Η επιλογή Τραμπ: παρακαλείσθε να προσαρμοσθείτε

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Περιμένοντας να καθίσει οριστικά η μπίλια στις αμερικανικές κάλπες –όχι μόνο στην τελική επικράτηση Τραμπ, αλλά και στη διεκδίκηση Βουλής και (φαίνεται) Γερουσίας, δηλαδή ρεπουμπλικανικής μονοκρατορίας στο νήμα– χρειάζεται μια ταχύτατη συνειδητοποίηση και προσαρμογή.

Πρώτο βήμα: εκείνο που ζήσαμε σ' αυτήν την προεκλογική καμπάνια που έδωσε στις ΗΠΑ (και στον πλανήτη...) πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ήταν μια αίσθηση –στην Ελλάδα, αλλά και ευρύτερα στην Ευρώπη– ότι όλοι κάνουν καμπάνια υπέρ της Κλίντον, εναντίον του Ντόναλντ! Και αυτό, με μια λογική political correctness/πολιτικής ορθότητας.

Δεύτερον: στις ΗΠΑ, Πρόεδρο έβγαλαν οι Αμερικάνοι και ΜΟΝΟΝ οι Αμερικάνοι. Κανείς άλλος! Το να στέκεται κανείς κριτικά/επικριτικά ή και απαξιωτικά, δεν είναι μόνο λάθος, είναι και επικίνδυνο.

Απ' εκεί και πέρα, επείγει η προσγείωση. Όλων. Ήδη, δυο μέτωπα άμεσης σημασίας για μας: Πρώτον, στην άμεση γειτονιά μας, η ισχυρή εγγύτητα Τραμπ προς το Ισραήλ (και το αμυντικό –για τη σημερινή Μέση Ανατολή– δίπολο Ισραήλ-Αιγύπτου), τι θα δώσει στην ελληνική διπλωματία; Η οποία, υποτίθεται, έχει τα τελευταία χρόνια κάτι σαν πρόσδεση σ' αυτό το άρμα;

Δεύτερον, η πιθανολογούμενη "απομάκρυνση" των ΗΠΑ από τα ευρωπαϊκά, τι θα σημάνει για τις δικές μας προσδοκίες για άσκηση πίεσης στο μέτωπο της ελάφρυνσης χρέους/του ΔΝΤ; Όσα αναμένονταν –σωστά ή λάθος– να εισφέρει εδώ, π.χ., η επίσκεψη Μπαράκ Ομπάμα χλωμαίνουν. πόσο;

Τι μένει πίσω; Ότι ο ακραίος λόγος –ακόμη και ο υβριστικός, ο χυδαία υπαινικτικός, γιατί όχι και ο χυδαίος!– εγκαταστάθηκε πλέον στο κέντρο της σκηνής. Θα πει επίσης ότι η λογική του "αντι-κατεστημένου" (ακόμη και από ανθρώπους βαθύτατα κατεστημένους), η αντισυστημικοτητα, ήρθε και αυτή να θρονιάσει στο κέντρο της πολιτικής. (Πόσο πείθει αυτό; Φάνηκε!) Θα πει ακόμη περισσότερο ότι μια ολόκληρη παράδοση να διεξάγεται ο πολιτικός αγώνας "στο κέντρο", να αποζητείται δηλαδή η πολυσυλλεκτικότητα, ώστε να προσελκυσθούν οι ψήφοι των αμφιταλαντευόμενων, παραμερίστηκε απότομα: οι ψήφοι αναζητήθηκαν στο άκρο, ακόμη-ακόμη στο περιθώριο, στην οργή, στην απόρριψη.

Ο ψηφοφόρος, θεωρήθηκε, δεν θέλει – δεν χρειάζεται – δεν πρέπει καλά-καλά να προσεγγισθεί για ορθολογικά επιχειρήματα, δεν χρειάζεται να καταλάβει: χρειάζεται να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, να προσβάλει ει δυνατόν.

Και... τι είναι πάλι αυτό που το λένε "αλήθεια"; Άμα εγώ –εγώ που ψηφίζω– πιστεύω κάτι (που μου λες εσύ, τον οποίο ψηφίζω), τότε αυτό είναι αλήθεια, αυτή είναι η πραγματικότητα!

Αυτή είναι η "ζωή στα χρόνια Τραμπ".

economia