Τα περισσότερα εγκλήματα πολέμου από τις κατοχικές δυνάμεις, και ειδικότερα από τις γερμανικές, κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα σχετίζονται με το μέτρο των αντιποίνων. Τα αποκαλούμενα «μέτρα εξιλέωσης» ήταν η απάντηση του κατακτητή απέναντι σε βλάβη που είχε προκληθεί στο προσωπικό ή τις εγκαταστάσεις των δυνάμεων κατοχής από την ελληνική πλευρά. Ο ουσιαστικός σκοπός των αντιποίνων δεν ήταν να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες ενός σαμποτάζ, αλλά η «διαπαιδαγώγηση» του πληθυσμού μέσω του ακραίου τρόμου. Με τα μέτρα εξιλέωσης ήλπιζαν οι κατοχικές δυνάμεις ότι το κόστος στον άμαχο πληθυσμό για οποιαδήποτε δολιοφθορά θα ανέβει τόσο πολύ, που στο τέλος θα διαρραγεί ο δεσμός ανάμεσα στον πληθυσμό και στις αντιστασιακές ομάδες και θα παραλύσει κάθε αντίσταση. Τα αντίποινα δεν ήταν ξέσπασμα θυμού των κατοχικών στρατιωτικών μονάδων και των αντίστοιχων υπηρεσιών ασφαλείας ύστερα από νεκρούς συντρόφους, αλλά ψυχρά υπολογισμένη πολιτική διαπαιδαγώγησης στην υποταγή.
Το Κομμένο είναι μια διαφορετική περίπτωση. Δεν υπήρξαν εκείνες τις μέρες, πριν τις 16 Αυγούστου του 1943 όταν έγινε το ολοκαύτωμα του χωριού, ούτε από το χωριό το ίδιο, ούτε από κάποιο διπλανό χωριό αντιστασιακή ενέργεια ή νεκροί Γερμανοί στρατιώτες. Άλλωστε από πλευράς στρατιωτικής ιεραρχίας, η έγκριση αντιποίνων στην περιοχή έπρεπε να περάσει υποχρεωτικά από την ιταλική στρατιωτική διοίκηση της Άρτας ή των Ιωαννίνων.
Από την πρώτη ημέρα της σύστασης του νεοελληνικού κράτους, η Ελλάδα είχε προβλήματα σχεδόν με όλους τους γείτονές της.
Γενικά στα Βαλκάνια, ειδικά τον 19ο και τον 20ό αιώνα, όλα τα κράτη εποφθαλμιούσαν τα εδάφη των γειτόνων τους και όχι μόνο, με τους δύο Βαλκανικούς και δύο Παγκοσμίους πολέμους να το αποδεικνύουν περίτρανα.
Το παρακάτω βίντεο ασχολείται με τρία σημαντικά εθνικά ζητήματα που απασχόλησαν την Ελλάδα κατά την περίοδο της κατοχής:
-Την ανακίνηση του Κουτσοβλαχικού από πράκτορες της Ρουμανίας και την προσπάθεια αυτονόμησης της ευρύτερης περιοχής της Πίνδου.
-Την Βουλγαρική κατοχή και τα εγκλήματα σε Μακεδονία-Θράκη με στόχο την βουλγαροποίηση της Μακεδονίας μας.
-Τους Τσάμηδες, που προσπάθησαν να αυτονομήσουν τη Θεσπρωτία, με απώτερο στόχο την ένωσή της με το Αλβανικό κράτος.
Η ιστορία ενός ανθρώπου εν τω μέσω ενός εγκλήματος πολέμου
Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη απότην Ρήξη φ. 140
Πενήντα χρόνια κλείνουν φέτος από τη σφαγή του Μυ Λάι, την εν ψυχρώ δολοφονία 504 Βιετναμέζων χωρικών, αποκλειστικά ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών, από τον Λόχο Τσάρλυ του 1/20 Τάγματος της Μεραρχίας Αμέρικαλ του αμερικανικού στρατού, στις 16 Μαρτίου του 1968.
Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους, ειδικά σ’ αυτούς που έζησαν τη δεκαετία του ’60, αλλά λίγοι γνωρίζουν το όνομα Χιου Τόμσον και τον ρόλο που διαδραμάτισε εκείνη την ημέρα, αλλά και κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων και της δίκης των υπαιτίων, τα χρόνια που ακολούθησαν της σφαγής. Η στάση του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και ταυτόχρονα υπενθύμιση της διαφοράς που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος ακόμη και υπό την αφόρητη πίεση διαταγών, συναδέλφων, ανωτέρων και κατεστημένου, σε μια κατάσταση που τα ηθικά όρια γύρω του καταρρέουν.
Έχει ειπωθεί ότι, «αν υπήρχαν δύο Τόμσον εκείνη την ημέρα δεν θα είχε γίνει το Μυ Λάι». Κανείς δεν γνωρίζει αν η σφαγή θα είχε αποσοβηθεί ή αν θα γινόταν σε μικρότερη κλίμακα κι έτσι ή αλλιώς δεν έχει μεγάλη σημασία. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, ο αριθμός των νεκρών πολιτών από φίλια πυρά (στις μέρες μας οι θάνατοι αυτοί ονομάζονται παράπλευρες απώλειες) κατά τη διάρκεια του 1968 ισοδυναμεί με ένα Μυ Λάι κάθε μήνα για πάνω από ένα χρόνο. Η σφαγή ήταν γενικευμένη και συνέβαινε με κάθε αμερικανική επιχείρηση. Απλώς στο Μυ Λάι όλα έγιναν μέσα σε τέσσερις μόνο ώρες.
«Ολόκληρο το ημισφαίριο μας ανήκει, εκ των πραγμάτων, όπως μας ανήκει και ηθικά, λόγω της υπεροχής της φυλής μας»
William Howard Taft: 27ος (1909-1913), πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Λατινική Αμερική στο σύνολο της καταλαμβάνει έναν ιδιαίτερο χώρο στην Ιστορία. Υπήρξε προνομιακός χώρος στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών επεμβάσεων. Από τη διακήρυξη του δόγματος Μονρόε το 1823, το νότιο ημισφαίριο της Αμερικής έχει υποστεί περισσότερο ίσως από κάθε άλλη περιοχή του κόσμου τη χειρότερη μορφή κυριαρχίας από το μεγάλο χωροφύλακα της Γης.
«Την οικονομική υπερεκμετάλλευση των χωρών της Λατινικής Αμερικής που επέφερε την καταστροφή, την ανέλαβαν και τη συνεχίζουν κάθε λογής αμερικανικοί οργανισμοί, κρατικές και υπερεθνικές εταιρείες, αλλά και παρακρατικές υπηρεσίες.
Βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες, εξαφανίσεις, δολοφονίες διαπράττονταν στις χώρες αυτές ή στο όνομα της ανάπτυξης ή στο όνομα της αντιμετώπισης της «χειρότερης μορφής παθολογικής νόσου», του κομμουνισμού.
Το κόστος αυτής της ιμπεριαλιστικής εξάπλωσης με άλλοθι τον κομμουνισμό, σε εκπαίδευση μισθοφόρων, σε εξοπλισμό σε στρατιωτικές και διοικητικές υποδομές, και σε δωροδοκίες, αν και αντιοικονομικό και παράλογο, το ανέλαβε το κέντρο αποφάσεων της Ουάσιγκτον, προκειμένου να διασφαλίσει με δημόσια έξοδα και στρατιωτική ισχύ νέες ιδιωτικές αγορές για τα πλεονάζοντα αγαθά των βιομηχανιών των ΗΠΑ, μα και νέες αγορές δανείων για τα χρηματιστηριακά συμφέροντα της Παγκόσμιας Τράπεζας ή της City Bank ή της Chase Manhattan ή του ΔΝΤ. Η αντιπαραβολή μεσοπρόθεσμου κόστους και βραχυπρόθεσμης οικονομικής εξάπλωσης ήταν αρκετά συμφέρουσα για μια μικρή μειοψηφία επενδυτών». ( Κώστας Λουλουδάκης: «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ 2015 )
Με αυτόν τον τρόπο, ο χωροφύλακας της Γής κατέστησε σαφές πως ο πληθυσμός των χωρών αυτών δεν είχε καμία δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης, της ανεξαρτησίας, της αυτόνομης οικονομικής πολιτικής κατά οποιαδήποτε έννοια.
