Οι Νοσταλγοί του Παρελθόντος και ο Άγγελος της Ιστορίας

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος  – 

Οι αποδομητικές μέθοδοι του νεοσυντηρητισμού με αφορμή μια δεύτερη ανάγνωση της «Νοσταλγίας του Απόλυτου» του George Steiner

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η γραφή του στοχαστή George Steiner είναι απολαυστική και σε παρασύρει εύκολα στην «παγίδα» των συλλογισμών του. Ομολογώ ότι η χειμαρρώδης και ενίοτε ειρωνική γραφή του με παρέσυρε κατά την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου του «Νοσταλγία του Απόλυτου» (Άγρα, 2007). Η δεύτερη όμως ανάγνωση με βρήκε απέναντι στον Στάινερ, τον οποίο πλέον τοποθετώ -όπως άλλωστε και τον Roger Scruton που επίσης απολαμβάνω- στους  θεμελιωτές ενός σύγχρονου αποδομητικού συντηρητισμού, ιδιαίτερα επικίνδυνου από πολιτικής απόψεως.

Ο Στάινερ ξεκινά αυτό το βιβλίο με τη γενικής αποδοχής διαπίστωση ότι έχουν περιέλθει σε παρακμή τα χριστιανικά δόγματα στη Δύση, που είχαν «διαμορφώσει την ταυτότητα του ανθρώπου και τη θέση μας στον κόσμο», επειδή «έχασαν την κυριαρχία τους πάνω στο συναίσθημα και στην καθημερινή ύπαρξη». Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί «κενό» και να στεγνώσει ο «πυρήνας της ηθικής και πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου».

Έτσι, κατά τον Στάινερ, προς πλήρωση του «κενού» δημιουργήθηκαν νέες «μυθολογίες» και σημειώθηκε μια σταδιακή επιστροφή στον ανορθολογισμό. Υπό αυτή την οπτική, στήνει στον τοίχο τον Φρόιντ (ψυχανάλυση), τον Μαρξ (δικτατορία του προλεταριάτου) και τον Λεβί-Στρος (γλωσσολογική δομή της ανθρωπολογίας). Όσους δε τους ακολούθησαν τους καταγγέλλει ως νοσταλγούς του απόλυτου, υπονοώντας ευθέως ότι κατά κάποιο τρόπο «θρησκεύονται» με τα νέα κοσμικά δόγματα.

ΘΑ ΠΑΤΗΣΕΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΗΝ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών δεν ακούσαμε τις συνήθεις τρομακτικές και άνευ προηγουμένου απειλές εναντίον της Βορείου Κορέας.

Αυτό συνέβη επειδή βαίνουμε προς κάποια εκτόνωση; ‘Η πρόκειται για την ηρεμία πριν από τη θύελλα;

Την Τρίτη 10 Οκτωβρίου, εθνική γιορτή για την Βόρεια Κορέα, η χώρα γιορτάζει την επέτειο της ίδρυσης του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς οι ηγέτες της Βόρειας Κορέας σχεδιάζουν να γιορτάσουν αυτήν την ημέρα. Δεδομένης της ανάγκης του καθεστώτος να διατηρήσει και να ενισχύσει το ηθικό ενός έθνους που αντιμετωπίζει άμεση απειλή εξόντωσης από τον ηγέτη του ισχυρότερου κράτους της γης, και δεδομένου ,επίσης, του τρόπου που χρησιμοποιούνται οι συμβολισμοί στην Ανατολή, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο η Βόρεια Κορέα να προβεί σε μια νέα και εντυπωσιακή επίδειξη των πυρηνικών ή και των πυραυλικών της δυνατοτήτων.

Ούτε έχουμε κάποιο τρόπο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι θα κάνει η άλλη πλευρά, η Αμερική, προκειμένου να απαντήσει σε μια τέτοια επίδειξη. Αλλά αν υπάρχουν άνθρωποι με επιρροή στο περιβάλλον του Τραμπ, που έχουν σταθερή πρόθεση να πάνε σε ένα πυρηνικό χτύπημα ενάντια στην Κορέα, μπορεί να δουν μια νέα επίδειξη της ισχύος της ως μια χρυσή ευκαιρία για να το κάνουν.

Οι Νοσταλγοί του Παρελθόντος και ο Άγγελος της Ιστορίας

Οι αποδομητικές μέθοδοι του νεοσυντηρητισμού με αφορμή μια δεύτερη ανάγνωση της «Νοσταλγίας του Απόλυτου» του George Steiner

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η γραφή του κριτικού στοχαστή George Steiner είναι απολαυστική και σε παρασύρει εύκολα στην «παγίδα» των συλλογισμών του. Ομολογώ ότι η χειμαρρώδης και ενίοτε ειρωνική γραφή του με παρέσυρε κατά την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου του «Νοσταλγία του Απόλυτου» (Άγρα, 2007). Η δεύτερη όμως ανάγνωση με βρήκε απέναντι στον Στάινερ, τον οποίο πλέον τοποθετώ -όπως άλλωστε και τον Roger Scruton που επίσης απολαμβάνω- στους  θεμελιωτές ενός σύγχρονου αποδομητικού συντηρητισμού, ιδιαίτερα επικίνδυνου από πολιτικής απόψεως.

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ο Στάινερ ξεκινά αυτό το βιβλίο με τη γενικής αποδοχής διαπίστωση ότι έχουν περιέλθει σε παρακμή τα χριστιανικά δόγματα στη Δύση, που είχαν «διαμορφώσει την ταυτότητα του ανθρώπου και τη θέση μας στον κόσμο», επειδή «έχασαν την κυριαρχία τους πάνω στο συναίσθημα και στην καθημερινή ύπαρξη». Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί «κενό» και να στεγνώσει ο «πυρήνας της ηθικής και πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου».

Έτσι, κατά τον Στάινερ, προς πλήρωση του «κενού» δημιουργήθηκαν νέες «μυθολογίες» και σημειώθηκε μια σταδιακή επιστροφή στον ανορθολογισμό. Υπό αυτή την οπτική, στήνει στον τοίχο τον Φρόιντ (ψυχανάλυση), τον Μαρξ (δικτατορία του προλεταριάτου) και τον Λεβί-Στρος (γλωσσολογική δομή της ανθρωπολογίας). Όσους δε τους ακολούθησαν τους καταγγέλλει ως νοσταλγούς του απόλυτου, υπονοώντας ευθέως ότι κατά κάποιο τρόπο «θρησκεύονται» με τα νέα κοσμικά δόγματα.