Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Το πέρασμα από μία αμιγώς μισθωτή εργασία σε μορφές πιο ελεύθερες, εξατομικευμένες και λιγότερο διαρκείς αποτελεί μία τεράστια ανατροπή. Οι μορφές εργασίας αλλάζουν ραγδαία και οι μεταβολές αυτές δύσκολα γίνονται αντιληπτές τόσο από τους πολιτικούς όσο βεβαίως και από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, ήτοι τους ίδιους τους εργαζόμενους. Σίγουρα, δε, το γεγονός αυτό ερμηνεύει σε μεγάλο βαθμό και το κύμα λαϊκισμού που «φουσκώνει» σε παγκόσμιο επίπεδο - ιδιαίτερα, όμως, στον δυτικό κόσμο.
Αν ο 20ός αιώνας ήταν αυτός της αποθέωσης της μισθωτής εργασίας και των κοινωνικών συνθηκών που αυτή δημιούργησε, πολλές είναι οι ενδείξεις ότι στη διάρκεια του 21ου αιώνα το φαινόμενο αυτό θα αποδυναμωθεί αισθητά και πιθανότατα κάποια στιγμή θα γίνει εντελώς οριακό. Όπως προκύπτει από τα διεθνή στοιχεία, ο αριθμός των μισθωτών στον αναπτυγμένο κόσμο συνεχώς μειώνεται, αλλά και διαφοροποιείται από ποιοτικής πλευράς. Έτσι, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα -που ήταν και αυτός της βαριάς βιομηχανίας- τα αποκαλούμενα «μπλε κολάρα» αντιπροσώπευαν το 85% των μισθωτών, σήμερα με το ζόρι φθάνουν το 7%. Αντιθέτως, τα «άσπρα κολάρα» ξεπερνούν το 90%, ποσοστό που λέει πολλά και για τη φύση της εργασίας.


