ardin-rixi

Μπορεί με μια απλή νομοθετική ρύθμιση να εκκινήσει μια δημογραφική αντεπίθεση

Του Τάσου Αναστασίου από την huffingtonpost.gr

Τα τελευταία έξι χρόνια στην Ελλάδα, ο αριθμός των θανάτων έχει ξεπεράσει τον αριθμό των γεννήσεων, όχι επειδή ζούμε λιγότερο αλλά επειδή γεννάμε λιγότερο. Η μείωση αυτή την τελευταία εξαετία ισοδυναμεί με την απώλεια των κατοίκων του δήμου της Πάτρας (χωρίς τα προάστια). Ο αριθμός των παιδιών ανά γυναίκα έχει πέσει στο δραματικό 1,2 , τη στιγμή που για να αναπαραχθεί ένας πληθυσμός χρειάζεται να είναι στο 2,1 ενώ η μέση ηλικία των Ελλήνων είναι τα 44 έτη (ενδεικτικά στην Αλβανία είναι τα 31 έτη, στην Τουρκία τα 29, στο Πακιστάν τα 22 και στο Αφγανιστάν τα 18 έτη) με αποτέλεσμα ο ελληνικός πληθυσμός να βαίνει συρρικνωμένος και γερασμένος. Ως εκ τούτου, το δημογραφικό ζήτημα έχει αναρριχηθεί στην κορυφή των δυσεπίλυτων προβλημάτων και παρά την αμυδρή και αποσπασματική απόδοση βαρύτητας από τα ΜΜΕ ενέχει κινδύνους κοινωνικούς, οικονομικούς και εθνικούς.

Τα αίτια θα μπορούσαν εύκολα να εξευρεθούν στην οικονομική κρίση, όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι ο κατήφορος της χώρας έχει ξεκινήσει εδώ και τριανταπέντε περίπου χρόνια. Αναμφισβήτητα, τα οικονομικά δεδομένα έχουν παίξει το ρόλο τους όπως επίσης και η εισαγωγή των γυναικών στην αγορά εργασίας, η ευκολία των διαζυγίων, η απουσία του κοινωνικού κράτους και η έλλειψη κινήτρων για τις πολύτεκνες οικογένειες. Η πυροδότηση, όμως, μιας τέτοιας κατάστασης προήλθε κυρίως από τον εισαγόμενο εκ δύσεως σύγχρονο τρόπο ζωής, τον αυξανόμενο ατομοκεντρισμό, την αποφυγή ανάληψης ευθυνών, την προσήλωση στην άνεση και στην κατανάλωση, την δυσκολία στις σχέσεις, την θεοποίηση του ‘εύκολου’ και την προαγωγή της καλοπέρασης σε υπέρτατη αξία.

Το μέλλον είναι... χθες

Η ψηφιακή επανάσταση και η τεχνητή νοημοσύνη, που είναι το άμεσο παράγωγό της, μεταμορφώνουν κυριολεκτικά τον κόσμο μας. Επειδή στηρίζονται δε στη γνώση, στην επεξεργασία της και βεβαίως στην ταχύτητα διάδοσής της, προκαλούν αντιδράσεις για τις οποίες όμως δεν έγινε πολύς λόγος στο Συνέδριο.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής» για την τεχνητή νοημοσύνη που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου υπήρξε ένα λαμπρό εργαστήριο προβληματισμού. Οι εκλεκτοί ομιλητές που πήραν μέρος σε αυτό, καθώς και το κοινό που το παρακολούθησε έφεραν στο προσκήνιο μία σειρά από σοβαρά προβλήματα, τα οποία σπανίως αποτελούν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης στη χώρα μας.

Ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος.

Η ψηφιακή επανάσταση και η τεχνητή νοημοσύνη, που είναι το άμεσο παράγωγό της, μεταμορφώνουν κυριολεκτικά τον κόσμο μας. Επειδή στηρίζονται δε στη γνώση, στην επεξεργασία της και βεβαίως στην ταχύτητα διάδοσής της, προκαλούν αντιδράσεις για τις οποίες όμως δεν έγινε πολύς λόγος στο Συνέδριο.

Μιλώντας για τις τρέχουσες εξελίξεις ομιλητές όπως οι καθηγητές Ιωσήφ Σηφάκης, Διονύσης Σιμόπουλος, Βασίλης Πλαγιαννάκος, Ηρακλής Βαρλάμης, αλλά και σημαντικοί ερευνητές και υπεύθυνοι επιχειρήσεων, όπως οι Γιάννης Σύρρος, Μιχάλης Κωνσταντινίδης, Κώστας Θεοδωρόπουλος, Ιωάννης Νικολακόπουλος, Χάρης Λιναρδάκης κ.ά., έφεραν στο προσκήνιο μία νέα διάσταση της εποχής μας, που είναι αυτό που ο Αμερικανός μελλοντολόγος Άλβιν Τόφλερ αποκαλεί το «σοκ του καινούργιου».

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία 30 χρόνια, πέρα από την κατάρρευση των τειχών του Ψυχρού Πολέμου και τη συντριβή κάποιων ιδεολογικών οχυρών, έχει κλονιστεί σοβαρότατα και η πεποίθηση σε ορισμένες κοινωνικές, οικονομικές και ιστορικές σταθερές. Η αμφισβήτηση, έτσι, αποτελεί καθημερινή συνήθεια. Παράλληλα, όμως, δημιουργεί και νέα φαινόμενα αντιπαράθεσης, όπως -για παράδειγμα- η σύγκρουση του παλαιού με το καινούργιο ή ο πόλεμος του ψέματος κατά της αλήθειας. Κατά κύριο λόγο, όμως, η εποχή μας, επειδή κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ταχύτητα κίνησης και διάδοσης γνώσεων, πληροφοριών, γεγονότων και εικόνων που συνδέονται με αυτά, ευνοεί την αντίδραση στη γνώση μέσω της καλλιέργειας του παραλογισμού και του κύριου συστατικού του, που είναι η άγνοια.

Μεταρρυθμίσεις χωρίς... επικοινωνία δεν γίνονται!

Όλα δείχνουν ότι το επικοινωνιακό παιχνίδι στο επίπεδο των μεταρρυθμίσεων έχει χαθεί. Το χαοτικό έλλειμμα πληροφόρησης και οι πολιτικές προεκτάσεις. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα συνήθειες και συμπεριφορές. Αυτός είναι και ο λόγος που, όταν μία κυβέρνηση ή ένας οργανισμός πρόκειται να προχωρήσουν σε σοβαρές αλλαγές, χρειάζεται να έχει προηγηθεί μία σοβαρή και σε βάθος πνευματική και ψυχολογική προετοιμασία. Ιδιαίτερα δε σε χώρες όπως η Ελλάδα, που χαρακτηρίζονται από απέχθεια προς μεταρρυθμίσεις και συμπεριφορικές αλλαγές.

Οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι δικές μας. Προκύπτουν από συγκεκριμένες μεταρρυθμιστικές εμπειρίες σε χώρες που σήμερα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της ευημερίας και της ανάπτυξης.

Από την άποψη λοιπόν αυτή, τα όσα σημαντικά ειπώθηκαν στο τελευταίο συνέδριο της Ελληνο-Αμερικανικής Ενώσεως και του Hellenic American University θα μπορούσαν να αποτελέσουν το εφαλτήριο για έναν γενικότερο προβληματισμόστο θέμα των μεταρρυθμίσεων.

Έτσι, τα όσα -πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μας- τόνισε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιάννης Στουρνάρας, εγκαινιάζοντας το Συνέδριο «Αναζητώντας τη Μεταρρύθμιση στη νεότερη και σύγχρονη Ελλάδα», δεν αποτέλεσαν κάτι το καινούργιο.

«Πώς δει λογοτεχνίαν μεταφράζειν»;

του Τριαντάφυλλου Κωτόπουλου

Η γλώσσα μας, υπέροχη και ιδιαιτέρως πλούσια, αλλά συχνά δύσκολη και στριφνή απαιτεί από τον μεταφραστή πολλαπλή και μακρόχρονη συναναστροφή μαζί της. Μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα. Μεταφραστή που θα έχει στη φαρέτρα του τα αναγκαία, αλλά θα διαθέτει και εκείνο το πολιτισμικό κεφάλαιο που θα του επιτρέπει να μας συστήσει με ασφάλεια εξαιρετικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ή να μεταφράσει τη δική μας λογοτεχνική παραγωγή.

Η μετάφραση ενός κειμένου συνιστά από μόνη της ένα εξόχως δύσκολο εγχείρημα. Η καλή μετάφραση ενός λογοτεχνικού έργου συνιστά έναν άθλο. Γιατί είναι την ίδια στιγμή ερμηνεία και δημιουργία μαζί. Το «μεταφράζειν» συνιστά μία πολυσύνθετη ενδοκειμενική και εξωκειμενική διαδικασία που δεν συντελείται μονάχα σε επίπεδο λέξεων και φράσεων.

Ούτε πρέπει να γίνεται αντικείμενο μελέτης με βάση τη σύγκριση ή την αντιπαραβολή δύο κειμένων (πρωτοτύπου και μετάφρασης), αλλά να εξετάζεται ως πραξιακή αλληλεπίδραση μεταξύ συγγραφέα, μεταφραστή και αναγνώστη της μετάφρασης. Τα λογοτεχνικά κείμενα είναι πράξεις επικοινωνίας και όχι απλώς σωροί γλωσσικών χαρακτηριστικών.

Τα «ορφανά» του Αλέξη

Τα στελέχη που τα προηγούμενα χρόνια φιλοτέχνησαν το προφίλ του Αλέξη Τσίπρα σαν φρέσκο, άφθαρτο και έτοιμο για ρήξεις ηγέτη του έχουν γυρίσει την πλάτη. Μετά τη μνημονιακή στροφή του έχουν αποστασιοποιηθεί και από εκείνον και από τον ΣΥΡΙΖΑ, στους κόλπους του οποίου ανδρώθηκαν.

της Νεφέλης Λυγερού

Σήμερα, σε μία ανάλογη στροφή ρεαλισμού, τα ορφανά του Αλέξη και τότε ανερχόμενα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αφήνουν πίσω ιδεοληψίες και ιδανικά. Έχουν βουτήξει στα ταραγμένα νερά της αγοράς ως ιδρυτές μίας εταιρείας διαφήμισης και μάρκετινγκ.

«Η ιστορία των 4: Τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα μας κρίνονται μέχρι την ηλικία των τεσσάρων. Πρωτίστως το ότι οι Παρασκευές μας αρέσουν πιο πολύ από τις Δευτέρες. Επίσης, ότι τρώμε σοκολάτες (bitter), όταν ξυπνάμε αργά τη νύχτα. Αλλά μέχρι τα τέσσερα έχουμε αποφασίσει και το επάγγελμα που θα ακολουθήσουμε αργότερα – αστροναύτης».

Με τα λόγια αυτά περιγράφει τον εαυτό της η τετράδα που βρίσκεται πίσω από την εταιρεία επικοινωνίας και μάρκετινγκ που μετράει ελάχιστους μήνες ζωής και ακούει στο όνομα 4Share. «Μια κολλεκτίβα που μπορεί να εμπνευστεί ιδέες, να σχεδιάσει στρατηγικές, να υλοποιήσει εκστρατείες επικοινωνίας».

Οι κρίσεις επικοινωνίας προκαλούν... ανεργία

Οι εταιρείες που δεν φροντίζουν όσο και όπως θα έπρεπε τις σχέσεις τους με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, υπονομεύουν τελικά και την απασχόληση του προσωπικού τους. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Πριν 24 χρόνια, ο κ. Ραούλ Λόρενς ήταν ανώτατο στέλεχος της Exxon και είχε την ευθύνη επικοινωνίας της εταιρείας με τον τύπο. Ωστόσο, ο 80χρονος σήμερα μάνατζερ, δεν πίστευε πολύ στον ρόλο του και, κυρίως, έβλεπε τα καθήκοντά του αφ' υψηλού.

Επίσης, δεν είχε την αίσθηση του ρόλου των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ) σε περιπτώσεις κρίσεων και θεωρούσε περιττή πολυτέλεια μία εταιρεία όπως η Exxon να ασχολείται με την πρόληψη κρίσεων –δηλαδή, να είναι έτοιμη να τις αντιμετωπίσει. Τις αντιλήψεις αυτές, ο κ. Ρ.Λόρενς τις πλήρωσε ακριβά.

Το καλοκαίρι του 1988, πλοίο της Exxon είχε ένα σοβαρό ατύχημα στην Αλάσκα και, από την διαρροή του πετρελαίου που σημειώθηκε, προκλήθηκε μία τεράστια πετρελαιοκηλίδα, με καταστροφικές επιπτώσεις στην χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής. Το γεγονός αυτό προκάλεσε πραγματική θύελλα αρνητικών και επικριτικών δημοσιευμάτων και ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, με αποτέλεσμα οι μέτοχοι της εταιρείας να επιτεθούν οξύτατα στην διοίκησή της και να απαιτήσουν την παραίτηση του κ. Ρ.Λόρενς.

Ο τελευταίος, μπροστά στον καταιγισμό κριτικών που δεχόταν, αναγνώρισε ότι «η εικόνα της εταιρείας, όπως παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ, ήταν καταστροφική και επιζήμια για την οικονομική της πορεία και τα συμφέροντα των μετόχων της». Παραδέχθηκε, επίσης, ότι η Exxon ήταν πέρα για πέρα απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει την κρίση, με αποτέλεσμα να υποστεί και τις ανάλογες αρνητικές συνέπειες. Συνέπειες οι οποίες ταλαιπώρησαν για πολλά χρόνια την εικόνα της εταιρείας –ίσως δε αυτός να ήταν και ένας από τους λόγους της συγχώνευσής της με την Mobil.

Πώς το λακωνίζειν βοηθά το... επικοινωνείν

Οποιοσδήποτε επικοινωνιακός στόχος μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα, αρκεί να γνωρίζει κανείς τις βασικές αρχές της αποτελεσματικής πειθούς. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Το μέλλον είναι ένα αυτοκίνητο υψηλής ταχύτητας, χωρίς οδηγό. Πρέπει, λοιπόν, να γίνετε ο οδηγός του. Πρέπει να σχεδιάσετε. Πρέπει να αποφασίσετε ποια κατεύθυνση θα πάρετε. Μην αφήσετε κάποιον άλλον να πάρει τις αποφάσεις, γιατί τότε θα είστε απλώς επιβάτης του αυτοκινήτου. Κάντε γνωστό στον κόσμο τί θέλετε και πού επιθυμείτε να πάτε.

Τριάντα δευτερόλεπτα είναι το κλειδί. Είναι ο χρόνος που χρειάζεστε για να γίνει γνωστή η άποψή σας. Τα τριάντα δευτερόλεπτα φαίνονται να είναι λίγα ως χρόνος, είναι όμως αρκετά για να πει κανείς αυτό που θέλει. Είναι αρκετά για να προσελκύσει και να διατηρήσει κανείς την προσοχή του ακροατή του. Είναι αρκετά για να πείσει κανείς τον ακροατή του.

Εξάλλου, το μήνυμα που μόλις διαβάσατε είναι διάρκειας τριάντα δευτερολέπτων και ίσως να σάς φάνηκε αρκετά περιεκτικό και πειστικό.

Το ερώτημα που πιθανώς θα θέσουν κάποιοι αναγνώστες μας είναι γιατί τριάντα δευτερόλεπτα. Η απάντηση είναι σχετικά απλή. Από πολλές έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος μπορεί να συγκεντρωθεί πλήρως σε κάτι που ακούει ή βλέπει μόνον επί τριάντα δευτερόλεπτα. Μετά τον χρόνο αυτόν, η προσοχή του ακολουθεί φθίνουσα πορεία και άλλες σκέψεις καταλαμβάνουν χώρο στο μυαλό του.

Μονόδρομοι, αδιέξοδα και επικίνδυνα μονοπάτια

Νέα Κρήτη

Είτε φύγαμε μόνοι μας είτε μας εξανάγκασαν να φύγουμε, η ουσία είναι ότι οι χτεσινές διαπραγματεύσεις δεν είχαν αποτέλεσμα. Η συνάντηση κράτησε μόλις 45 λεπτά, δείγμα της έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ποντάρει σε ένα αξίωμα:  Ότι οι Ευρωπαίοι θα υποχωρήσουν. Τα τελευταία 24ωρα γίνεται φανερό ότι η ρήξη είναι το πιο πιθανό σενάριο. Κι ότι η Ευρώπη έχει σχέδιο, σε αντίθεση με τους δικούς μας.

Του Θανάση Μαυρίδη (capital.gr)

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία, επειδή η ελληνική πλευρά δεν επεξεργάστηκε τόσο καιρό ένα τέτοιο σχέδιο. Η δημιουργική ασάφεια του κ. Βαρουφάκη εμφανίζει μόλις τώρα τα ολέθρια αποτελέσματά της.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχει ακόμη περιθώριο για να μην χαθούν τα πάντα. Κι ο δρόμος δεν είναι να στείλουμε τον  κ. Βαρουφάκη στο επόμενο Eurogroup  για να τα "σπάσει" όλα. Η λύση βρίσκεται στη χάραξη μιας εθνικής πολιτικής. Η αρχή μπορεί να γίνει σήμερα, με τον πρωθυπουργό να καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Στις επόμενες ημέρες η κυβέρνηση είναι πιθανό να  επιχειρήσει να περάσει ένα αντιευρωπαϊκό κλίμα, υποστηρίζοντας ότι για όλα φταίνε οι "κακοί" ξένοι. Δεν ξέρουμε τι πραγματικά μπορεί να προσφέρει μία τέτοια επιλογή. Είναι αρκετά βολικό να υποστηρίζει κανείς ότι οι ξένοι σε υποχρεώνουν να μειώσεις μισθούς και συντάξεις, αντί να παραδεχτείς ότι τους κοροϊδεύεις επί σειρά μηνών παρουσιάζοντάς τους μέτρα που έχουν προσωρινό χαρακτήρα και αμφίβολο αποτέλεσμα. Κι όσοι υποστηρίζουν ότι ακολουθούν μία ακραία στάση για να προστατεύσουν τους μισθούς και τις συντάξεις, λένε ασύστολα ψέματα. Εκείνοι που θα χάσουν από μία ρήξη θα είναι οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις.