του Κώστα Μελά
Αντί να θεωρητικολογούμε σχετικά με το ρόλο των οίκων αξιολόγησης θεωρώ ότι είναι σοφότερο να περιοριστούμε σε μια (από τις πολλές που μπορούν να αναφερθούν) συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες ο ρόλος των ήταν απολύτως αρνητικός και υπονομευτικός, με το αζημίωτο βεβαίως . Πρόκειται για το ρόλο τους στην πρόσφατη κρίση των subprimes δανείων στις ΗΠΑ το 2007, που ως γνωστόν πυροδότησαν την παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση[1].
Οι εταιρίες πιστοληπτικής αξιολόγησης είναι αυτές που έδωσαν τις συστάσεις για αγορά χρεογράφων που βασίζονταν σε υψηλού κινδύνου ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια. Με βάση τις συγκεκριμένες αξιολογήσεις, οι επενδυτές προχωρούσαν στην αγορά των συγκεκριμένων χρεογράφων και το αποτέλεσμα ήταν η άνθηση της αγοράς κατοικίας. Οι συγκεκριμένες αξιολογήσεις γίνονταν πιστευτές, εξαιτίας των πρακτικών μείωσης κινδύνου που ακολουθούνταν, όπως τα ασφάλιστρα κινδύνου. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις σχετικά με το ότι η διαδικασία αξιολόγησης όχι μόνον ήταν ελλιπής αλλά προπαντός ήταν διαβλητή. Πρακτικά είναι αδύνατον να αποδοθούν σε λάθη όλα τα υπερεκτιμημένα δάνεια και χρεόγραφα που μπήκαν στην αγορά. Ήταν πέρα για πέρα μια συννενοημένη απάτη, μεταξύ αυτών που παρήγαγαν CDO με βάση ενυπόθηκα δάνεια subprime με βαθμολογία 3Β (πρωτεργάτης εδώ είναι η Goldan Sachs) τα οποία στη συνέχεια μετατρεπόταν σε CDO βαθμολογίας 3Α μετά τη βαθμολογία των οίκων αξιολόγησης (πρωτεργάτες εδώ η Standard and Poor’s και η Moody’s). Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία οι οίκοι αξιολόγησης έδωσαν βαθμολογία 3Α στο 80,0% των νέων χρεών που δημιουργούνταν από το 2005 μέχρι και το τέλος του 2006.
