Τα δικαιώματα των εργαζομένων σε περίπτωση διαθεσιμότητας

Αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, που θέτουν τους εργαζομένους σε διαθεσιμότητα. 

Η οικονομική δυσπραγία της επιχείρησης συχνά θέτει τον εργοδότη σε δυσμενή θέσηως προς την εκπλήρωση της υποχρέωσής του να καταβάλλει την μισθοδοσία του προσωπικού.

O ν. 3846/2010,όπως αναφέρει ο εργατολόγος Γιάννης Καρούζος, που αφορά στις εργασιακές σχέσεις, μεταβάλλει το θεσμικό πλαίσιο καθώς και τις προϋποθέσεις, που πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά, προκειμένου να αποφευχθεί η δικαστική ακυρότητα της, κατά τα άλλα, νόμιμης αυτής ενέργειας του εργοδότη.

Το άρθρο 4 του νέου νόμου (τροποποιώντας το άρθρο 10 του παλαιότερου ν. 3198/55) παρέχει τη δυνατότητα σε επιχειρήσεις, που αντιμετωπίζουν περιορισμό της οικονομικής τους δραστηριότητας, αντί να προβούν στην καταγγελία των συμβάσεων εργασίας του προσωπικού, να θέτουν εγγράφως σε διαθεσιμότητα τους εργαζομένους τους, με την προϋπόθεση ότι έχουν προβεί σε διαβούλευση με τους νομίμους εκπροσώπους των εργαζομένων.

Ως νόμιμοι εκπρόσωποι των εργαζομένων κατά σειρά προτεραιότητας ορίζονται στο άρθρο 2 παρ. 3 του νέου νόμου οι εξής:

Το "ευνοϊκό περιβάλλον" της ανταγωνιστικότητας

Αριστερός συνομιλεί με κομμουνιστή εξωτερικού

Λέγαμε χτες πως αυτά που γίνονται στην Γαλλία δεν προοιωνίζονται τίποτε καλό για τους εργαζόμενους της Ευρώπης. Βέβαια, εμείς εδώ δεν περιμένουμε από την Γαλλία να ανοίξει τον δρόμο. Παραφράζοντας τον γνωστό -υπερβολικό- αφορισμό, μπορούμε να πούμε πως όταν εμείς δεσμευόμασταν να κάνουμε πολύ περισσότερα, οι γάλλοι ζούσαν ακόμη σε σπηλιές. Κι αυτές τις δεσμεύσεις τις αναλάβαμε πέρυσι, όταν στις 14 Αυγούστου 2015 η βουλή υπερψήφιζε τονΝ.4336/2015 (πιο γνωστό ως τρίτο μνημόνιο - ΦΕΚ Α' 94/14-08-2015), στον οποίο περιλαμβάνονται μερικά πολύ όμορφα πραγματάκια:

Επανεξέταση των θεσμών της αγοράς εργασίας. Έως τον Οκτώβριο του 2015 η κυβέρνηση θα δρομολογήσει διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη των βέλτιστων πρακτικών σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Περαιτέρω συμβολή στη διαδικασία διαβούλευσης που περιγράφεται ανωτέρω θα παρασχεθεί από διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της ΔΟΕ. Η οργάνωση, οι όροι εντολής και τα χρονοδιαγράμματα θα συμφωνηθούν με τα θεσμικά όργανα. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επανεξέτασης, οι αρχές θα ευθυγραμμίσουν τα πλαίσια για τις ομαδικές απολύσεις, τη συλλογική δράση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με τις βέλτιστες πρακτικές στην ΕΕ. Δεν θα πραγματοποιηθεί καμία αλλαγή στο τρέχον πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων πριν από την ολοκλήρωση της επανεξέτασης. Οι αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής, ασύμβατα με τους στόχους της προώθησης μιας βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης [σελ. 1026 του παραπάνω ΦΕΚ].

Ανταγωνιστικότητα και αμοιβή της εργασίας

Η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας από το  World Competitiveness Yearbook 2016. Υποχωρήσαμε 
από την 50η στην 56η θέση ανάμεσα σε 61 χώρες. 57η η Βραζιλία των BRICS, 50η η Βουλγαρία.

Χρόνια τώρα υφιστάμεθα πλύση εγκεφάλου ώστε να πειστούμε πως ο μοναδικός τρόπος για να δούμε καλύτερες μέρες είναι να βγει ο τόπος από την πολύχρονη ύφεση και να περάσει σε φάση ανάπτυξης. Κι αυτοί που έχουν αναλάβει αυτό το δύσκολο έργο έργο, εγχώριοι (κυβερνήσεις) και ξένοι (θεσμοί), έχουν επιλέξει ως πλέον κατάλληλο εργαλείο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων.

Εδώ θέλω να ανοίξω μια παρένθεση για να ρωτήσω τον αναγνώστη πώς καταλαβαίνει αυτή τηνανταγωνιστικότητα ως εργαλείο ανάπτυξης. Στοιχηματίζω ότι η πιο κοινή απάντηση που θα έπαιρνα θα ήταν αυτή: "ρίχνουμε το κόστος παραγωγής των προϊόντων μας ώστε να γίνουν θελκτικώτερα στους ξένους αγοραστές κι έτσι να αυξηθούν οι εξαγωγές μας, δηλαδή να μπει στην χώρα περισσότερο ξένο χρήμα". Δεκτή η απάντηση και δεν με νοιάζει πόσο επιστημονική είναι αφού δεν απευθύνομαι σε οικονομολόγους. Θα κάνω, όμως, μια παρατήρηση: δηλαδή, στόχος μας δεν πρέπει να είναι η παραγωγή προϊόντων που έχουμε εμείς ανάγκη αλλά προϊόντων που έχουν ανάγκη οι ξένοι αγοραστές. Παναπεί: αν εμείς έχουμε ανάγκη από σώβρακα αλλά οι ξένοι θέλουν φανέλλες, δεν πειράζει να μείνουμε εμείς ξεβράκωτοι προκειμένου να ικανοποιήσουμε τους ξένους αγοραστές και να μπει στον τόπο συνάλλαγμα. Εντάξει, ούτε κι εγώ είμαι πολύ επιστημονικός οπότε ας κλείσω την παρένθεση να πάω παρακάτω.

Ο ρόλος της γνώσης και η καλλιέργεια του... κρετινισμού

Τα επίπεδα γνώσεων των εργαζομένων -λιγότερο σήμερα, περισσότερο αύριο- θα καθορίζουν και το ύψος των αμοιβών τους. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Πριν από λίγο καιρό είχα τη μεγάλη ευκαιρία και τύχη να παρακολουθήσω στο Παρίσι μια εντυπωσιακή ημερίδα σχετική με την εκπαίδευση και το μέλλον της, αλλά και τον ρόλο της γνώσης στις σημερινές και αυριανές κοινωνίες της πολυπλοκότητας και της απίστευτης παραγωγής πληροφοριών.

Η έστω και σιωπηρή συμμετοχή στις εργασίες αυτής της ημερίδας, όπου πήραν τον λόγο φιλόσοφοι, επιχειρηματίες, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, αλλά και απλοί πολίτες, ήταν μια έξοχη πνευματική γυμναστική, τονωτική και αναζωογονητική, η οποία με οδήγησε σε βαθιά απογοήτευση όταν βρέθηκα στην «εθνικά υπερήφανη» πνευματική μας Σαχάρα, λίγες ημέρες αργότερα.

Το να παρακολουθεί κανείς προβληματισμούς και σκέψεις από ανθρώπους όπως ο φιλόσοφος Εντγκάρ Μορέν, ο βιολόγος Ζοέλ ντε Ρονέ, ο καθηγητής γνώσης και παιδείας Χάουαρντ Γκάρντνερ, ο καθηγητής Νικ. Νεγκρεπόντε, ο επιχειρηματίας Μπερτράν Κολόμπ, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Χάρβαρντ για τη Διεθνή Ανάπτυξη Τζέφρι Σακς και ο κοινωνιολόγος Αλέν Τουρέν, σίγουρα αποτελεί προνόμιο.

Πόσα λεφτά πληρώνονται οι Έλληνες ανάλογα με το επάγγελμα τους

Νέα Κρήτη

500, 600, 700, σε πολλές φορές 900 ευρώ. Έχουμε ακούσει διάφορα ποσά για τον μηνιαίο μισθό του Έλληνα εργαζομένου. Τι όμως ισχύει από όλα αυτά στην χώρα των 1.196.736 ανέργων;

Μιλήσαμε με απασχολούμενους από διάφορους εργασιακούς τομείς, οι οποίοι, σε συνδυασμό με πληροφορίες που αποκομίσαμε από εμπιστευτικά αρχεία αλλά και στοιχεία του Δημοσίου, μας βοήθησαν να σχηματίσουμε μια πιο καθαρή εικόνα για τις απολαβές των Ελλήνων.

Σερβιτόροι, ντελιβεράδες, φύλακες, πωλητές, κομμωτές, οδηγοί ταξί, διαφημιστές, τραγουδιστές, εργαζόμενοι σε πολυεθνικές, ιερείς, γιατροί, εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι. Όλοι δήλωσαν τυχεροί που έχουν δουλειά, αλλά ταυτόχρονα απογοητευμένοι με τις απολαβές τους.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι περισσότεροι νέοι εργαζόμενοι λαμβάνουν κατά μέσο όρο 600 ευρώ μηνιαίως, ενώ ακόμα και μετά από χρόνια εργασίας, σπανίως αμείβονται με περισσότερα από 1.500 ευρώ. Εξαίρεση αποτελούν τα ανώτατα στελέχη πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίοι, σύμφωνα με εμπιστευτικά αρχεία από το Τμήμα Ανθρωπίνου Δυναμικού γνωστής εταιρείας, βγάζουν τα τετραπλάσια ή και πενταπλάσια χρήματα σε σχέση με τους ανειδίκευτους εργάτες του εργοστασίου της ίδιας εταιρείας.

Οι δικηγόροι και οι γιατροί σε καμία περίπτωση δεν αμείβονται με τα αστρονομικά ποσά που ακούμε κατά καιρούς για τα συγκεκριμένα επαγγέλματα. Για να πλουτίσει ένας γιατρός ή δικηγόρος θα πρέπει να ανοίξει το δικό του γραφείο και να κάνει πολλές διασυνδέσεις, ώστε να αποκτήσει φήμη και περισσότερους πελάτες. Ένας αυτοδημιούργητος γιατρός ή δικηγόρος θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να το καταφέρει αυτό, επομένως ένα καλό πτυχίο δεν ισοδυναμεί πάντοτε με ένα καλό μισθό.