελληνικό κράτος, από τότε που ιδρύθηκε και δυστυχώς έως σήμερα, δεν έχει ως κύριο συστατικό στο υπαρξιακό εθνικό του δόγμα την υποχρέωση να υποστηρίζει πάση θυσία όχι μόνο τον οικουμενικό Ελληνισμό αλλά και τον τελευταίο Ελληνα, όπου κι αν ζει, όπου κι αν βρίσκεται.

Και αυτό το έλλειμμα είναι που καθορίζει και επηρεάζει την εμπιστοσύνη που έχει ο Ελληνισμός γενικά και ο Ελληνας ειδικά σε αυτό που λέγεται ελληνικό κράτος.

Μηχανή του Χρόνου Η γενοκτονία των Ποντίων

Η Μηχανή του Χρόνου - Η Ιστορία των Ποντίων από τη μυθολογία στην Γενοκτονία

Μηχανή του Χρόνου: Πώς σχεδιάστηκε και από ποιους η ποντιακή γενοκτονία

Τι στάση κράτησαν οι μεγάλες δυνάμεις στους πρώτους εκτοπισμούς των Ελλήνων και οι λόγοι που οδήγησαν στην τουρκογερμανική συμμαχία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Το άρθρο αποτελεί απόσπασμα από το εξαιρετικό αφιέρωμα του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη με τίτλο: «Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος (1908-1923). Η Γενοκτονία στην Ανατολή». Εκδόθηκε από το “Ε-Ιστορικά” της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 19 Μαϊου 2013

Η εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού

Η εμφάνιση του επαναστατικού κινήματος στην Κρήτη απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα και η αυτονόμηση του νησιού, όπως επίσης οι ελληνικές και βουλγαρικές επαναστάσεις στη Μακεδονία, θα ευνοήσουν την ισχυροποίηση των εθνικιστικών απόψεων στο εσωτερικό του οθωμανικού στρατού. Παράλληλα, η κοινωνική θέση των αστών των ραγιάδων στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα τροφοδοτήσει με ανασφάλεια και μίσος τα παραδοσιακά μουσουλμανικά κυρίαρχα στρώματα της. Έτσι θα εμφανιστεί ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός στο πρόσωπο των Νεότουρκων στρατιωτικών.[10] Το ενδιαφέρον στην τουρκική περίπτωση είναι ότι εξ αιτίας της απουσίας σημαντικών μουσουλμανικών αστικών στρωμάτων, οι στρατιωτικοί επιφορτίστηκαν το ρόλο της αστικής τάξης. Η διεκδίκηση της οικονομικής ισχύος από τους αστούς των ραγιάδων ήταν μια από τις βασικές αιτίες της στρατιωτικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή της Αυτοκρατορίας.

FAZ: Οι Έλληνες του Πόντου, «ο ξεχασμένος λαός»

Εκτενές αφιέρωμα στα δεινά που βίωσε ο ποντιακός ελληνισμός στην Τουρκία δημοσιεύει η Frankfurter Allgemeine Zeitung στο πολιτιστικό της ένθετο. Ο Γερμανός δημοσιογράφος της εφημερίδας της Φρανκφούρτης ταξίδεψε ο ίδιος στη Μαύρη Θάλασσα, στην αλλοτινή πατρίδα της γιαγιάς του και διηγείται την ιστορία της φυγής της τον Αύγουστο του 1917 από την πόλη Ορντού (σ.σ. παλιά ελληνική ονομασία Κοτύωρα).

Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, «ο εκτοπισμός των Ελλήνων του Πόντου από την Τουρκία είναι ένα ελάχιστα γνωστό κεφάλαιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου». Ο αρθρογράφος περιγράφει τα γεγονότα του Αυγούστου του 1917, όταν δεκάδες ρωσικά πολεμικά πλοία και ρώσοι στρατιώτες άρχισαν να πολιορκούν την πόλη. Όπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος, «γινόταν πόλεμος, η Ρωσία πίεζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη βορειοανατολική της πλευρά. Θεωρούσε εαυτήν προστάτιδα δύναμη των χριστιανικών μειονοτήτων. Οι τούρκοι στρατιωτικοί αντίθετα υποπτεύονταν τους χριστιανούς ως συνεργούς του εχθρού. Με αυτό το πρόσχημα σφαγιάστηκε και εκτοπίστηκε ολόκληρος ο αρμενικός πληθυσμός των ακτών της Μαύρης Θάλασσας το 1915 – και στην Ορντού. Τα άδεια σπίτια των Αρμενίων ήταν μια προειδοποίηση προς τους Έλληνες: ότι θα ήταν οι επόμενοι». Ο φόβος του ελληνικού πληθυσμού της Ορντού ότι θα έχει την ίδια μοίρα ήταν τόσο μεγάλος, επισημαίνει ο αρθρογράφος, ώστε 2.500 άτομα επιβιβάστηκαν στα ρωσικά πολεμικά πλοία για να διαφύγουν. Όπως σημειώνει, «ο κόσμος πληροφορήθηκε μόλις εννιά μήνες αργότερα τη ρωσική επίθεση και την εκκένωση της πόλης από άτομα της ελληνικής μειονότητας. Οι New York Times έγραψαν για τα γεγονότα τον Απρίλιο του 1918. Το σχετικό άρθρο φιλοξενούσε δηλώσεις κατοίκων της Ορντού που είχαν διαφύγει μέχρι και το Μπρούκλιν».

Ιστορική παρουσία των Ελλήνων στον Καύκασo

Νέα Πολιτική

του Γιώργη Πουλάκου

Η ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου είναι ευρέως γνωστή στην ελληνική ιστορία, καθ’ότι οι Έλληνες του Πόντου βρέθηκαν πολλές φορές στο επίκεντρο των συγκρούσεων και των εντάσεων μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων, ήδη από την βυζαντινή περίοδο. Εκτός αυτού, όμως, οι Έλληνες (και οι Τούρκοι) έχουν μια μακρά περίοδο συμβίωσης -ειρηνικής μάλιστα- στην ευρύτερη περιοχή.

Για τους Έλληνες, η περιοχή είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων. Στην ελληνική μυθολογία, Καύκασος ονομαζόταν ένας Σκύθης βοσκός, τον οποίο, κατά μία εκδοχή, σκότωσε ο Κρόνος, επειδή βοήθησε τον Δία να γλυτώσει και να τον ανατρέψει. Για να τον τιμήσει, ο Δίας ονόμασε το βουνό Καύκασο, όνομα που διατηρείται και σήμερα. Γνωστές είναι και οι ιστορίες του Ιάσωνα, ο οποίος έφτασε μέχρι την περιοχή σε αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρατος, του Ηρακλή ο οποίος πολέμησε με την φυλή των Αμαζόνων για την ζώνη της βασίλισσας Ιππολύτης και του βασιλιά των Αθηνών, Θησέα, ο οποίος επίσης έφτασε μέχρι την περιοχή. Αυτές οι παραδόσεις προδίδουν εμπορικές και πολιτικές σχέσεις ήδη από την αρχαιότητα.

Η εγκατάσταση των Ελλήνων στον Καύκασο είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται από τον 10^ο π.Χ. αιώνα, και κορυφώνεται στο πλαίσιο των αποικισμών του 8^ου π.Χ. αιώνος, που πραγματοποιούνται από τις ελληνικές πόλεις-κράτη, όταν η Μίλητος ίδρυσε την Ηράκλεια και την Σινώπη, η οποία στην συνέχεια ίδρυσε την Τραπεζούντα. Σταδιακά διαμορφώθηκε στον Καύκασο ακμαίος ελληνικός πληθυσμός, που επεβίωσε εκεί για χιλιετίες.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Νίκου Λυγερού

Στην εφήμερη ζωή μας σπάνια ξέρουμε αν ένας αγώνας αξίζει. Παλεύουμε από ανάγκη δίχως να γνωρίζουμε αν υπάρχει ένα αξιολογικό στοιχείο που αποδεικνύει με έναν αντικειμενικό τρόπο την ορθολογία της στάσης μας. Η αναγνώριση της γενοκτονίας ανήκει σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ανθρωπιά αγγίζει άμεσα την ανθρωπότητα.

 Ο αγώνας αυτός έχει αξία ανεξάρτητα από τους αγωνιστές του. Όταν ένας ολόκληρος λαός έπεσε θύμα της απανθρωπιάς, είναι η ίδια η ανθρωπότητα που πληγώθηκε. Το ίδιο ισχύει και για τη γενοκτονία των Ποντίων. Δεν είναι μόνο ένα τοπικό πρόβλημα που αφορά μια μειονότητα. Ο Πόντος ως ελληνικό στοιχείο και ως ακριτική οντότητα του πολιτισμού μας είναι μια από τις ιδιομορφίες που χαρακτηρίζει την πολλαπλότητά μας. Συνεπώς δεν πρέπει να απομονώσουμε το Ποντιακό ούτε ως ιστορικό γεγονός ούτε ως στρατηγικό στόχο. Αντιθέτως πρέπει να ενσωματώσουμε την τεχνογνωσία που έχουμε στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το παράδειγμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι και ενδεικτικό και αποτελεσματικό διότι οι ενδιάμεσοι στόχοι που επιτεύχθηκαν δεν οφείλονται σε κρατικούς θεσμούς μα σε lobbies. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1987, η Αρμενία ως κράτος ανεξάρτητο δεν υπήρχε ακόμα.

Άρα το κρατικό πλαίσιο δεν είναι απαραίτητο και κατά συνέπεια δεν αποτελεί μια δικαιολογία της αδράνειας. Το παράδειγμα της ευρωπαϊκής αναφοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πρόβλημα της Ίμβρου το 2004 είναι θεαματικό διότι πολλοί Έλληνες θεωρούσαν ότι ήταν μόνο και μόνο μια από τις χαμένες πατρίδες. Όμως το πιο αποτελεσματικό παράδειγμα στο προσωπικό επίπεδο είναι ο πρόσφατος κυπριακός αγώνας στον τομέα των μαζικών προσφυγών εναντίον της Τουρκίας. Διότι σε αυτό το επίπεδο κάθε πρόσφυγας συμβάλλει στην έμμεση απελευθέρωση της πατρίδας του μετατρέποντας ένα ηθικό και ανθρώπινο πρόβλημα σε ένα που μπορεί να χαρακτηριστεί ως οικονομικό και στρατηγικό. Μέσω της στρατηγικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι Κύπριοι απέδειξαν ότι η οικονομία μπορεί να ερμηνευτεί ως η δυναμική της ηθικής.