Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΔΔΗΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΔΔΗΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2019

Η κορύφωση του ξεπουλήματος

analyst


Μπορεί αλήθεια να θεωρηθεί κράτος η Ελλάδα χωρίς χρηματοπιστωτικό και ενεργειακό τομέα, με κινέζικα λιμάνια, με ιταλικούς σιδηροδρόμους, με γερμανικά αεροδρόμια, με επίσης γερμανικές πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, με ιταλική ΔΕΗ κοκ.;  Δεν ξεπουλιούνται όλα αυτά εις υγεία των κορόιδων, αφού δεν μειώνεται καν το δημόσιο χρέος, με τελικό αποτέλεσμα να μετατραπούμε σε φθηνούς σκλάβους χρέους των ξένων και νέων ιδιοκτητών της χώρας; Δεν βλέπουμε πως οι μόνες επενδύσεις που διενεργούνται είναι στον τομέα του τουρισμού, όπου η χώρα θα καταλήξει σε μία μορφή «Κούβας των Η.Π.Α.» ή Πουέρτο Ρίκο της Ευρωζώνης,  με καζίνα και με χώρους διασκέδασης των ξένων και με τους Έλληνες φθηνούς υπηρέτες τους;  Δεν καταλαβαίνουμε πως ακολουθούμε τα οδυνηρά ίχνη της Γουατεμάλας;
.

Επικαιρότητα

Ο ΔΕΔΔΗΕ διαχειρίζεται το πανελλαδικό δίκτυο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, μήκους περί τα 238.000 χιλιόμετρα – ενώ αναφέρεται πως η κυβέρνηση θέλει να πουλήσει το 51% του δικτύου, συνολικής λογιστικής αξίας 3,5 δις €. Το δίκτυο όμως δεν ανήκει στον ΔΕΔΔΗΕ, αλλά στη ΔΕΗ, ενώ ο πρώτος είναι απλός διαχειριστής του – με την έννοια πως συλλέγει μόνο τα έσοδα, κρατάει ένα ποσόν για τις δικές του ανάγκες και καταβάλλει στη ΔΕΗ κάθε χρόνο ένα ποσόν της τάξης των 350 εκ. €.
Ουσιαστικά λοιπόν για να πουληθεί ο ΔΕΔΔΗΕ, ο οποίος εξασφαλίζει απόδοση επί των κεφαλαίων του ύψους 7%, ποσόν εξαιρετικά υψηλό που τον καθιστά στόχο του κάθε επενδυτή,θα πρέπει προηγουμένως να εξαγοράσει το δίκτυο από τη ΔΕΗ – ενώ, όπως ισχύει σε όλα τα ευρωπαϊκά δίκτυα, τα έσοδα για τον ιδιοκτήτη του δικτύου είναι εγγυημένα και δεν εξαρτώνται από χρηματιστηριακές αυξομειώσεις.

Τρίτη 6 Αυγούστου 2019

Από την έντυπη έκδοση Της Νατάσας Στασινού nstas@naftemporiki.gr Είτε πρόκειται για τον λαϊκιστή Τραμπ είτε για τους εθνικιστές Όρμπαν και Σαλβίνι, για τον «γκαφατζή» Τζόνσον ή για τον σοβαρό μεταρρυθμιστή Μακρόν, οι ηγέτες που πρωταγωνιστούν σήμερα στη διεθνή σκηνή έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: εξελέγησαν όλοι στη βάση της υπόσχεσης να σταθούν απέναντι στο σύστημα που τους παρήγαγε. Ακόμη και ο Γάλλος πρόεδρος, μπορεί να έχει αποφύγει τις κορόνες κάθε είδους και τις υποσχέσεις για τείχη και μαγικές λύσεις, αλλά για να φτάσει στο Μέγαρο των Ηλυσίων χρειάστηκε να εγκαταλείψει το κόμμα που τον ανέδειξε, για να ιδρύσει το δικό του, που όπως επανειλημμένα τόνιζε «δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό», αλλά μία νέα δύναμη, η οποία ήρθε να βγάλει από το τέλμα, στο οποίο καταδίκασαν οι παραδοσιακές δυνάμεις τη γαλλική πολιτική και οικονομία. «Ζούμε στην εποχή των τεχνολογικών ανατροπών. Επομένως είναι λογικό η πιο σημαντική τάση στη διεθνή πολιτική να είναι η άνοδος των “ανατροπέων” ανά την υφήλιο», σχολιάζει χαρακτηριστικά η WSJ. Συγκεκριμένα χρησιμοποιεί τη λέξη «disruptor» - διαταράκτης, που στα ελληνικά συναντάμε μόνο ως ιατρικό όρο. Τι είναι οι «διαταράκτες»; Παράγοντες που έρχονται να παρέμβουν στη συνήθη λειτουργία του συστήματος, να του «επιτεθούν» και να το ανατρέψουν. Γιατί όμως οι πολίτες ζητούν επίμονα αυτή την ανατροπή; Γιατί νιώθουν ότι το σημερινό παγκοσμιοποιημένο σύστημα τους απειλεί. Είτε λοιπόν γοητεύονται από τις μεταρρυθμίσεις, το όραμα για Ευρωπαίους «πρωταθλητές» και την υπόσχεση για μια Ε.Ε. που θα προστατεύει τους πολίτες της του Μακρόν, είτε προτιμούν την ακροδεξιά ρητορική και πρακτική του Σαλβίνι, αυτό που ουσιαστικά ψάχνουν είναι ένα δίχτυ ασφαλείας. Η παγκοσμιοποίηση που έβγαλε εκατομμύρια από τη φτώχεια στις αναδυόμενες οικονομίες, δεν πέτυχε να προσφέρει προφανή οφέλη στη μεσαία και χαμηλότερη εισοδηματική τάξη του ανεπτυγμένου κόσμου. Αν οι οικονομίες της Δύσης είχαν ακολουθήσει τον προστατευτισμό και τον απομονωτισμό αντί της απελευθέρωσης του εμπορίου τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα τονίζουν οι ειδικοί. Ωστόσο οι πολίτες δεν κοιτούν τις οικονομικές υποθέσεις. Κοιτούν τα δεδομένα, που δείχνουν ότι τις τελευταίες δεκαετίες το εισόδημά τους έμεινε στάσιμο, ενώ τα κέρδη των αγορών (και κατά συνέπεια των πλουσίων) έτρεχαν. Βλέπουν ότι ενώ το χάσμα μεταξύ αναδυόμενων και πλούσιων οικονομιών έκλεινε, οι εισοδηματικές ψαλίδες στο εσωτερικό των κρατών της Δύσης άνοιγαν συνεχώς. Αν, δε, προσθέσει κανείς σε αυτό το σκηνικό τις μεγάλες προκλήσεις που γεννούν η αυτοματοποίηση και η τεχνητή νοημοσύνη, μπορεί να αντιληφθεί γιατί μία δεκαετία μετά την παγκόσμια κρίση οι έρευνες εξακολουθούν να μαρτυρούν υψηλά επίπεδα ανασφάλειας. Σε αυτή την ανασφάλεια πρέπει να δώσουν πειστικές απαντήσεις κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα, αν θέλουν να ανατρέψουν τους... «ανατροπείς».


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Nίκου Xατζηαργυρίου,
Πρόεδρος του ΔΕΔΔΗΕ

Νίκος Χατζηαργυρίου
Ο Διαχειριστής των Δικτύων Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΔΔΗΕ) έχει την αποκλειστική ευθύνη ανάπτυξης, συντήρησης και λειτουργίας των Δικτύων Διανομής, τα πάγια των οποίων ανήκουν σήμερα στη ΔΕΗ. Ο ΔΕΔΔΗΕ παίζει επίσης πρωτεύοντα ρόλο στη λιανική αγορά ενέργειας, αφού είναι υπεύθυνος για τις συνδέσεις των καταναλωτών και παραγωγών διεσπαρμένων μονάδων ΑΠΕ στο δίκτυο, για τις αλλαγές προμηθευτών στο σύνολο των καταναλωτών, για την καταμέτρηση της κατανάλωσης, τις αποκοπές λόγω χρέους, τον εντοπισμό των ρευματοκλοπών, τον ενεργειακό συμψηφισμό (net metering) κ.λπ.

Επιπλέον, είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τη λειτουργία της αγοράς και την ανάπτυξη και ασφάλεια λειτουργίας των μη διασυνδεδεμένων νησιών. Ως εκ του ρόλου του, η λειτουργία του επηρεάζει όλους τους Έλληνες πολίτες και έχει εξαιρετική σημασία από οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής σκοπιάς.  Οργανωτικά ο ΔΕΔΔΗΕ είναι εταιρεία 100% θυγατρική της ΔΕΗ, αλλά εκ του ιδρυτικού του νόμου πρέπει να έχει οργανωτική και λειτουργική ανεξαρτησία. Αυτό είναι απαραίτητο για να μπορέσει να αντεπεξέλθει με επιτυχία στον ρόλο του ως ανεξάρτητου και αμερόληπτου διαχειριστή της λιανικής αγοράς ενέργειας έναντι όλων των προμηθευτών, συμπεριλαμβανομένης της μητρικής του εταιρείας.