Το πρώτο αντιγερμανικό μποϊκοτάζ (1897)

Περί Ιστορίας

του Πέτρου Παπαπολυβίου

Από τα παρεπόμενα της οικονομικής κρίσης των τελευταίων ετών, που έφτασε ως καταστροφικός εφιάλτης και στις ακτές της μακαρίας μας νήσου, είναι μια ενστικτώδης αντίδραση αυτοπροστασίας και «εκδίκησης», που εκδηλώνεται από το λαϊκό αίσθημα απέναντι σε χώρες που θεωρούνται από την κοινή γνώμη ως κύριες υπεύθυνες ή συνυπεύθυνες για το οικονομικό μας κατάντημα, όπως για παράδειγμα η Γερμανία της κυρίας Μέρκελ και του κυρίου Σόιμπλε. Οι φωνές που καλούν για υποστήριξη ή μποϊκοτάζ προϊόντων από διάφορες χώρες, ανάλογα με την πολιτική τους ή τη στάση τους απέναντι στην πατρίδα μας, έχουν μεγάλη προϊστορία. Θυμόμαστε, όχι χωρίς θυμηδία, τον πόλεμο εναντίον της …Κόκα Κόλα επειδή έχασε η Αθήνα τη διοργάνωση των Ολυμπιακών του 1996 από την Ατλάντα, ή ακόμη, κάποιους φιλοσοβιετικούς της προηγούμενης γενιάς, πριν ενδώσουν στην απαστράπτουσα γοητεία της δυτικής αυτοκινητοβιομηχανίας, να κυκλοφορούν «πτωχοί πλην τίμιοι» με τα ταπεινά, σοσιαλιστικά τους Lada. Από τις πιο οργανωμένες εκδηλώσεις, αναφέρουμε την  Παθητική Αντίσταση που κήρυξε η ΕΟΚΑ εναντίον των βρετανικών προϊόντων, τον αδιέξοδο «οικονομικό πόλεμο» μεταξύ δεξιάς και αριστεράς στην Κύπρο του 1948, την ανάλογη σταυροφορία του Ντενκτάς εναντίον των Ε/Κ οικονομικών συμφερόντων λίγα χρόνια αργότερα.


Σε διεθνές επίπεδο τα ιστορικά προηγούμενα είναι εκατοντάδες: στεκόμαστε μόνο στις σοβαρές επιπτώσεις που προκάλεσε στο εμπόριο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις στις αρχές του 20ού αιώνα η άρνηση των Τούρκων αχθοφόρων των λιμανιών της Σμύρνης και της Θεσσαλονίκης να ξεφορτώνουν ελληνικά πλοία λόγω του Κρητικού ζητήματος.

Η ιστορία του Τσαρλς Μπόικοτ: Όταν γεννήθηκε ο όρος «μποϊκοτάζ»

Από τον 18o αιώνα και τους αγωνιστές εναντίον του δουλεμπορίου στη Βρετανία, μέχρι το κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα των Αφροαμερικανών του 20ου αιώνα και τις σημερινές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, το μποϊκοτάζ  αποτελεί ένα ευρέως γνωστό τρόπο διαμαρτυρίας είτε για κοινωνικοπολιτικούς λόγους είτε ως μέθοδος ακτιβισμού κατά του καταναλωτισμού. Ποια είναι, όμως, η ιστορία του μποϊκοτάζ; Από πού προήλθε ο όρος που εδώ και αιώνες εκφράζει την αντίθεση και την αποδοκιμασία; Επιμέλεια: Μικαέλα Κόλλια
 
Η ιστορία του Μπόικοτ

Η λέξη μποϊκοτάζ πρωτοεμφανίστηκε στο Αγγλικό λεξικό κατά τη διάρκεια του ιρλανδικού «Πολέμου της Γης» και προέρχεται από το όνομα ενός Βρετανού στρατηγού, του Τσαρλς Κάνινγκχαμ Μπόικοτ. Η ιστορία του Μπόικοτ ξεκινά να παρουσιάζει ενδιαφέρον με την αποστράτευσή του, το Μάιο του 1874, όταν νοίκιασε για 53 χρόνια την περιουσία του Λόρδου Ερν στην πόλη Κάουντυ Μάγιο της Ιρλανδίας, επειδή εκείνος είχε εξοστρακιστεί από το ιρλανδικό σωματείο γης. Οι ευθύνες του περιελάμβαναν την είσπραξη ενοικίων από τους αγρότες που μίσθωναν κομμάτια της γης ενώ, παράλληλα, το προσωπικό του αποτελούνταν από ντόπιους εργάτες, αχθοφόρους, αμαξάδες και υπηρέτες.

Η αλυσίδα Λιντλ στην Ελλάδα: Αφεντικό και Μεγάλος Αδελφός

ardin-rixi

Η Λίντλ ως ομόρρυθμη εταιρεία (!!!) δεν έχει την υποχρέωση να δημοσιεύει ισολογισμούς. Άρα ο κύκλος εργασιών της παραμένει άγνωστος και μόνο εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν για τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα σε οικονομική εφημερίδα το 2005, η Λιντλ τότε είχε συνολικό τζίρο περί τα 1 δισ. € και κέρδη της τάξεως των 100 εκ.¹ €. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ακόμα και τότε, που η κατάσταση στην ελληνική αγορά ήταν καλύτερη, και η απήχηση των εκπτωτικών σουπερμάρκετ μικρότερη, η Λιντλ νικούσε κατά κράτος στον ανταγωνισμό με όλες τις υπόλοιπες αλυσίδες, καταγράφοντας διψήφιο ποσοστό κέρδους, εκεί που το μέσο περιθώριο καθαρού κέρδους των υπολοίπων εταιρειών για τον κλάδο προσέγγιζε το… 1,8%!

Για το 2011, η ιστοσελίδα οικονομικών αναλύσεων casss.gr την κατατάσσει στην 3η θέση της συνολικής κατάταξης αλυσίδων σουπερμάρκετ, πίσω από τον Μαρινόπουλο και τον Βασιλόπουλο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Λιντλ Ελλάς καταγράφει τζίρο της τάξης 1,451 δισ. € –ενώ ο Βασιλόπουλος 1,625 δισ. €–, με σημαντικές απώλειες σε σχέση με το 2010, όταν κατείχε τη δεύτερη θέση. Οι απώλειες, συνεχίζει το άρθρο, οφείλονται στην αρνητική στάση του ελληνικού κοινού ως προς τις γερμανικές επιχειρήσεις, απόρροια της γενικότερης γερμανικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας². Τέλος, το δημοσίευμα αναφέρει ότι η εταιρεία προβαίνει σε συγκεκριμένες κινήσεις αποκατάστασης του προφίλ της(!), οργανώνοντας μια στρατηγική έμφασης στα ελληνικά προϊόντα, στην «κοινωνική υπευθυνότητα» (sic!) της εταιρείας, στην προβολή των επενδύσεων που θα κάνει κ.ο.κ.