Το Ποντίκι
Γιατί οι μέτριας υγείας μεσήλικοι Αθηναίοι επικράτησαν των καλογυμνασμένων νεαρών Περσών
(...) Έλεγα ότι ο κόσμος μαθαίνει το παρελθόν, την Ιστορία, με λάθος τρόπο, διότι οι ιστοριογραφούντες περιγράφουν όπως οι ποιητές, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις οποίες αγνοώ – απλώς τις υποθέτω. Μόνο μετά τον 19ο αιώνα και την άνοδο των κοινωνικών επιστημών, της Κοινωνιολογίας και της Πολιτικής Οικονομίας, κατεγράφησαν σταθερά βήματα και αξιόλογες προσεγγίσεις· εντούτοις, στις βασικές γνώσεις, οι αντιλήψεις παραμένουν ως έχουν.
Λοιπόν, το παράδειγμα που σας υποσχέθηκα προηγουμένως θα σας το εκθέσω με απελπιστική συντομία ελλείψει χρόνου.
Στον Μαραθώνα υμνείται η φιλοπατρία και το πώς οι λίγοι Αθηναίοι κατάφεραν να εναντιωθούν και να νικήσουν τη μεγαλύτερη τότε γνωστή τους αυτοκρατορία. Αυτό το κλέος επικράτησε από εκείνη την περίοδο και καταθλιπτικά η αντίληψη του τρόπου επιτυχίας παραμένει μέχρι τις ημέρες μας. (...) Παρακαλώ, προσέξτε τι υποστηρίζουν όλοι οι ασχολούμενοι που αναμασούν τις ιστορίες των παλαιών: Ο περσικός στόλος κατέφθασε με 100.000 στρατό για τους παραμυθάδες, με 50.000 για τους κάπως προσεκτικότερους, εν τέλει με 30.000 για τους σοβαρούς.
Κατ’ αρχάς καθίσταται προφανές, για όποιον διαθέτει στοιχειώδη γνώση επί των στρατιωτικών, ότι τέτοιοι αριθμοί είναι αστήρικτοι.
