Η προφητεία του προέδρου Putin

analyst

Ο φιλελευθερισμός πράγματι ευημερούσε και εξαπλώθηκε στον πλανήτη για εκατοντάδες χρόνια – ισχυριζόμενος ότι προωθεί την ανεκτικότητα, σέβεται την ποικιλομορφία και αγαπάει την αλήθεια. Εν τούτοις σήμερα στη Δύση, οι υποστηρικτές του τάσσονται υπέρ των κολοσσιαίων πολυεθνικών ομίλων, των μονοπωλιακών μέσων μαζικής ενημέρωσης και των τεράστιων γραφειοκρατικών δυνάμεων του βαθέως κράτους – τα οποία δολοφονούν την αλήθεια, το  σκεπτικισμό, τις εναλλακτικές απόψεις και τα επιχειρήματα που είναι άβολα και απειλητικά για τους ίδιους. Ως εκ τούτου δεν πρόκειται να επιβιώσει, όπως δεν θα επιβιώσει ούτε η διεθνιστική αριστερά – αφού ότι προκαλεί πόνο, δυστυχία, αβεβαιότητα ή ακόμη και τρομοκρατία στους υποκείμενους πληθυσμούς, είναι καταδικασμένο να πεθάνει.

.

Άποψη

Σύμφωνα με τον πρόεδρο Putin, σε συνέντευξη του στους FT του Λονδίνου που θεωρούνται ως προπύργιο του δυτικού νεοφιλελευθερισμού, «ο φιλελεύθερος διεθνισμός είναι πλέον τοξικός και νεκρός» – μία δήλωση που προκάλεσε μεγάλα κύματα αγανάκτησης στη Δύση, παρά το ότι είναι αντικειμενική και έχει απόλυτο δίκιο.

20 χρόνια με τον Πούτιν στην εξουσία

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Deutsche Welle

Είκοσι χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από τότε που ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανέλαβε την εξουσία στη Ρωσία. Όταν υπενθυμίζουν στον Ρώσο πρόεδρο ότι εδώ και 20 χρόνια βρίσκεται στην εξουσία, ο 66χρονος πολιτικός διορθώνει αμέσως τον συνομιλητή του. Την εξουσία στη Ρωσία την έχει ο πρόεδρος, σπεύδει να διευκρινίσει.

Ο ίδιος ανέλαβε ως πρωθυπουργός στις 9 Αυγούστου 1999. Μόλις το 2000 έγινε πρόεδρος της χώρας και ενδιαμέσως μάλιστα μια φορά πάλι πρωθυπουργός. Σήμερα ωστόσο περιθώρια για θριαμβολογίες δεν υπάρχουν. Οι πολίτες διερωτώνται γιατί αυτά τα είκοσι χρόνια διακυβέρνησης από τον Πούτιν δεν βελτιώθηκε η οικονομική κατάσταση. Ακόμα οι δυνάμεις ασφαλείας αντιμάχονται διαρκώς το τελευταίο διάστημα ειρηνικούς διαδηλωτές οι οποίοι ζητούν ελεύθερες δημοτικές εκλογές στις 8 Σεπτεμβρίου. Οι άγριες εικόνες με γρονθοκοπήματα στόχο έχουν να δείξουν ότι ο Πούτιν είναι ο ισχυρός άνδρας της Ρωσίας.  Η κριτική της Δύσης για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου και της ελευθερίας της γνώμης εντείνεται.

Η κατακερματισμένη αντιπολίτευση εδώ και καιρό δεν έχει πρόσβαση στην τηλεόραση. Οι εποχές που ο Πούτιν είχε την ευκαιρία να εκφωνήσει ομιλία στο γερμανικό Κοινοβούλιο, και μάλιστα σε άπταιστα γερμανικά ως πρώην αξιωματικός της KGB στη Δρέσδη, φαίνεται να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Οι ΗΠΑ βιάζονται, Ζάεφ και Τσίπρας τρέχουν

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Ύστερα από όσα… υπέροχα συνέβησαν αυτές τις μέρες και στην ελληνική πολιτική σκηνή μπορεί πια κανείς να δει ξεκάθαρα όλα τα απτά αποτελέσματα που άρχισε να παράγει, από τη στιγμή που υπογράφηκε (το διπλωματικό αριστούργημα του Νίκου Κοτζιά), η συμφωνία των Πρεσπών:

Το «Ποντίκι» έχει από την πρώτη στιγμή μεταφέρει τις επισημάνσεις έμπειρων διπλωματών, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η συμφωνία των Πρεσπών παράγει αποτελέσματα τα οποία μάλιστα είναι αδύνατο να ανασταλούν από τη στιγμή της υπογραφής. Το ανεπίστρεπτο και σαφέστατο αποτέλεσμα είναι η εξέλιξη της διαδικασίας ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, η οποία από τη στιγμή που η πλευρά των Σκοπίων ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της είναι αδύνατο να σταματήσει ακόμη κι αν η Αθήνα δεν κυρώσει τη συμφωνία.

Οι κυβερνήσεις των δύο χωρών, έχοντας υιοθετήσει τον αμερικανικό στόχο (ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ) και αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να τον υλοποιήσουν, γνώριζαν πως δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής δίχως σοβαρές επιπτώσεις και ποινές ποικίλου είδους.

190 έτη ελληνορωσικών παρεξηγήσεων

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Να μας συμπαθά ο πρόεδρος Πούτιν. Στην KGB, φαίνεται, δεν ήσαν δυνατοί στην ιστορία. Θα έπρεπε να ενθυμούνται τον τσάρο Αλέξανδρο Α’ που εναντιώθη στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, τον τσάρο Νικόλαο που εχθρεύετο τη Μεγάλη Ιδέα και τους Έλληνες ως καταλύτες της Οθωμανικής Aυτοκρατορίας, καθώς και τον σύντροφο Στάλιν που εξόντωσε την ελληνική κοινότητα των ακτών του Ευξείνου Πόντου. Βέβαια, συμφωνούμε ότι «μαύρα παιχνίδια» δεν παίζει τώρα η Ρωσία, όπως επί Νίκου Ζαχαριάδη, αλλά η στάση της έναντι της Κύπρου;

Σκόπιμη επίσης θα ήταν η σύνδεση της Ελλάδος με τη νότια διαδρομή του ρωσικού φυσικού αερίου, εφόσον υπάρχει διαθέσιμο, όπερ δεν αμφιβάλλουμε. Ωστόσο, αναπάντητο ερώτημα παραμένει για τον Ελληνισμό: γιατί η Ρωσία εξοπλίζει την Τουρκία με πυραυλικά συστήματα και, προσεχώς ίσως και με πυρηνικά όπλα που στρέφονται πρωτίστως εναντίον της Ελλάδος;

Τον ελληνικό λαό συγκινεί πάντοτε το «ξανθό γένος», όχι τόσον για λόγους ρατσιστικούς -αν και υπάρχει κάποια προτίμηση στις Ρωσίδες- όσον εξ αντιδράσεως στην αθλία μεταχείρισή του από τους Δυτικούς «συμμάχους». Πέραν του γνωστού «δεξιότερα Κουρουπάτκιν», στα ελληνικά καφενεία κυριαρχεί μία φιλορωσική παρέα που τροφοδοτείται με αριστερά επιχειρήματα, εκμεταλλευόμενα τις παρασπονδίες των Δυτικών «συμμάχων» της Ελλάδος και την αφοσίωση της παραδοσιακής κομμουνιστικής Αριστεράς στο παλαιό ίνδαλμα, τον «πατερούλη Στάλιν».

Κίσινγκερ: O Πούτιν, η νέα τάξη πραγμάτων και το νόημα του Τραμπ

iskra

Δεν ήταν δύσκολο να δελεάσω το Χέρνι Κίσινγκερ να συναντηθούμε για φαγητό. Αν και είναι 95 χρονών και κινείται πολύ αργά, ο μεγάλος «κονσιλιέρε» της αμερικάνικης διπλωματίας έχει διάθεση για κουβέντα.

Ανεβαίνει και κατεβαίνει από αεροπλάνα για να συναντήσει ανθρώπους σαν τον Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας και τον Σι της Κίνας με τον ίδιο ζήλο που το έκανε όταν κουνούσε τα πιόνια της παγκόσμιας σκακιέρας ως διπλωματικός μαέστρος του Ρίτσαρντ Νίξον. Λατρεύει να είναι μέσα στα πράγματα. Είναι άλλο ζήτημα όμως να τον πείσεις να πει και αυτό που σκέφτεται πραγματικά. Ο Κίσινγκερ είναι στο θέμα της γεωπολιτικής σαφήνειας ότι ήταν ο Άλαν Γκρίνσπαν στην επικοινωνία της νομισματικής πολιτικής, ένας μάντης που η διορατικότητα του συναγωνίζεται την στρυφνότητα του. Αποστολή μου είναι να τον βγάλω από τη βολή του. Θέλω να μάθω τι πιστεύει πραγματικά για τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η χρονική στιγμή είναι ιδανική. Τρώμε το μεσημεριανό μας την ημέρα μετά τη συνάντηση του Τραμπ με τον Πούτιν στο Ελσίνκι, που το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής πιστεύει πως θα μείνει στην ιστορία ως μια από τις χειρότερες στιγμές στην αμερικανική διπλωματία.

Το δόγμα Τραμπ, ο Κίσινγκερ και ο αμερικανικός εμφύλιος

του Σταύρου Λυγερού

Όπως απεδείχθη στη συνάντηση στο Ελσίνκι, οι πρόεδροι Τραμπ και Πούτιν επιδιώκουν και βρήκαν έδαφος συνεννόησης, εγκαινιάζοντας μία νέα εποχή στις σχέσεις των δύο στρατιωτικών υπερδυνάμεων. Είναι γεγονός ότι στο αμερικανικό “βαθύ κράτος” κυριαρχεί η νεοψυχροπολεμική στρατηγική έναντι της Ρωσίας. Δεν είναι μόνο οι Δημοκρατικοί που αντέδρασαν με οξύτητα στον τρόπο που ο Αμερικανός πρόεδρος χειρίσθηκε τη συνάντησή του με τον Ρώσο ομόλογό του. Έντονες ήταν και οι αντιδράσεις εκ μέρους σημαντικών στελεχών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο.

Είναι ενδεικτικό πως όταν ο Τραμπ ξεκινούσε να διασχίσει τον Ατλαντικό, είχε δηλώσει πως το πιο εύκολο από τα τρία σκέλη του ταξιδιού του (σύνοδος ΝΑΤΟ, επίσκεψη στη Βρετανία και συνάντηση με τον Πούτιν) θα ήταν το τρίτο. Έτσι και έγινε. Ο Ρώσος πρόεδρος, άλλωστε, ήθελε αυτή τη συνάντηση και έκανε ό,τι χρειαζόταν για να έχει θετικό αποτέλεσμα, επειδή ακριβώς διαχωρίζει τον Αμερικανό ομόλογό του από το αμερικανικό “βαθύ κράτος”.

Η προοπτική μίας νέας συνάντησης των δύο προέδρων στην Ουάσιγκτον το φθινόπωρο δείχνει πως και οι δύο πλευρές επιδιώκουν να συντηρήσουν τη θετική δυναμική που γεννήθηκε στο Ελσίνκι. Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα, πως η Μέρκελ έσπευσε να χαιρετίσει την προοπτική της νέας συνάντησης. Η Γερμανία, άλλωστε, νοιώθει ότι από τη συνεννόηση Ουάσιγκτον-Μόσχας εξαρτώνται πολλά δικά της συμφέροντα.

Ο «μπαμπούλας» του Πούτιν

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμποορικής

Του Μωυσή Λίτση

mlitsis@naftemporiki.gr

Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις όσον αφορά τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, αφού μετά την αμφιλεγόμενη συνάντηση στο Ελσίνκι ανάμεσα στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, κυοφορείται για το φθινόπωρο μία δεύτερη συνάντηση των δύο ηγετών και μάλιστα «εντός έδρας», στην Ουάσιγκτον...

O Τραμπ φαίνεται μάλιστα να υιοθετεί τη δική του ατζέντα, αφού η προχθεσινή μόλις πρόσκλησή του προς τον Πούτιν να επισκεφτεί τον Λευκό Οίκο αιφνιδίασε ακόμη και τον διευθυντή των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών Νταν Κοτς, που έμαθε την είδηση από δημοσιογράφο την ώρα που του έπαιρνε συνέντευξη στο Κολοράντο.

Παραμένει ακόμη ασαφές το τι επιδιώκει ο Τραμπ από τις συναντήσεις με τον Πούτιν. Αν πρόκειται δηλαδή για μία επεξεργασμένη στρατηγική για ύφεση και από κοινού προσπάθεια επίλυσης των ανοικτών θεμάτων στον κόσμο ή για μια αλλαγή πλεύσης του Αμερικανού προέδρου, ένα είδος αντιπερισπασμού από τις προβληματικές πλέον παραδοσιακές ευρωατλαντικές σχέσεις.

Ο άγνωστος πόλεμος Ρωσίας - ΗΠΑ στη Συρία

Το Ποντίκι

του Βασίλη Γαλούπη

Τον Φεβρουάριο, πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αμερικανοί στρατιώτες σκότωσαν Ρώσους

Η κορύφωση του παιχνιδιού επιρροής στη Συρία έρχεται λίγο μετά την ανανέωση της θητείας του Βλαντίμιρ Πούτιν στη Ρωσία. Ύστερα από 18 χρόνια στην εξουσία ο Πούτιν δεν είναι απλά πρόεδρος, αλλά τσάρος. Και, όπως εκτιμούν αναλυτές, δεν έχει καμιά πρόθεση να μετριάσει την όλο και πιο ρισκαδόρικη αναμέτρησή του με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της. Η δημοφιλία του στο εσωτερικό, άλλωστε, εξαρτάται εν πολλοίς από την αντιπαράθεσή του με τη Δύση.

Θα είναι έτσι και τα υπόλοιπα έξι χρόνια; Ο Πούτιν δεν είναι καθόλου προβλέψιμος. Τίποτε που είχε πει ή είχε κάνει πριν από την προηγούμενη εκλογική του νίκη δεν υποδήλωνε ότι επρόκειτο να προσαρτήσει την Κριμαία ή να στείλει μισθοφόρους προς υποστήριξη του Άσαντ στη Δαμασκό, ούτε μπορεί κάποιος να προδικάσει ποια θα είναι η τελευταία του λέξη στη Συρία μετά τους δυτικούς βομβαρδισμούς τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου.

Η σημερινή Ρωσία, όμως, είναι οικονομικά λιγότερο ισχυρή και ο Πούτιν αποκομίζει τεράστια επικοινωνιακά οφέλη από τις συγκρούσεις, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και σήμερα, στην τέταρτη πια θητεία του, είναι στο απόγειο της δύναμής του, τουλάχιστον εσωτερικά.

Τι γυρεύει ο Πούτιν στη Μ. Ανατολή;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Συμφέροντα, κενά, αντιφάσεις, επιδιώξεις και η επίμονη επανάληψη σφαλμάτων του παρελθόντος στην πολιτική της Δύσης στη Συρία αναλύθηκαν διεξοδικά τα τελευταία 24ωρα. Ο μεγάλος παίκτης στην περιοχή τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, φαίνεται να είναι άλλος. Η Ρωσία. Τι γυρεύει ο Βλαντιμίρ Πούτιν στη Μέση Ανατολή;

Έρχεται να καλύψει το κενό εξουσίας που άφησε η αμερικανική πολιτική των τελευταίων ετών, επισημαίνουν οι ειδικοί. Και το κάνει συμμαχώντας με Σιίτες, Σουνίτες και όποιον θεωρεί πολύτιμο εταίρο ή εργαλείο. Επιδιώκει, όμως, να ενισχύσει όχι μόνο την πολιτική, αλλά και την οικονομική επιρροή. Τι και εάν είναι μία οικονομία 13 φορές μικρότερη από εκείνη των ΗΠΑ; Έχει τις προϋποθέσεις να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα. Κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη Συρία, αλλά η Ρωσία θεωρεί περίπου δεδομένο ότι θα είναι εκείνη ο βασικός παράγοντας στην ανοικοδόμησή της.

Η Μόσχα ήταν πρωταγωνιστής στη Μέση Ανατολή και κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, εξοπλίζοντας τα αραβικά κράτη, για να δει την επιρροή της να καταρρέει μαζί με την πτώση του κομμουνισμού.

To απόλυτο σχέδιο του Βλαντιμίρ Πούτιν

Πώς ο άλλοτε «υπαλληλάκος» της KGB θέλει να κάνει «εθνικά υπερήφανους» τους Νεορώσους. Το σχέδιο Πούτιν και η ρωσική... παράδοση στην ολiγαρχία. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος

Μόσχα, 26 Μαΐου 2004. Η συμπαθέστατη Ρωσίδα συνάδελφος που με υποδέχεται στο αεροδρόμιο είναι αρκετά ταραγμένη. «Ξέρετε», μου λέει, «από την ημέρα που ο δήμαρχος συμβάλλει στο να κάνουμε το συνέδριο για την ελευθερία του Τύπου στη Ρωσία, αισθάνομαι ότι συνεχώς βρίσκομαι υπό επιτήρηση».

Πράγματι, ίσως η Τατιάνα να μην είχε άδικο. Δέκα μέτρα πίσω της, δύο τύποι που δύσκολα δεν θα τους έλεγες πράκτορες, κάτι λένε μεταξύ τους και μου θυμίζουν κατασκοπική ταινία της δεκαετίας του 1970. «Από τη στιγμή που ο δήμαρχος Λούζκοφ ανακοίνωσε ότι παραχωρεί στέγη για να ιδρυθεί τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) στη Μόσχα, ως φαίνεται, κάποια καμπανάκια κτύπησαν στο Κρεμλίνο», προσθέτει η Τατιάνα. Της προτείνω να κεράσω γεωργιανή σαμπάνια στο μπαρ του αεροδρομίου και τη ρωτώ: «Ο δήμαρχος δεν τα πάει καλά με τον Πούτιν;». Η συνάδελφος μου απαντά μονολεκτικά: «Καθόλου». Η απάντηση με βάζει σε σοβαρές σκέψεις. Διαισθάνομαι ότι, μετά τον Γιέλτσιν, στη Ρωσία κάτι δεν πάει καλά από πλευράς ατομικών ελευθεριών.

Το ίδιο βράδυ, στο διάσημο ξενοδοχείο Μετροπόλ, η ανταποκρίτρια της Ουάσινγκτον Ποστ στη Μόσχα, Susan Glasser, σε μία ώρα συζήτησης μου περιγράφει το τοπίο που σκοτεινιάζει και μου λέει ότι με τον, επίσης δημοσιογράφο, σύζυγό της Peter Baker ετοιμάζονται να φύγουν ύστερα από τρία χρόνια παραμονής.

Ένας παπουτσωμένος Τσάρος

ardin-rixi

του Γιώργου Ρακκά

πηγή: huffingtonpost.gr

Εκλογές σήμερα στην Ρωσία, και όπως κυκλοφορεί σκωπτικά μεταξύ των Ρώσων «ο Πούτιν έχει μόνον ένα αντίπαλο, τον εαυτό του». Έχοντας αποκλείσει με μεθόδους που οφείλει στην διαπαιδαγώγησή του κατά την θητεία του στην KGB τον μοναδικό αντίπαλο που μπορούσε να βλάψει την παντοδυναμία του, τον Aλεξέι Ναβάλνι, ο Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς αναμένεται να λάβει περί το 70% των ψήφων ενός εκλογικού σώματος 110 εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Δεύτερος στις σχετικές προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, εμφανίζεται ο εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο οποίος φέρεται να συγκεντρώνει μόλις το… 7% των προτιμήσεων, που αντιστοιχεί μόλις στο 1/10 των ποσοστών του Πούτιν, ο οποίος με την επικράτησή του αυτή θα γίνει ο δεύτερος μακροβιότερος ηγέτης της χώρας μετά τον Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουκασβίλι, γνωστού σε όλους μας ως Στάλιν.

Η αψεγάδιαστη εικόνα της ρώσικης πολιτικής, που ο πρόεδρος της Ρωσίας θέλει να προβάλει διεθνώς σε απάντηση της πάγιας προπαγάνδας των δυτικών ΜΜΕ, ωστόσο, κρύβει πολλά κάτω από την επιφάνειά της, καθώς πολλά σύννεφα έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται πάνω από την οικονομία της χώρας, που βλέπει τον δυναμισμό της να συναντάει τα όριά του κλονισμένος από τα πάγια, δομικά προβλήματα της χώρας.

Και επειδή μιλάμε για μια κοινωνία που από την ίδια της την ιστορική πορεία, αυτοκρατορική, κομμουνιστική και μετα-κομμουνιστική ενοποιείται και συνέχεται γύρω απ′ το κράτος και σε αναφορά σε αυτό, αυτά ακριβώς τα δομικά προβλήματα της ρωσικής οικονομίας είναι πολιτικά προβλήματα, που καταλήγουν να αφορούν, και εν τέλει να χρεώνονται στον ίδιο τον Πούτιν.

Τα παιδιά του Πούτιν

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Ένα να σου ‘χει μείνει από τους ογκόλιθους της ρωσικής λογοτεχνίας, είναι το αίσθημα αδυναμίας των ηρώων. Αντιμέτωπο με τα τεράστια μεγέθη της Ρωσίας, είτε πρόκειται για θερμοκρασίες, είτε για γεωγραφικές αποστάσεις, το άτομο αισθάνεται να συνθλίβεται. Σε αυτές τις συνθήκες, είναι πιο εύκολο να καταλάβεις πώς γίνεται αποδεκτή η παθητικότητα, αλλά και η κυνικότητα.

Τι δεν καταλαβαίνει η Δύση και η μία μετά την άλλη ανάλυσή της για τη Ρωσία γράφεται στο χιόνι, ενώ ο Πούτιν, χωρίς βέβαια ουσιαστικούς αντιπάλους, δυναμώνει;

Προ οκτώ ετών ο Όουεν Μάθιους, συγγραφέας του βιβλίου «Τα παιδιά του Στάλιν», λέει στο Nouvel Observateur για τα παιδιά του Πούτιν: «Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, πιστεύω ότι τα παιδιά του Πούτιν -τον οποίο απεχθάνομαι- βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από τα παιδιά του Γέλτσιν... Η εποχή Πούτιν έδωσε τουλάχιστον πίσω στους Ρώσους λίγη από την υπερηφάνειά τους... Οι Ρώσοι έχουν τουλάχιστον και πάλι την αίσθηση ότι η χώρα τους ξανάγινε μια μεγάλη δύναμη».

Το πρότυπο του ισχυρού ηγέτη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Λίγες ημέρες μετά την τροποποίηση του Συντάγματος και την κατάργηση του ανώτατου ορίου για δύο συνεχόμενες πενταετείς θητείες, το Κοινοβούλιο της Κίνας ανανέωσε το Σάββατο τη θητεία του προέδρου Σι Τζινπίγκ για δεύτερη φορά. Αν και οι «αποστάτες» είναι κάτι σπάνιο -μόνο τέσσερις βουλευτές είχαν τολμήσει το 2013 να ψηφίσουν κατά του προέδρου Σι-, είναι η πρώτη φορά εδώ και τουλάχιστον μία 25ετία που επικρατεί απόλυτη ομοφωνία. Η παραμονή του στην εξουσία έρχεται ως επιστέγασμα μιας σειράς διεργασιών που επιβεβαίωσαν το κύρος του ως του ισχυρότερου ηγέτη στον κόσμο. Το όραμα του 64χρονου Σι συμπεριλαμβάνεται στο Σύνταγμα και στο καταστατικό του Κομμουνιστικού Κόμματος, απολαμβάνοντας εξουσίες και δύναμη ισάξια με του Μάο. Μόνο που η Κίνα του Σι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική υπερδύναμη, εν αντιθέσει με τη φτωχή και καταπιεσμένη Κίνα του Μάο.

Μία ημέρα αργότερα, η «γενιά Πούτιν», η γενιά νεαρών Ρώσων που έχουν ζήσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή τους υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, προσήλθε για πρώτη φορά στις κάλπες στο πλαίσιο των προεδρικών εκλογών. Ο 66χρονος Πούτιν, πρώην πράκτορας της KGB, ανέλαβε για πρώτη φορά προσωρινά καθήκοντα προέδρου στις 31 Δεκεμβρίου 1999, μετά την παραίτηση του Μπόρις Γέλτσιν. Έκτοτε, κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό της Ρωσίας.

BACK TO THE USSR

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η πρόσφατη ομιλία του Προέδρου Πούτιν, με την οποία προσδιόρισε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του και παρουσίασε τα νέα «υπερόπλα» που ανέπτυξε, σε απάντηση, όπως είπε, της απόσυρσης των Αμερικανών από τη συνθήκη ΑΒΜ, πρέπει να θεωρηθεί μείζον σημείο καμπής της παγκόσμιας κατάστασης. Συνιστά εκ των πραγμάτων επισημοποίηση της εισόδου σε περίοδο παγκόσμιου Ψυχρού Πολέμου, χωρίς όμως τους κοινά αποδεκτούς «κανόνες συνεννόησης και συμπεριφοράς» μεταξύ των υπερδυνάμεων, που υπήρχαν μετά την κρίση της Κούβας το 1963 και χωρίς το θεμέλιο της δομής ελέγχου των εξοπλισμών που ήταν η συνθήκη ΑΒΜ του 1972.

O ίδιος βέβαια ο Ρώσος Πρόεδρος το διαψεύδει, λέγοντας ότι «όποιος μιλάει για Ψυχρό Πόλεμο κάνει προπαγάνδα», αλλά, όπως και να το ονομάσει κανείς αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία, επί τη βάσει των γεγονότων και των πράξεων, ότι έχουμε επιστρέψει σε περίοδο προγενέστερη όχι του 1989, αλλά του 1963, τηρουμένων των αναλογιών. Στα πυρηνικά, αλλά επίσης στη Μέση Ανατολή και σε ένα σωρό άλλα θέματα.

Η στρατηγική ισοτιμία είναι γεγονός, λέει στο ΑΜΠΕ ο Ρέι Μακ Γκόβερν, που διηύθυνε το σοβιετικό τμήμα της CIA επί πολλά χρόνια και ήταν αυτός που ενημέρωνε καθημερινά πέντε διαδοχικούς αμερικανούς Προέδρους για το τι συμβαίνει στην ΕΣΣΔ. Ο Αμερικανός ειδικός πιστεύει ότι κακώς η χώρα του εγκατέλειψε την «πολύ καλή» όπως τη χαρακτηρίζει, συνθήκη ΑΒΜ και εκφράζει την ευχή, οι στρατηγοί των Πεζοναυτών που χαράζουν σήμερα τη στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ να μην θεωρήσουν μπλόφα τα όπλα που απεκάλυψε ότι έχει ο Πούτιν. Ενώ ο πρώην Υπουργός της κυβέρνησης Ρέηγκαν και πρώην διευθυντής της Wall Street Journal Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς, μας λέει ότι δεν πρόκειται απλώς για ισοτιμία, αλλά για στρατιωτική υπεροχή της Μόσχας. Αν όντως υπάρχουν αυτά τα όπλα, όπως πύραυλοι Κρουζ με πυρηνικά, τότε μιλάμε για μείζονα τεχνολογική επανάσταση, για γιγαντιαίο επίτευγμα, λέει από την πλευρά του στο ΑΜΠΕ,  ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Αλεξάντρ Γκολτζ.

Ο Πούτιν και η «βελούδινη» τριχοτόμηση της Συρίας

H de facto προωθούμενη τριχοτόμηση της χώρας θα είχε αντίκτυπο και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή. Η στρατηγική του Ρώσου προέδρου, που κέρδισε τον πόλεμο και ψάχνει την ειρήνη και ο ρόλος του ΟΗΕ. Τι προσδοκούν Τουρκία και Ιράν.

Της Roula Khalaf

Ήταν ντυμένος στην τρίχα, με ένα σκούρο γκρι σακάκι. Περπατούσε γεμάτος αυτοπεποίθηση και ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο. Μετά από έξι χρόνια πολέμου, ο Μπασάρ αλ Άσαντ είχε κάθε λόγο να αισθάνεται χαρούμενος, καθώς έφθανε στο Σότσι για να συναντηθεί με τον προστάτη του, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ευγνώμων που ο Ρώσος ηγέτης είχε στείλει πριν από δύο χρόνια αεροπορικές δυνάμεις για να τον σώσει, ο Σύρος ηγέτης έδωσε σαν δώρο στον κ. Πούτιν ένα πίνακα.

Η συνάντηση στο Σότσι την περασμένη εβδομάδα ήταν μια αναγκαία χορογραφία καθώς ο κ. Πούτιν προσπαθεί να βάλει τέλος στην περιπέτειά του στη Συρία. Τώρα που ουσιαστικά κέρδισε τον πόλεμο για λογαριασμό του κ. Άσαντ, αναζητά μια ομαλή έξοδο.

Προς το παρόν, ο κ. Πούτιν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει επιτύχει τους στόχους του. Συνέβαλε στην ήττα του ISIS, απώθησε τους αντάρτες που απειλούσαν την κυριαρχία του κ. Άσαντ και ενίσχυσε τη στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Επίσης ξαναέβαλε τον εαυτό του στον χάρτη της Μέσης Ανατολής: αξιωματούχοι σε όλη την περιοχή μού λένε ότι ακόμα και οι ηγέτες που διαφωνούν με την πολιτική του κ. Πούτιν κάθονται να τον ακούσουν.

Η νέα στρατηγική του προέδρου Putin

analyst

Οι Η.Π.Α., η ισχύς των οποίων στηρίζεται στο σύστημα του χρέους που έχουν οικοδομήσει και στο δολάριο, αντιμετωπίζουν εχθρικά τη Ρωσία – αφού κατασκευάζει σιωπηλά υποδομές, οι οποίες επιτίθενται στα θεμέλια της αμερικανικής οικονομικής και γεωπολιτικής ηγεμονίας.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη

Όλα όσα έχουν σχέση με τα κρυπτογραφημένα νομίσματα και την πλατφόρμα «block chain» (ανάλυση), εξετάζονται από αρκετό χρονικό διάστημα τώρα πολύ σοβαρά από τη Ρωσία – η οποία θεωρεί πως το μέλλον είναι η συγκεκριμένη τεχνολογία και η ψηφιακή οικονομία, στηρίζοντας στους δύο αυτούς νεωτερισμούς τη στρατηγική της. Μία από τις βασικές προτεραιότητες δε του προέδρου Putin, είναι η εξυγίανση και η εξειδίκευση του τραπεζικού συστήματος έως τα τέλη του 2018 – γεγονός που συμπεραίνεται από την έκθεση της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας (πηγή).

Στα πλαίσια αυτά, η Ρωσία δημιουργεί ένα λογιστικό σύστημα με βάση το «Ethereum», μετά τη συνάντηση του προέδρου Putin με το σχεδιαστή του στην Αγία Πετρούπολη, το οποίο ονομάζεται «Master chain» – με στόχο να μειώσει δραστικά το κόστος και τη γραφειοκρατία που συνδέεται με την επαλήθευση και με την εκκαθάριση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως η τεχνολογία «block chain» αφορά μία ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα, η οποία επιτρέπει σε δύο ή περισσότερους συμμετέχοντες να συμβληθούν μεταξύ τους, χωρίς την ανάγκη ενός μεσάζοντα – άρα χωρίς μία τράπεζα ή έναν συμβολαιογράφο. Αυτό θα μπορούσε να είναι μία πολύ σημαντική ανακάλυψη, όσον αφορά το χρηματοπιστωτικό σύστημα και όχι μόνο – αφού η εξάλειψη των μεσαζόντων από τις συναλλαγές μπορεί να μειώσει το κόστος τους έως και 80%, σύμφωνα με τη Fin Tech Association.

Τι απέφερε εντέλει η συνάντηση Putin-Trump;

iskra

του Κώστα Ράπτη

Την ώρα που η σύνοδος της G20 στο Αμβούργο επισκιαζόταν από τον εντυπωσιακό όγκο των διαδηλώσεων και τα μεγάλης κλίμακας επεισόδια, η σύνοδος G2, δηλαδή η από καιρό αναμενόμενη συνάντηση ανάμεσα στον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump και τον Ρώσο ομόλογό του Vladimir Putin μάλλον στέφθηκε με μεγαλύτερη επιτυχία και σίγουρα είχε περισσότερο βάθος.

Το ίδιο το γεγονός ότι μια συνάντηση προγραμματισμένη να διαρκέσει 30 λεπτά διήρκεσε εντέλει 2 ώρες και 20 λεπτά είναι ενδεικτικό του ότι δεν υπήρξε διερευνητική και προφανώς, παρά τις εμμονές ορισμένων δυτικών μέσων ενημέρωσης, δεν επικεντρώθηκε στο ζήτημα της υποτιθέμενης ρωσικής ανάμειξης στις αμερικανικές εκλογές.

Άλλωστε, και ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε σαφές ότι προσέβλεπε σε αποτελέσματα, καθώς επέλεξε να συνοδεύεται από τον υπουργό Εξωτερικών Rex Tiellerson, που ως επικεφαλής της ExxonMobil έχει και στο παρελθόν συναντήσει τον Putin, αφήνοντας εκτός της συνάντησης αξιωματούχους με πολύ πιο επιθετική στάση έναντι της Ρωσίας, όπως τον υπουργό Άμυνας James Mattis, τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας McMaster ή την καθ’ ύλην αρμόδια Fiona Hill από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας.

ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ Ο ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΠΟΥΤΙΝ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ;

του Πάτρικ Μπιουκάναν

[Και νέο σημαντικότατο άρθρο του βαθυστόχαστου πολιτικού αναλυτή και πολιτικού συμβούλου προέδρων Πάτρικ Μπιουκάναν, στην είσοδο ενός ιδιαίτερα κρίσιμου χρόνου για την ανθρωπότητα, λίγες μέρες πριν ένας νέος Πρόεδρος αναλάβει το πηδάλιο της μεγαλύτερης Δυτικής Δύναμης.                                                                              

Μια σεβαστή αμερικανική φωνή της αλήθειας, της λογικής και της σωφροσύνης, επισημαίνει εδώ τις αμερικανικές ενοχές για την υποτροπή ενός απειλητικού για την ανθρωπότητα ψυχρού πολέμου, ανατρέπει φράση προς φράση το κατηγορητήριο κατά της Ρωσίας και συνιστά στον νέο πρόεδρο Τραμπ να κωφεύσει στις σάλπιγγες των πολεμοκαπήλων. Η ανάγνωση του άρθρου διαλύει το τοξικό νέφος της προπαγάνδας του CNN, της Ουάσιγκτων Ποστ, του BBC, και άλλων συστημικών ΜΜΕ, το οποίο εισάγουν τα ιθαγενή όργανα ως διεθνή ειδησεογραφία. Και επιπλέον αποκαλύπτει τον βαθύτερο χαρακτήρα της αρξαμένης «σύγκρουσης των δύο κόσμων»].

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ως αντίποινα για υποκλοπές των mail του Ποντέστα (επιτελάρχη της Κλίντον) και του Δημοκρατικού Κόμματος, ο Μπάρακ Ομπάμα απέλασε 35 Ρώσους διπλωμάτες και διέταξε το κλείσιμο και την απαλλοτρίωση των εξοχικών κατοικιών τους στο Λονγκ Άιλαντ και στην Ανατολική Ακτή του Μέρυλαντ.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Λαβρώφ προειδοποίησε ότι 35 Αμερικανοί διπλωμάτες θα απελαθούν. Αλλά επενέβη ο Βλαντιμίρ Πούτιν, αρνήθηκε την λήψη οποιωνδήποτε αντιποίνων και προσκάλεσε του Αμερικανούς διπλωμάτες στη Μόσχα και τα παιδιά τους στα πάρτυ των Χριστουγέννων και του Νέου ΄Ετους στο Κρεμλίνο.

Putin, ο εχθρός της Δύσης

analyst

Ο Ρώσος πρόεδρος είναι σε θέση να αντιμετωπίζει με επιτυχία τις επιθέσεις εναντίον του, έχοντας την πλήρη στήριξη του λαού του – ενός λαού που, σε αντίθεση με εμάς τους νεοέλληνες γνωρίζει πολύ καλά ότι, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, ενώ δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με κόπο, με στερήσεις και με οδύνες.

του Αλέξη Ζακυνθινού

«Ο νέος ψυχρός πόλεμος έχει μία μεγάλη διαφορά με τον προηγούμενο: το γεγονός ότι η Ρωσία δεν είναι πλέον σοσιαλιστική. Η σοβιετική «αυτοκρατορία του σκότους» όπως την παρουσίαζαν τα δυτικά ΜΜΕ δεν υπάρχει, ενώ δεν πρόκειται πλέον για τη σύγκρουση του καπιταλισμού με τον κομμουνισμό. Εν τούτοις, ο πρόεδρος Putin έχει αναχθεί στον εχθρό νούμερο ένα της Δύσης από τα δικά της μέσα ενημέρωσης, κατηγορείται για τις κάκιστες των προθέσεων, ενώ παρουσιάζεται ως ένα μιλιταριστικό τέρας του παρελθόντος.

Η αιτία είναι προφανώς η άρνηση του να εφαρμόσει όλα αυτά που δρομολογήθηκαν πολλά χρόνια πριν στη Χιλή, στη Νότια Αφρική, στην Πολωνία και αλλού – ακόμη και στη Νέα Ορλεάνη όπου, με τη βοήθεια του τυφώνα «Katrina», επετράπη η ελεύθερη είσοδος στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, με αποτέλεσμα την ιδιωτικοποίηση των πάντων. Ο Putin φαίνεται πως κατάλαβε έγκαιρα ότι, ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός είχε στόχο να εξασφαλίσει ένα μεγάλο κομμάτι από το γλυκό με το όνομα «Ρωσία», έχοντας αντισταθεί με επιτυχία – κάτι που όμως δεν θα του συγχωρηθεί ποτέ από τη δυτική ελίτ«.

Ανάλυση

Αποτελεί αναμφίβολα μέρος της φιλοσοφίας των «παιδιών του Σικάγο», της ακραίας νεοφιλελεύθερης νοοτροπίας της σχολής του Friedman, η σύναψη αγαθών σχέσεων και η συμμαχία με τους εκάστοτε δικτάτορες και ολιγάρχες. Αυτό τουλάχιστον τεκμηριώνει η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε στη Χιλή, όταν το 1971 ο δικτάτορας Pinochet ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας S. Allende – σήμερα στη Βραζιλία με την ανατροπή της προέδρου της (ανάλυση). Τα βασανιστήρια που δρομολογήθηκαν, καθώς επίσης η μαζική ιδιωτικοποίηση της Χιλής οδήγησαν στην πείνα, στη φτώχεια, στην απελπισία και στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους – κάτι που εφαρμόσθηκε κατά τη διάρκεια των επομένων δεκαετιών επανειλημμένα, σε αρκετές άλλες χώρες του πλανήτη και τώρα στην Ελλάδα.