Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εµφανίστηκε η δεύτερη γενιά της «περιβαλλοντικής ασφάλειας», που ανέπτυξε την επιχειρηματολογία της γύρω από τους φυσικούς πόρους και τη διαχείρισή τους. Εκφραστής της ήταν η οµάδα του Πανεπιστηµίου του Τορόντο µε καθοδηγητή τον Thomas Homer-Dixon. Η σχολή αυτή, είναι επηρεασµένη από τον Thomas Robert Malthus. Οι νεο-Μαλθουσιανοί αναλυτές θεωρούν ότι οι ανανεώσιµες πλουτοπαραγωγικές πηγές με την πάροδο του χρόνου θα σπανίζουν και ιδιαίτερα σε περιοχές που στερούνται την τεχνολογική, κοινωνική και πολιτική βάση για να προσαρµοστούν. Η συνεχής έξαρση του δηµογραφικού προβλήµατος του πλανήτη θα οδηγήσει λογικά στην αύξηση της ζήτησης πόρων, ενώ την ίδια στιγµή η όλο και αυξανόµενη περιβαλλοντική υποβάθµιση τους θα µειώσει την ουσιαστική προσφορά τους. Παράλληλα, η ανισοκατανοµή των πόρων που βρίσκονται συγκεντρωμένοι στα χέρια των λίγων θα προκαλέσει συνθήκες δοµικής σπανιότητας για µεγάλα τµήµατα του πληθυσµού σε πολλές χώρες. Οι νέο-Μαλθουσιανοί αναλυτές, µε κύριο εκφραστή τον Thomas Homer εισήγαγαν τον όρο της στέρησης(deprivation). Καθώς τα άτοµα και οι κοινωνικές οµάδες που αντιµετωπίζουν σχετική ή απόλυτη στέρηση αντιδρούν ολοένα και πιο πολύ εξ αιτίας της περιθωριοποίησης τους στην κατανοµή συρρικνωµένων πόρων, η εκδήλωση βίας γίνεται ολοένα και πιο πιθανό σενάριο. Έτσι, οι βίαιες συγκρούσεις μπορεί να πάρουν διάφορες μορφές. Μπορεί να είναι διακρατικές, µεταξύ πληθυσµιακών οµάδων ή, συχνότερα, µπορεί να στρέφονται κατά του κράτους.
Να μην ξεχνάμε, επί πλέον, ότι σε κάποιες χώρες υπάρχει ήδη έλεγχος των γεννήσεων από το κράτος (π.χ. στην Κίνα έχουμε υποχρεωτικές εκτρώσεις). Μάλιστα υπάρχουν και ορισμένοι ακτιβιστές που κάνουν το λάθος να ρίξουν το ανάθεμα στον υπερπληθυσμό, βλέποντας το δέντρο και χάνοντας το δάσος.
Η διατύπωση τέτοιων θεωριών είναι βαθειά πολιτική και γι’ αυτό απάνθρωπη επειδή πολεμούν τις ιδέες περί ελευθερίας και αποσκοπούν στην χειραγώγηση του ανθρώπου. Να σημειωθεί επίσης ότι ο Δαρβίνος είπε πως η θεωρία του για την φυσική επιλογή ήταν «η θεωρία του Μάλθους εφαρμοσμένη στο φυτικό και ζωικό βασίλειο»14. Ο Δαρβίνος επηρέασε με την σειρά του τους οικονομολόγους της θεωρίας του λεσέ φερ λεσέ πασέ (οικονομικός φιλελευθερισμός)15 σε σημείο που, σύμφωνα με τον συγγραφέα του μπεστ-σέλλερ The Economic Naturalist και αρθρογράφο των New York Times, ενδέχεται μέσα στον επόμενο αιώνα να εκθρονίσει τον Άνταμ Σμιθ από την θέση του ιδρυτή της πρώτης οικονομικής θεωρίας λόγω της ανάλυσής του πάνω στο θέμα του ανταγωνισμού16.
Στάθηκαν κριτικά απέναντι στον Μάλθους οι Προυντόν, Κροπότκιν, Ένγκελς, Μαρξ, Μπούκτσιν κ.ά. που ανέπτυξαν επιχειρηματολογία εναντίον του.
