Ελληνο-ευρω-αραβικές αναζητήσεις

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Σε αρκετά υψηλό επίπεδο κινήθηκε, τελικά, η ελληνοαραβική συνάντηση/EU-Arab World Summit "Partners for Growth and Development" που οργανώθηκε (3 και 4 Νοεμβρίου) στην Αθήνα, αφού από μας και ο Πρωθυπουργός, και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και μισή ντουζίνα υπουργών παραβρέθηκαν^. αλλά και από την αραβική πλευρά ήρθαν ανώτατοι κυβερνητικοί παράγοντες από Ιορδανία, Παλαιστίνη, Λίβανο, Κατάρ, Αίγυπτο, Μπαχρέιν, Κουρδιστάν. Συν πολύς επιχειρηματικός κόσμος, πανεπιστημιακοί, επιμελητηριακοί παράγοντες – "a jolly good crowd",  που λένε σε καλά ελληνικά. (Συνέχεια, υπό κάποια έννοια, της διακυβερνητικής ευρωαραβικής συνόδου του Σεπτεμβρίου, στη Ρόδο).

Το ότι βρέθηκε τόσος κόσμος, και με στόχευση πιο επιχειρησιακή/πρακτική από τη συνήθη των συνεδριακών συναντήσεων, στην Αθήνα του Νοεμβρίου 2016 ανάγεται στην  κοινή προσπάθεια του Al-Iktissad Wal-Aamal Group, εκδοτικού και συνεδριακού οργανισμού με παναραβική ακτινοβολία και του Delphi Economic Forum του Σίμου Τσομώκου (που το ’χει βάλει στοίχημα να "ανοίξει" την Ελλάδα, του 2016 πάντα, όσο γίνεται στον ευρύτερο ευρωπαϊκό-και-όχι-μόνο περίγυρο). Από δίπλα και η στήριξη του μεγάλου κατασκευαστικού Ομιλου CCC των Khouri, με βαθιές πλέον ρίζες στην Ελλάδα από τη δεκαετία του΄80^. αλλά και η δραστηριοποίηση του πυρήνα εξωστρέφειας που έχει στήσει στο ελληνικό ΥΠΕΞ ο ΓΓ Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων Γιώργος Τσίπρας.

Για να είμαστε ειλικρινείς, η διοργάνωση είχε αρκετά αναμενόμενα – πέρα, δηλαδή από τις γενικόλογες επισημάνσεις που συνηθίζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις. Είχε δηλαδή μια εκτεταμένη αναφορά στην ευρωαραβική "Εταιρική Σχέση"^. είχε περιγραφές της ελληνικής οικονομίας και των προσδοκιών της και της δίψας της για επενδύσεις κ.ο.κ. Είχε και από αραβικής πλευράς περιγραφές των αιτημάτων για ειρήνη και σταθερότητα – ακόμη και για δημιουργία υποδομών (όπου παραδοσιακά υπάρχει ελληνική δραστηριότητα, και αναζητούνται ευκαιρίες/δυνατότητες "νέας εποχής").

Θαρρούμε, όμως, ότι υπήρχε και κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο/αρκετά υποσχόμενο για την ελληνική διάσταση. Δόθηκε, δηλαδή, η περιγραφή –από χώρες σε κρίση, όπως η Ιορδανία ή ο Λίβανος, μέχρι τις πιο "καλά καθισμένες", όπως η Σαουδική Αραβία ή το Κατάρ και τα Αραβικά Εμιράτα του Κόλπου– των θεμελιακών αλλαγών που έχει φέρει στον αραβικό κόσμο ο συνδυασμός της πτώσης των τιμών του πετρελαίου, της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης και των (διαφορετικών ανά χώρα, πλην υπαρκτών) κοινωνικών αλλαγών. Αυτοί οι  παράγοντες δημιουργούν από ριζικές ανατοποθετήσεις στη δημοσιονομική διαχείριση μέχρι προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, από διαφοροποίηση του τρόπου διαχείρισης της επιχειρηματικότητας /Doing Business μέχρι την αναδιοργάνωση και συρρίκνωση του δημοσίου τομέα.

Ε, ακριβώς εκεί μπορεί –θα μπορούσε τουλάχιστον– να ανοίξουν νέες ευκαιρίες για ελληνική δραστηριοποίηση, είτε αυτοτελώς είτε πάλι στα πλαίσια της (μάλλον σερνάμενης, πλην υπαρκτής) ευρωαραβικής συνεργασίας. Φυσικά, η συζήτηση περί ευκαιριών και περί δυνατοτήτων δεν έχει νόημα, άμα δεν συνδυαστεί με συνέχεια, με οργανωμένη παρακολούθηση,  με follow-up που λένε.

economia