Νέα Πολιτική
του Στάθη Καραπάνου*
Τα απλά λογιστικά καθήκοντα της ΕΕ είναι πολύ μικρή ευθύνη για μία χώρα σαν την Γερμανία, η οποία διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τις επιτρέπουν να υψώνει τον τόνο της φωνής της και εκτός Ευρώπης. Η αποχή της από τον δεύτερο πόλεμο του Ιράκ, η ουδέτερη στάση της στην Λιβύη, ο σχεδιασμός του αγωγού αερίου North Stream που οδηγεί το ρωσσικό αέριο στους κόλπους της, οι διαφωνίες με τις ΗΠΑ για τους όρους του TTIP, όπως και ο ρόλος του μεσάζοντα στο ουκρανικό ζήτημα, δείχνουν πως η Γερμανία προσπαθεί να ανακτήσει μια ισχυρή ταυτότητα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Το ότι η Γερμανία επανατοποθετείται ως ο ηγέτης της Ευρώπης είναι γεγονός, πραγματικότητα η οποία, μαζί με τις γέφυρες που χτίζει το Βερολίνο προς την Ασία, φαντάζει ως εφιάλτης για την αγγλοαμερικανική συμμαχία.
Πέραν του φιλικού διαλόγου που καλλιεργεί η Μέρκελ με Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Ιράν για την εύρεση μιας διπλωματική2 λύσης για την κρίση στην Συρία, η Γερμανίδα καγκελάριος έχει επισκεφθεί αμέτρητες φορές τους ηγέτες της δεύτερης παγκόσμιας οικονομίας, δηλαδή της Κίνας, με στόχο την σύσφιξη των εμπορικών σχέσεων των δύο χωρών. Σχεδόν το εν τρίτον των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Κίνας και ΕΕ περνά από την Γερμανία, καθώς η Κίνα είναι πλέον ο τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός συνεταίρος της Γερμανίας στον κόσμο. Το 2015, οι γερμανικές επενδύσεις στην Κίνα κυμαίνονταν στα 160 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ οι γερμανικές εξαγωγές προς την Κίνα έφτασαν τα 75 δισεκατομμύρια ευρώ, με τον αυτοκινητιστικό τομέα να καταλαμβάνει πρωτεύουσα σημασία.
Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο σίγουρα ανησυχούν για την επέκταση της γερμανικής ισχύος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως το σκάνδαλο της Volkswagen το έφερε στην επιφάνεια η Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ, ούτε είναι τυχαίο πως οι κατηγορίες κατά της Deutsche Bank προήλθαν από την Wall Street.
Η Γερμανία δεν αρέσκεται πλέον στο να είναι απλώς ο κινητήριος μοχλός της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά αποσκοπεί στο να γίνει ένας γεωπολιτικός παίκτης παγκοσμίου βεληνεκούς. Η υπεροχή των Γερμανών στην Γηραιά ήπειρο και ο επεκτατισμός τους –είτε αυτός ήταν στρατιωτικός, είτε οικονομικός- προβλημάτιζε πάντα τις δύο απέναντι όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού, ωθώντας διαχρονικά το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ στο να περιορίσουν την Γερμανία, ακόμη και με τη χρήση των όπλων.
* Σινολόγος, βοηθός ερευνητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Νάπολης «L’Orientale»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου