Η πρόκληση της εξαγώγιμης παιδείας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

skbllz@hol.gr

Μία χώρα όπως η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι φάρος παροχής εκπαίδευσης και γνώσης τον 21ο αιώνα.

Ο κ. Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

 

«Είναι πρωτοφανές, τη στιγμή που η διεθνής εκπαιδευτική αγορά αντιπροσωπεύει περί τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια και από αυτά η χώρα σας θα μπορούσε να προσελκύσει ένα 10%, ήτοι 3 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, να προτιμά να μην κάνει τίποτε απολύτως αλλά να προκρίνει διαπραγματεύσεις για δανεικό χρήμα».

Την ειρωνική αυτή παρατήρηση μας διατύπωσε ένας Εσθονός πρώην συνάδελφος, σήμερα διπλωμάτης, ο οποίος ύστερα από τέσσερα χρόνια παραμονής και εμπειρίας στην Ελλάδα γνωρίζει πολύ καλά τι λέει και γιατί. Και δεν έχει άδικο.

Μία χώρα που κομπάζει ότι είναι η κοιτίς του πολιτισμού, προτιμά να επαιτεί για δάνεια, «κουρέματα» χρεών και άλλα παρόμοια, παρά να προάγει την παιδεία της και τον συναφή με αυτήν πολιτισμό της, γιατί έτσι θέλουν κάποιοι ιδεοληπτικοί πολιτικοί και οι συνδικαλιστές πελάτες τους.

Την ίδια στιγμή, στις πρώην κομμουνιστικές χώρες, καθώς και στην Κύπρο, η επιχειρηματική εκπαίδευση αναπτύσσεται πλέον με ταχύτατους ρυθμούς και προσελκύει χιλιάδες φοιτητές από την Ασία, την Κίνα και κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.).

Έτσι, παρά το γεγονός ότι το κόστος σπουδών στις χώρες που προαναφέραμε είναι υψηλό σε σύγκριση με το αντίστοιχο στη Δύση, περισσότεροι από 34.000 φοιτητές παρακολουθούν μαθήματα σε σχολές διοικήσεως επιχειρήσεων στη Λετονία, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στην Εσθονία και την Τσεχία. Πληρώνουν δε ετησίως κάποια 12.000 ευρώ, τα οποία αντιπροσωπεύουν τα δίδακτρα και τις λοιπές δαπάνες των φοιτούντων.

Τέλος εποχής… Η κρίση και παρακμή της ΕΤΕ και του ΔΟΛ

iskra

του Θανάση Κανιάρη

Σε όλες τις κοινωνίες, μέσα στο ταξικό τους υπόβαθρο, υπάρχουν σύμβολα που αφήνουν βαθιά τα ίχνη τους στο πέρασμα της ιστορίας, τα οποία ερμηνεύουν με μεγάλη πιστότητα τα χαρακτηριστικά της εποχής τους.

Οι πυραμίδες της Αιγύπτου, ο Παρθενώνας της Αθήνας, το Κολοσσαίο της Ρώμης, είναι τα σύμβολα εκείνα που ανέδειξαν τον πολιτισμό του αρχαίου κόσμου και μας αποκάλυψαν τα όρια της τεχνικής προόδου και των ανθρώπινων δυνατοτήτων, στα πλαίσια των δοσμένων τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ταξικών, εκμεταλλευτικών δουλοκτητικών παραγωγικών σχέσεων.

Την περίοδο του καπιταλισμού, όπου η ορμητική άνοδος των παραγωγικών δυνάμεων επιφέρει συνεχείς επαναστάσεις και ανατροπές στην τεχνική βάση της οικονομίας, τα σύμβολα έκφρασης της νέας εποχής πλήρους και καθολικής κυριαρχίας των εμπορευματικών-χρηματικών σχέσεων, έγιναν οι δισεκατομμυριούχοι και οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ο Βάτερφλιν, ο Ροκφέλερ, οι Ρότσιλντ, η Μόργκαν Στάνλεϊ, η Γκόλμαν Σαξ, η Λήμαν Μπράδερς, η Κόκα Κόλα, η Κρουπ, η Ζίμενς, η ΝτόιτσεΜπανκ, είναι εμπράγματη προσωποποίηση της νέας καπιταλιστικής εποχής.