Η εμπεδωση της τοξικής μνημονιακής κανονικότητας

ardin-rixi

Του Γεωργίου Παπασίμου

Η επιφανειακή «νεκρανάσταση» του μεταπολιτευτικού δικομματισμού με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη θέση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά τον δεκαετή μνημονιακό «οδοστρωτήρα» και η αυτοδυναμία της Ν.Δ. με ποσοστό 40% περίπου, επαναφέρει τη χώρα στην «κανονικότητα» του μεταπολιτευτικού πολιτικού οικοδομήματος (δύο εναλλασσόμενα κόμματα και μικρός αριθμός συμπληρωματικών άλλων).

Πρόκειται για προσπάθεια εμπέδωσης της «μνημονιακής κανονικότητας», αφού πλέον το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έχει ψηφίσει και εφαρμόσει τις μνημονιακές πολιτικές και έχει ασπαστεί την αντίληψη της νέο-αποικιοποίησης της χώρας. Παράλληλα, η πλειονότητα των Μ.Μ.Ε., αλλά και της διανόησης (ιδιαίτερα χαμηλής στάθμης), έχει προσχωρήσει στο «κάλπικο αφήγημα» της δήθεν μεταμνημονιακής Ελλάδος.

Για την επιβολή του μνημονιακού «ακάνθινου στεφανιού» απαιτήθηκαν δύο φάσεις:

Η πρώτη φάση (2010-2014) υλοποιήθηκε από τα κόμματα του κλασσικού μεταπολιτευτικού δικομματισμού (ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Ν.Δ.), φάση όπου συνυπήρχε η χειρουργική χωρίς αναισθητικό κοινωνική επέμβαση και η έντονη αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων, που αποτέλεσε τον λόγο διάρρηξης των έως τότε κοινωνικών ισορροπιών, με συνέπεια την πολιτική σύνθλιψη του ενός πόλου (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και τη σμίκρυνση του άλλου πόλου (Ν.Δ.), αναδεικνύοντας νέες κινήσεις και κόμματα, με κυρίαρχη δύναμη τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που από το 3% εκτοξεύθηκε στο 36%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν θέλει να αντιταχθεί στο νεοφιλελευθερισμό

του Θέμη Τζήμα

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας την πεπατημένη σχεδόν του συνόλου των διαφορετικών ρευμάτων αριστεράς και σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη διεξήγαγε τον προεκλογικό αγώνα των ευρωεκλογών με βασικούς άξονες την πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και στη μη επιστροφή της --παραδοσιακής κατά τον γράφοντα-- δεξιάς, στην κυβέρνηση.

Σ’ αυτή τη δεύτερη προεκλογική περίοδο, η οποία μάλλον θυμίζει τελετή παράδοσης-παραλαβής, η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ έχει εκτρέψει την αντιπαράθεση προς έναν χοντροκομμένο αντιμητσοτακισμό. Πιο εκκωφαντική ίσως είναι μόνο η προσπάθεια του Μητσοτάκη να μιλήσει για οτιδήποτε άλλο, πλην της πολιτικής που θα εφαρμόσει ως πρωθυπουργός.

Ωστόσο, και επειδή ο νεοφιλελευθερισμός θα εξακολουθήσει να μας απασχολεί ως εφαρμοζόμενη πολιτική, το ερώτημα του "ποιος μπορεί να δώσει τη μάχη εναντίον του" παραμένει κρίσιμο. Υπάρχουν, λοιπόν, μια σειρά προβλημάτων όταν ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί τέτοιο ρόλο. Το πρώτο είναι υπόρρητο και εντοπίζεται τόσο στα παραδοσιακά, όσο και στα νέα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, στη βάση κυρίως όσων δεν διακηρύσσουν και φυσικά ούτε  εφαρμόζουν: δείχνουν να υπονοούν ότι είναι εφικτή η αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό, αλλά όχι και με τον καπιταλισμό εν γένει και εν συνόλω.

Τι ακριβώς επιδιώκουν οι «εταίροι» και οι εν Ελλάδι εκπρόσωποί τους;

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Στις Βρυξέλλες εκτυλίσσεται ένα πρωτοφανές θρίλερ, με κύριο χαρακτηριστικό τη συνεχή μεταβολή (επί το δυσμενέστερον) των όρων που τίθενται στην Ελλάδα για να παραμείνει στην Ευρωζώνη. 
Ακόμη και οι πιο μετριοπαθείς παρακολουθούν άναυδοι τους «εταίρους», να απαιτούν προϋποθέσεις που απλά θα σκοτώσουν ό,τι απέμεινε από την ελληνική οικονομία.

Πίσω από τις παρανοϊκές απαιτήσεις, δύσκολα αποκρύπτεται η επιδίωξη εξόντωσης της σημερινής κυβέρνησης και η αντικατάστασή της από ένα «πειθήνιο» κυβερνητικό σχήμα, με πρωθυπουργό-μαριοννέτα των δανειστών, όπως ο Στουρνάρας, ο Σημίτης ή ο Παπαδήμος.

Μαζί τους και το ηττημένο μνημονιακό μπλοκ στην Ελλάδα, που καλλιεργεί κλίμα εθνικού διχασμού με άξονα το νόμισμα (αν είναι δυνατόν!). Οι μνημονιακοί γνωρίζουν ότι η ΝΔ του 28% (και στις δημοσκοπήσεις πλέον 14%), το ΠΑΣΟΚ του 5%, το «Ποτάμι» του 6%, είναι κόμματα τελειωμένα και δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν στην εξουσία εις τον αιώνα τον άπαντα. Εκτός εάν επικρατήσουν συνθήκες χάους, και τη σημερινή κυβέρνηση αντικαταστήσει μία κυβέρνηση υποτίθεται «εθνικής σωτηρίας» ή «εκτάκτου ανάγκης» ή «οικουμενική» ή «τεχνοκρατών», που στην πραγματικότητα θα είναι μία μεταμφιεσμένη παλινόρθωση των μνημονιακών. 

To μνημονιακό μπλοκ δημιουργεί τεχνητό κλίμα διχασμού

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Διάβασα με προσοχή το τελευταίο άρθρο για την Ελλάδα του διακεκριμένου αναλυτή Βόλφανγκ Μουνχάου στους Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς. Ο Μουνχάου αναλύει το σχέδιο συμφωνίας των εταίρων και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μία τέτοια συμφωνία θα επιφέρει στην ελληνική οικονομία καταστροφή χωρίς προηγούμενο και θα αυξήσει το χρέος σε 200%.

Πλήθος Ευρωπαίων και Αμερικανών οικονομολόγων, ακόμη και νομπελίστες, έχουν την ίδια γνώμη. Ότι δηλαδή η ασκηθείσα την τελευταία πενταετία μνημονιακή πολιτική ήταν κάτι χειρότερο από κοινωνικά εγκληματική, ήταν οικονομικά εσφαλμένη.

Τεχνοκρατικά, επαναλαμβάνω: τεχνοκρατικά, ο ΦΠΑ στο 23%, η προκαταβολή φόρου στο 100%, η φορολογία των αγροτών στο 33%, ο ΕΝΦΙΑ κλπ. αποκλείουν οποιαδήποτε προοπτική εξόδου από την ύφεση και οποιαδήποτε ανάπτυξη. Αυτά τα αυτονόητα αντιλαμβάνονται και εκφράζουν όλοι οι σοβαροί ξένοι και ημέτεροι οικονομολόγοι.