Πιστωτικά έσοδα και δημιουργική λογιστική

[Μονόλογος ως πρόλογος: Και νά 'θελε ο παπάς ν' αγιάσει, δεν τον αφήνουν οι διαόλοι. Αναγνώστες επιπέδου δεν ήθελες, αγόρι μου; Φάτηνε τώρα. Δεν ήξερες ότι οι αναγνώστες επιπέδου διατυπώνουν και ερωτήματα επιπέδου; Τουθ' όπερ, πρέπει να στρώνεσαι για να τα απαντήσεις, καθ' όσον δεν γίνεται να τα ξεπετάξεις με δυο-τρεις κοινοτοπίες; Όπως, για παράδειγμα, με το ερώτημα περί "πιστωτικών εσόδων", που έβαλε ο αναγνώστης ΔΤ με σχόλιό του στο χτεσινό κείμενο. Τά 'θελα και τά 'παθα, λοιπόν, οπότε καλύτερα να τελειώνω με τους προλόγους.]


Κατ' αρχήν, ο όρος "πιστωτικά έσοδα" ηχεί παράδοξος σε όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις λογιστικής, διότι στην λογιστική όλα τα έσοδα είναι πιστωτικά. Όλα τα έσοδα καταχωρίζονται στην πίστωση και όλα τα έξοδα στην χρέωση κι αυτό είναι νόμος πιο σίγουρος κι από τον νόμο της βαρύτητας. Προς τι, λοιπόν, ο νεολογισμός, η περιττολογία και η ελληνικούρα;

Πριν συνεχίσουμε, ρίξτε μια ματιά στην παρακάτω εικόνα. Ο ΔΤ έδωσε στο σχόλιό του στοιχεία τού 2008. Εγώ σας προσφέρω τα πιο φρέσκα που υπάρχουν, ώστε η εικόνα να γίνει και πιο επίκαιρη αλλά και πιο ζωντανή:

Πλεονάσματα κι ελλείμματα – 1. Η παράλογη “λογιστική”

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Με αφορμή μια πολύ λογική και ενδιαφέρουσα απορία, η οποία διατυπώθηκε με αφορμή το χτεσινό σημείωμα, θα επιχειρήσω μια εκλαϊκευμένη αναφορά στο πιο πολυδιαφημισμένο τσιτάτο των τελευταίων ημερών (για να μη πω μηνών): το περίφημοπρωτογενές πλεόνασμα.

Πριν αρχίσουμε, ας κάνουμε μια παρατήρηση. Εφ’ όσον υπάρχει ο όρος “πρωτογενές πλεόνασμα”, θα πρέπει, κατ’ αντίστιξη, να υπάρχουν και κάποιοι άλλοι όροι, π.χ. “πρωτογενές έλλειμμα” και “δευτερογενές πλεόνασμα”. Έχοντας αυτή την παρατήρηση κατά νου, πάμε παρακάτω.

Ο δημόσιος τομέας μιας χώρας αποτελείται από δυο μεγάλους βραχίονες: (Α) Γενική Κυβέρνηση και (Β) Δημόσιες Επιχειρήσεις & Οργανισμοί. Ως Γενική Κυβέρνηση νοούμε αυτό που στην καθημερινότητα αποκαλούμε συμβατικά “στενό δημόσιο τομέα”. Η Γενική Κυβέρνηση, λοιπόν, αποτελείται από τρεις μεγάλους υποτομείς:

- (1) Κεντρική Κυβέρνηση (19 Υπουργεία, 13 Περιφέρειες, 385 Ν.Π.Δ.Δ.)

- (2) Τοπική Αυτοδιοίκηση (1.034 Δήμοι, 57 Περιφερειακές ενότητες-Νομαρχίες)

- (3) Κοινωνική Ασφάλιση (15 Ασφαλιστικά Ταμεία, 134 Νοσοκομεία).

Κάθε υποτομέας τής Γενικής Κυβέρνησης έχει το δικό του ισοζύγιο εσόδων και εξόδων. Σε περίπτωση που σε κάποιο χρονικό διάστημα τα έσοδα είναι περισσότερα από τα έξοδα, λέμε ότι το ισοζύγιο είναι πλεονασματικό ενώ στην αντίθετη περίπτωση είναι ελλειμματικό. Με την απλοποιημένη λογιστική τού δημοσίου, λέμε πως έχουμε πλεόνασμα όταν οι εισπράξεις είναι περισσότερες από τις πληρωμές. Το άθροισμα όλων αυτών των ισοζυγίων συνιστά το ισοζύγιο της Γενικής Κυβέρνησης. Και τώρα, παρακαλώ την προσοχή σας!