Τα μυστικά της Επιδαύρου

Με αφορμή το Σχολείο, τη σχολή που θα μαθαίνει θέατρο σε όλο τον πλανήτη και εγκαινιάζεται αυτές τις μέρες στην Επίδαυρο, επιστρέφουμε στο μέρος που κανείς δεν λησμονά κάθε καλοκαίρι-αιώνες τώρα. Η Επίδαυρος δεν είναι το θέατρο, ή μάλλον δεν είναι μόνο το θέατρο. Είναι η προϊστορία, η ενέργεια, το υποβλητικό περιβάλλον, η ατμόσφαιρα, η αντοχή στον χρόνο ενός τόπου πέρα από τα μεγέθη που προστάζουν οι ίδιοι οι κανόνες της υποκριτικής.

της Τίνας Μανδηλαρά

Ειδικά φέτος που τα καλά νέα είχαν να κάνουν με την αναγγελία ενός νέου θεσμού, του Λυκείου Επιδαύρου, η αξία του χώρου πολλαπλασιάζεται καθώς αποδεικνύεται ότι ο ρόλος του χώρου δεν εξαντλείται μόνο στις παραστάσεις. Ειδικές διαλέξεις, masterclasses, συνθέτουν το πλούσιο πρόγραμμα του Λυκείου που θα παρακολουθήσουν σπουδαστές από όλο τον κόσμο και όπου θα διδάξουν καταξιωμένοι διεθνείς καλλιτέχνες. Για πρώτη φορά, δηλαδή, στην σύγχρονη ιστορία της η Επίδαυρος θα έχει τη δική της σχολή, άμεσα συνυφασμένη με τη διαχρονική και διεθνή της φήμη.

Ιερή, επιβλητική, αγέρωχη και ταγμένη να προκαλεί δέος στους δημιουργούς -ενίοτε και να τους ισοπεδώνει- με μια παράξενη ενέργεια, την οποία αναγνωρίζουν αμέσως οι επισκέπτες της. Στην αρχαιότητα την απέδιδαν στον Ασκληπιό που ήταν και ο προστάτης της περιοχής, θεωρώντας ότι η ενεργειακή δύναμη της Επιδαύρου κάνει θαύματα και θεραπεύει τους αρρώστους.

Σύγχρονοι θεατές, αρχαία αινίγματα

Οι κερκίδες των αρχαίων θεάτρων γεμίζουν και πάλι με πλήθη. Οι θεατές προσέρχονται, τακτοποιούνται στις θέσεις τους, παρακολουθούν την παράσταση και επισφραγίζουν το τέλος της με ένα χειροκρότημα που πιο πολύ και από το να ανταμείβει τους ηθοποιούς, σκεπάζει τις πολλές απορίες που γεννήθηκαν στο κοινό.

του Βασίλη Καραπιστόλη

Είναι, πράγματι, αδύνατον να μην απορήσει ο σύγχρονος θεατής για τον τρόπο με τον οποίο οι ήρωες στην αττική τραγωδία βιώνουν τα πάθη τους. Τα βιώνουν φωναχτά! Τους βλέπουμε να ανακοινώνουν αυτά που εμείς θα θεωρούσαμε μύχιες υποθέσεις μας, σε μια περίεργη ομάδα συμπολιτών τους που τους περιτριγυρίζει, τους ακούει, τους θέτει ερωτήματα και τους δίνει τη γνώμη της.

Είναι ο χορός, αυτό που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο δυσκολεύεται να καταλάβει σήμερα ο θεατής. Γιατί να παρουσιάζονται οπωσδήποτε αυτοί οι μεσολαβητές; Γιατί να ανακόπτουν κάθε τόσο την δράση;

Το νόημα του Χορού

Αν ήταν ειλικρινείς, οι περισσότεροι από τους θεατές θα ομολογούσαν ότι το νόημα που έχουν οι παρεμβολές του χορού τους ξεφεύγει. Το πολύ-πολύ να δεχθούν τον παρηγορητικό του ρόλο. Κατανοητό να δέχεται ο ήρωας εκδηλώσεις συμπαθείας ή οίκτου από κάποιους που δεν βρίσκονται στην ίδια μ’ εκείνον οδυνηρή κατάσταση.