του Κώστα Μαυραγάνη
Όταν σκέφτεται κανείς την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, σχεδόν αναπόφευκτα το μυαλό του πάει κυρίως στην ηρωική δράση του Ελληνικού Στρατού Ξηράς στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας, που σήμανε την πρώτη μεγάλη νίκη των δυνάμεων των Συμμάχων επί του Άξονα. Ο σκληρός αγώνας των Ελλήνων στρατιωτών υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, αντιμετωπίζοντας δυνάμεις που φάνταζαν τρομακτικά υπέρτερες, προκάλεσε αίσθηση και θαυμασμό ανά τον κόσμο, μεταξύ φίλων και εχθρών. Ο αγώνας του συνταγματάρχη Δαβάκη, ο θάνατος του Αλέξανδρου Διάκου, η απόκρουση της Εαρινής Επίθεσης, το Ύψωμα 731 (οι «Θερμοπύλες του 1941», οι οποίες όμως δεν έπεσαν ποτέ) και άλλα μεγάλα «κεφάλαια» της σύγκρουσης, όπως η δράση των ελληνικών υποβρυχίων («Παπανικολής», «Πρωτεύς», «Νηρεύς», «Γλαύκος», «Κατσώνης», «Τρίτων») ή ο επανάπλους του αντιτορπιλικού «Αδρίας» αποτελούν σημαντικότατες σελίδες της ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας, συνθέτοντας το ψηφιδωτό της ελληνικής συμμετοχής στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεταξύ αυτών υπάρχει ένα ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας κεφάλαιο, το οποίο φαντάζει ιδιαίτερα «παραγκωνισμένο»: Ο λόγος για τη δράση της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και τη Γερμανική Εισβολή, και η μετέπειτα «αναγέννησή» της στη Μέση Ανατολή. Αντιμετωπίζοντας την πανίσχυρη Regia Aeronautica του Μουσολίνι, η ΕΒΑ διέθετε περιορισμένο αριθμό σκαφών, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν παλαιότερης τεχνολογίας. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε τους Έλληνες πιλότους να γράψουν τη δική τους ιστορία στους ελληνικούς ουρανούς, προστατεύοντάς τους από τον εισβολέα και επιτυγχάνοντας κατορθώματα αντάξια αυτών των συναδέλφων τους στον Στρατό και το Ναυτικό.
