Νέα Πολιτική
του Στάθη Καραπάνου*
Από το τέλος του κινεζικού εμφυλίου πολέμου (1949) έως και σήμερα, στην Ταϊβάν -επισήμως Δημοκρατία της Κίνας- δεν έπαψε ποτέ να σιγοκαίει η φλόγα της επιθυμίας για πλήρη ανεξαρτησία από την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Έως τώρα κυβερνούσε το Πατριωτικό Κόμμα της Κίνας (ΠΚΚ), το ίδιο που ηττήθηκε στον εμφύλιο και βρήκε καταφύγιο στο νησί της Ταϊβάν, το οποίο είχε καταλήξει να καλλιεργεί μια φιλική προς το Πεκίνο στάση, για εμπορικούς κυρίως λόγους.
Στις 20 Μαΐου 2016, μετά από 67 χρόνια εξουσίας του ΠΚΚ, τα ινία περνάνε στο Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (ΔΠΚ), οπότε και αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργού η νεοεκλεχθείσα πρόεδρος Τσάι Ινγκ-βεν, η οποία βάσισε μεγάλο μέρος της προεκλογικής της εκστρατείας στην προστασία της Ταϊβάν από την επιρροή της κομμουνιστικής Κίνας. Τα προπαγανδιστικά όργανα της Κίνας έχουν ήδη αρχίσει να προειδοποιούν για τα δεινά που θα βρουν την απέναντι όχθη του πορθμού της Φορμόζας σε περίπτωση που η Τσάι παραβιάσει κάποια από τις «κόκκινες γραμμές» που έχουν χαραχθεί από το Πεκίνο.
Το πρόβλημα φαίνεται ακόμη μεγαλύτερο για την Κίνα όταν αναλογισθεί κανείς πως στην Ταϊβάν δεν είναι μόνο οι ψηφοφόροι του ΔΠΚ αλλά και πολλοί από αυτούς του ΠΚΚ που δεν θέλουν σε καμία περίπτωση η Ταϊβάν να επανενωθεί με την Κίνα. Το πιο γνωστό λαϊκό κίνημα είναι αυτό που θεωρείται κοντά στους κύκλους του ΔΠΚ, με αιτήματα που αποσκοπούν σε νέο σύνταγμα και την εγκατάλειψη τόσο του ονόματος «Δημοκρατία της Κίνας» όσο και οποιοδήποτε συμβολισμού που παραπέμπει στην συσχέτιση της Ταϊβάν με την Κίνα. Πολλοί από τους υποστηρικτές αυτής της γραμμής ζουν στις ΗΠΑ και έχουν ήδη αρχίσει να ασκούν σημαντικές πιέσεις στην νέα κυβέρνηση για την ίδρυση μιας ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Ταϊβάν ή Φορμόζας. Από την άλλη, οι περισσότεροι των υποστηρικτών του φιλικού προς το Πεκίνο ΠΚΚ, παρότι αισθάνονται Κινέζοι ή Κινέζοι και Ταϊβανέζοι παράλληλα, αποστρέφονται τον αυταρχισμό του Πεκίνου και επιμένουν στην πολιτική τους αυτονομία. Θα ήθελαν δηλαδή η κατάσταση να παραμείνει τουλάχιστον ως έχει.
Παρά τις πολιτικές τους διαφορές λοιπόν, οι οπαδοί των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Ταϊβάν συμφωνούν στην μη επανένωση τους με την Κίνα. Κάποιοι από τους προοδευτικούς απαρνούνται ακόμη και τις ρίζες τους στην ιστορία και τον πολιτισμό της Κίνας. Ακόμη περισσότερο τη σχέση τους με την κομμουνιστική Κίνα. Οι δε συντηρητικοί παραμένουν ως επί το πλείστον περισσότερο προσηλωμένοι στις φιλελεύθερες και δημοκρατικές αξίες που έχουν διαμορφώσει τον σύγχρονο ταϊβανέζικο πατριωτισμό, παρά στην πορεία του κινεζικού έθνους ως σύνολο. Έτσι, η νέα πρόεδρος έχει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει αυτόν τον κοινό παρονομαστή για να εξασφαλίσει την εθνική ενότητα που θα της επιτρέψει να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στις φιλοδοξίες του Πεκίνου και να διατηρήσει τις επιτυχημένες πολιτικές και κοινωνικές δομές που χτίστηκαν με την πάροδο των τελευταίων δεκαετιών.
* Σινολόγος, βοηθός ερευνητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Νάπολης «L’Orientale»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου