Ο Τσάβες δεν μένει πια εδώ

του Γιώργου Λυκοκάπη  – 

Μπορεί το καθεστώς στη Βενεζουέλα να χρησιμοποιεί βία για να καταστείλει τις αντιδράσεις, αλλά δεν πρόκειται για δικτατορία, ούτε για κυβέρνηση που έχει απέναντί της σύσσωμο το λαό. Ο Τσαβισμός έχει ακόμα ισχυρά ερείσματα στα λαϊκά στρώματα, παρά τη μεγάλη οικονομική πίεση που αυτά δέχονται.

Έχοντας απέναντί του τις ΗΠΑ, ο Μαδούρο προσπαθεί να θέσει υπό τον έλεγχο του όλους τους θεσμούς για να διατηρήσει την εξουσία του μέσω αμφιλεγόμενων εκλογικών διαδικασιών. Στήριγμα του καθεστώτος είναι οι colectivos, μία ένοπλη οργάνωση τσαβιστών, χωρίς η βία στη Βενεζουέλα να προκαλείται αποκλειστικά από τους οπαδούς της κυβέρνησης.

Σύμβολο αντίστασης απέναντι στις ΗΠΑ

Πρώην οδηγός λεωφορείου, ο Μαδούρο δεν προέρχεται από τις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων, όπως ο προκάτοχος του Ούγκο Τσάβες. Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα μπορεί να στραφεί εναντίον του, καθώς υπάρχει δυσαρέσκεια σε τμήμα των ενόπλων δυνάμεων. Είναι αληθές πως οι ΗΠΑ, που βαρύνονται ιστορικά με την στήριξη αιμοσταγών δικτατοριών στην Λατινική Αμερική, κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν και να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση.

Είναι, επίσης, αληθές πως ο Ούγκο Τσάβες κληρονόμησε μία χώρα με τεράστιες οικονομικές ανισότητες, συνέπεια του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος που είχε επιβληθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Ο Τσάβες αντιμετώπισε με επιτυχία μία απόπειρα πραξικοπήματος τον Απρίλη του 2002. Οι πραξικοπηματίες είχαν την στήριξη της οικονομικής ολιγαρχίας και του κατεστημένου της Βενεζουέλας, αλλά και της Ουάσιγκτον επί προεδρίας Μπους.

Ο τσαβισμός κλυδωνίζεται

ardin-rixi

Οι λαϊκές τάξεις εγκαταλείπουν μαζικά το καθεστώς

Βενεζουέλα: Ο τσαβισμός κλυδωνίζεται

Στο  τρέχον τεύχος του βρετανικού Νιου Λεφτ Ριβιού, δημοσιεύεται  μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Τζούλιας Μπάξτον, καθηγήτριας συγκριτικής πολιτικής, ειδικευμένης στη Βενεζουέλα σχετικά με την παρούσα βαθιά κρίση που κλυδωνίζει το καθεστώς του Τσάβες. Αναδημοσιεύουμε εδώ μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματά της.
***
Μετά από 17 χρόνια τσαβιστικής διακυβέρνησης στη Βενεζουέλα, η δεξιά αντιπολίτευση σάρωσε στις κοινοβουλευτικές εκλογές, πυροδοτώντας ένα πολιτικό αδιέξοδο. Μπορείτε να μας αναλύσετε την εκλογική γεωγραφία και τη δημογραφία της ψήφου στις εκλογές του Δεκεμβρίου 2015;
Ένα σημαντικό πράγμα που θα πρέπει να επισημάνουμε σε αυτό το αποτέλεσμα ήταν ο εξαιρετικά μη αναλογικός χαρακτήρας του. Το μέτωπο της αντιπολίτευσης (MUD) απέσπασε το 56% της λαϊκής ψήφου, ενώ η συμμαχία που καθοδηγούνταν από το κυβερνών Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PSUV) πήρε 41%. Όταν αυτό μεταφράστηκε σε έδρες, ωστόσο, το χάσμα διευρύνθηκε: 65% έναντι 33%. Το PSUV πλήρωσε εν τέλει το τίμημα της αποτυχίας του να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του ίδιου του εκλογικού σώματος. 

Η τραγική διάψευση των ονείρων

Νέα Πολιτική

του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Σοκαριστικές είναι οι εικόνες που παρουσιάζονται τις τελευταίες ημέρες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την ταλαιπωρημένη Βενεζουέλα. Εικόνες εξαθλίωσης και κατάρρευσης των κοινωνικών δομών που θυμίζουν τριτοκοσμικές χώρες και εμπόλεμες περιοχές. Ακόμη χειρότερα, επεισόδια βαρβαρότητας και κατάρρευσης της κοινωνικής συνοχής εξελίσσονται καθημερινά στους δρόμους της άτυχης αυτής χώρας. Πιθανόν να διαφωνήσετε και να αποδώσετε όλα αυτές τις εικόνες σε έναν απάνθρωπο πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η «νέα τάξη πραγμάτων» σε βάρος του περήφανου λαού της Βενεζουέλας. Δεν θα διαφωνήσω πλήρως με το επιχείρημα αλλά φοβάμαι ότι ανεξαρτήτως της ορθότητας ή μη των επιχειρημάτων, η ταλαίπωρη και συνάμα πλούσια σε φυσικούς πόρους Βενεζουέλα, οδηγείται στην πλήρη κατάρρευση.

Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι το 2011, σύμφωνα με στοιχεία της πετρελαϊκής εταιρείας BP, τα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στη Βενεζουέλα ήταν 296,5 δισ. βαρέλια, ή περίπου το 18% των παγκόσμιων αποθεμάτων, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της κατάρρευσης.  Τα παραπάνω στοιχεία ίσως να ενισχύουν τη θέση όλων αυτών που ισχυρίζονται ότι η ανακάλυψη και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων περισσότερα προβλήματα δημιούργησε παρά επέλυσε στις «άτυχες» χώρες που προικοδοτήθηκαν με αυτούς τους πολύτιμους φυσικούς πόρους. Εύκολα μάλιστα μεταπηδούμε στο λαϊκίστικο συμπέρασμα ότι για όλα τα δεινά της πατρίδας μας (όπως και άλλων κρατών) ευθύνονται τα ξένα συμφέροντα (συνεπικουρούμενα πάντα και από τα ντόπια) που επιθυμούν την καταλήστευση των ανεξάντλητων μυθικών πόρων του υπεδάφους μας.

Αποχαιρετισμός στον Τσαβισμό

ardin-rixi

Ανασκόπηση μιας ιστορίας που δεν κατόρθωσε να καρποφορήσει

Του Ρόλαντ Ντένις* από το Άρδην 101-102

Περπατώντας στους δρόμους των πόλεων ή στην ύπαιθρο θα συναντήσεις, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, ανάμεσα σε όλους εμάς που αποτελέσαμε κομμάτι της ιστορίας των τελευταίων είκοσι ή τριάντα χρόνων, πρόσωπα καταταλαιπωρημένα, απογοητευμένα, εξοργισμένα, καθώς αποχαιρετούν μια ιστορία που, στο κάτω κάτω, ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους. Μια παθιασμένη ιστορία που, για πολλά χρόνια, ονομαζόταντσαβισμός. Ένας αποχαιρετισμός, που όταν δεν είναι τυπικός, κινείται ανάμεσα στην αμφιβολία και τον θρήνο. Για άλλους έχει τη χαρά της απαλλαγής από ένα αφόρητο βάρος. Πάντως είναι και ένας αποχαιρετισμός σε μια ιστορία που δεν κατόρθωσε να καρποφορήσει.
Αυτό το κείμενο έπρεπε ήδη προ πολλού να είχε γραφτεί, αλλά πλέον έφτασε η ώρα να δημοσιοποιηθεί, με λέξεις που στην πραγματικότητα έχουν τόσο προσωπική όσο και πολιτική διάσταση. Δεν έχει και τόσο σημασία, αφού ούτε καν στα βάθη όλων των εκφάνσεων μιας τρικυμιώδους ζωής δεν συνδέονται πάντα τα προσωπικά και πολιτικά ζητήματα, οι κοινωνικές και προσωπικές υποχρεώσεις που έχουμε μέσα μας. Γι’ αυτό και τα πράγματα, τελικά, «πρέπει να τα λες», αν κάτι ακόμα έχει νόημα να ειπωθεί.

Εξάντας- Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ (El senor presidente)

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες ήταν μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες του 21ου αιώνα. Δεν είχε διστάσει να αποκαλέσει τον Μπους «κ. Κίνδυνο», τον Μπλέρ «γαϊδούρι», την Κοντολίζα Ράις «τσίκα» (μικρούλα), να κάνει κινήσεις καράτε στον Πούτιν, να χορέψει σάλσα και να τραγουδήσει μαζί με τον Φιντέλ Κάστρο και τον Μαραντόνα. Επίσης, δεν δίστασε να βάλει χέρι στις περιουσίες των μεγαλοκτηματιών παίρνοντας κομμάτια γης από τις τεράστιες εκτάσεις τους που μοίρασε σε φτωχούς ακτήμονες αγρότες.

Τόσο στην Βενεζουέλα όσο και στο εξωτερικό, τον Τσάβες, ή τον λατρεύουν σα Θεό ή τον μισούν θανάσιμα. Ή τον θεωρούν επαναστάτη, έναν νέο Μπολίβαρ, ή έναν στυγνό δικτάτορα, στα όρια της τρέλας...

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Επιτόπια Έρευνα, Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Αυγερόπουλος / Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Επιμέλεια Συντονισμός Έρευνας: Αποστόλης Καπαρουδάκης / Έρευνα & Οργάνωση Θέματος: Μανώλης Φυλακτίδης, Κώστας Γεωργιάδης / Μοντάζ: Δημήτρης Νικολόπουλος, Μελέτης Πόγκας, Νότης Μπένος / Μια παραγωγή της Small Planet, για την ΕΡΤ ©2005-2006

Original Airdate: Τρίτη 25 Απριλίου 2006, 24:00 - ΝΕΤ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 64 min.

Βενεζουέλα: Το πρώτο τηλεοπτικό πραξικόπημα της ιστορίας

tvxs


tvxs.gr / Βενεζουέλα, το πρώτο τηλεοπτικό... από tvxorissinora

«Ευτυχώς είχαμε ένα ισχυρό όπλο» δήλωνε ο υποναύαρχος Έκτωρ Ραμίρεζ Πέρες, αρχηγός του πραξικοπήματος που κατάφερε να ανατρέψει για δύο ημέρες τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. «Όπως είδατε, ο στρατός και οι ειδικές δυνάμεις δε χρειάσθηκε να πυροβολήσουν ούτε μία φορά. Το μεγάλο μας όπλο ήταν τα μέσα ενημέρωσης».

Μια μοναδική στιγμή στα παγκόσμια τηλεοπτικά χρονικά αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα.

Στις 11 Απριλίου του 2002 οι υποστηρικτές του προέδρου Τσάβες και η αντιπολίτευση οργανώνουν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Πάνω από 20 άτομα σκοτώνονται και εκατοντάδες τραυματίζονται: ανήκουν και στα δύο στρατόπεδα και έχουν πέσει θύματα της αστυνομίας και ακροβολιστών – μέρος ενός μυστικού σχεδίου για την ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας.

Στο Καράκας επικρατεί χάος και οι Βενεζουελιάνοι ανοίγουν τις τηλεοράσεις τους για να μάθουν τι έχει συμβεί. Αλλά τα τέσσερα ιδιωτικά κανάλια που ανήκουν στην αντιπολίτευση, αποδίδουν την αιματοχυσία στους Τσαβίστας, μοντάροντας έντεχνα τα τηλεοπτικά πλάνα της ημέρας.

IN MEMORIAM*

Ούγκο Τσάβες – η συνείδηση της ανθρωπότητας

             “’Οπως κάθε φορά που ψοφάει ένα εγκληματικό

                   απόβρασμα, πενθούν όλα τα εγκληματικά

                   αποβράσματα του κόσμου: δεν λείπει

                   κανένα εκτός από εκείνα που βρίσκονται

                   ήδη σε συσκευή τεχνητής αναπνοής, όπως ο 

                   Φιντέλ Κάστρο», (ο                

                    Γκι Μιλιέρ, στην ισραηλινή ιστοσελίδα

                    Dreuz, από τοinfognomon.blogspot.com)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν αντέχουμε να βλέπουμε τον ελληνικό λαό, που του χρωστάμε τα πάντα, να υποφέρει από το ΔΝΤ αυτά που έκαναν και σε μάς, έλεγε πέρυσι, μιλώντας σε ένα φόρουμ στο Καράκας, παρουσία μιας αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη χτυπημένος από τον καρκίνο, ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

Στην άλλη άκρη του κόσμου, ο Τσάβες φαινόταν να έχει καθαρότερη συνείδηση του τι συμβαίνει στην Ελλάδα από πολλούς δικούς μας. Συνείδηση, γι’ αυτόν, σήμαινε να κάνει κάτι. Επαναστάτης δεν είναι όποιος διακηρύσσει επαναστατικές ιδέες ή προσχωρεί στο ένα ή το άλλο κόμμα. Είναι κάποιος που εξεγείρεται ηθικά εναντίον ενός απαράδεκτου κόσμου και δρα για να τον αλλάξει. Αυτό έκανε όλη του τη ζωή ο Τσάβες. Αυτό πιθανώς πλήρωσε με τον πρόωρο θάνατό του.

Ούγκο Τσάβες, ο ηγέτης των φτωχών

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση 

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Εφ. Πριν, 10.3.13

Λέγεται πως όταν ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες συνάντησε πρώτη φορά τον Τσάβες είχε μείνει με την απορία κατά πόσο ήταν πράγματι ένας οραματιστής ικανός να σώσει την Λατινική Αμερική όπως υποσχόταν ή ήταν ένας ευφάνταστος και λαοπλάνος πολυλογάς ο οποίος πολύ γρήγορα θα μετατρεπόταν σε έναν ακόμη δικτάτορα από τους πολλούς που έχουν «μεγαλουργήσει» στην αμερικάνικη υπο-ήπειρο. Η εξέλιξη του Ούγκο Τσάβες Φρίας διέψευσε τις ανησυχίες όχι μόνο του κολομβιανού νομπελίστα συγγραφέα αλλά και εκατομμυρίων ακόμη ανθρώπων για έναν πολύ απλό λόγο. Ο σπουδαίος βενεζολάνος ηγέτης, που μπήκε στο πάνθεον των λατινοαμερικάνων επαναστατών αποδείχθηκε η εξαίρεση των λαϊκών και αριστερών ηγετών που στην πολιτική τους πορεία αλλάζουν μεν, αναθεωρούν δηλαδή τα αρχικά τους σχέδια και διακηρύξεις, το κάνουν ωστόσο αυτό προς μια αριστερή και επαναστατική κατεύθυνση κι όχι σε μια κατεύθυνση υποταγής στην αστική τάξη στο εσωτερικό και στον ιμπεριαλισμό στο εξωτερικό.

Ο Τσάβες δεν ήταν σοσιαλιστής. Οι ρίζες της επαναστατικότητάς του πρέπει να αναζητηθούν στην λαϊκότητα που χαρακτήριζε τμήματα του στρατού σε όλον τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο από την δεκαετία του ’60 κι επίσης στην Λατινική Αμερική (με τα παραδείγματα του Περόν στην Αργεντινή, του Άρμπενζ στη Γουατεμάλα, του Τορίχο στον Παναμά και του Βελάσκο στο Περού να ξεχωρίζουν) και την ίδια την Βενεζουέλα. Έγινε ωστόσο σοσιαλιστής επηρεαζόμενος ο ίδιος από τον Φιντέλ Κάστρο, τον θεωρούμενο ως μέντορά του πλέον, που κι αυτός, αν θυμηθούμε την πολιτική του διαδρομή, στην πορεία των συγκρούσεων που αναγκάστηκε να δώσει ριζοσπαστικοποιήθηκε υιοθετώντας τις σοσιαλιστικές ιδέες. Το ντόμινο συνεχίζεται – κι έτσι μόνο μπορούμε να αποτιμήσουμε την τεράστια πολιτική κληρονομιά που άφησε πίσω του ο Τσάβες – με την καταλυτική επιρροή που άσκησε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας στον Έβο Μοράλες της Βολιβίας, τον Ραφαέλ Κορέα του Ισημερινού αλλά κι άλλους ηγέτες της Λ. Αμερικής και της Καραϊβικής μέσα από το προσωπικό του παράδειγμα, τον ιδεολογικό του προσανατολισμό και την έμπρακτη, υλική βοήθεια που τους παρείχε.

Καλό ταξίδι comandate Chaves !

Υμηττός - Υψίπολις

Τα επιτεύγματα του Ούγκο Τσάβες

The Press Project

Μέχρι και την ημέρα που ο Ούγκο Τσάβες έχασε τη μάχη για τη ζωή ο φιλελεύθερος Τύπος και των δύο πλευρών του Ατλαντικού δεν έχει σταματήσει να προσπαθεί να διαλύσει τη νέα κυβέρνηση του. Η μεγάλη του νίκη (με 12 μονάδες μπροστά από τον Γκουτιέρες) δεν έχει ακόμα αναλυθεί. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Τσάβες κέρδισε τον αγώνα παλεύοντας τον καρκίνο και έχοντας απέναντί του όλα τα ΜΜΕ από τα πιο μικρά τοπικά μέχρι τα μεγαλύτερα διεθνή (σκεφτείτε την ανάλογη περίπτωση στου ΣΥΡΙΖΑ στις Ελληνικές εκλογές) καθώς και κάτι που σπάνια αναγνωρίζεται: έναν εκλογικό χάρτη που είναι εξαιρετικά προκατειλημμένος προς τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις με γεωγραφικά εμπόδια και δυσκολία πρόσβασης για τα μέλη της εργατικής τάξης. Ένας από τους κύριους παράγοντες για την δημοτικότητα της κυβέρνησης Τσάβες και την συντριπτική νίκη του στην εκλογική διαδικασία του Οκτωβρίου του 2012 είναι η μείωση της φτώχιας, που κατέστη δυνατή επειδή η κυβέρνηση πήρε πίσω τον έλεγχο της εθνικής εταιρίας πετρελαίου PDVSA και χρησιμοποίησε προς αυτή την κατεύθυνση τα τεράστια έσοδα από το εμπόριο του πετρελαίου. Όχι ωφελώντας μια μικρή τάξη μισθωτών, όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά κατασκευάζοντας τις υποδομές που απαιτούνταν και χτίζοντας κοινωνικές υπηρεσίες που τόσο πολύ είχε ανάγκη η Βενεζουέλα. Κατά την διάρκεια των 10 τελευταίων ετών η κυβέρνηση έχει αυξήσει τις κοινωνικές της δαπάνες κατά 60,6%, δηλαδή κατά 772 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η Λατινική Αμερική μετά τον Τσάβες

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Tου Άρη Χατζηστεφάνου

Η επόμενη ημέρα για τη Βενεζουέλα και τη Λ. Αμερική μετά το θάνατο του ανθρώπου που τις έβγαλε από την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ.

 

Έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τη στιγμή που ο Ούγκο Τσάβες δέχθηκε μια περίεργη επίσκεψη στο κελί τους, στις φυλακές του Γιαρ στη Βενεζουέλα. Ένας νεαρός οδηγός λεωφορείου ζήτησε να το δει και στη συνέχεια ζήτησε άδεια από τη διοίκηση των φυλακών να τον επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ελάχιστοι άνθρωποι τολμούσαν να μιλούν τότε με ένα κρατούμενο που κατηγορούνταν για προσπάθεια πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνησης. Ο Τσάβες είχε ηγηθεί ομάδας νεαρών αξιωματικών που επιχείρησαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Κάρλος Αντρε Πέρεζ, όταν αυτός διέταξε τη σφαγή εκατοντάδων διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του.


Ο Νικολάς Μαντούρα θα λάβει τελικά την άδεια να επισκέπτεται τον Τσάβες και από εκείνες τις επισκέψεις θα προκύψει μια ισχυρή φιλία, η οποία σήμερα έρχεται να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική.

FT: Ο «τσαβίσμο» θα ζήσει για πολλά ακόμη χρόνια

real.gr

Διαβάστε το άρθρο των Financial Times για τον Ούγκο Τσάβες όπως το αναδημοσιεύει το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Η Αβάνα τον τελευταίο καιρό ήταν γεμάτη ψιθύρους. Για πολλούς, οι κτύποι της καρδιάς του ήταν σχεδόν συνώνυμοι με την επανάστασή τους. Πόσο καιρό μπορεί να ζήσει το καθεστώς τους χωρίς εκείνον στο τιμόνι; Φυσικά, η ανησυχία τους δεν αφορούσε τον Φιντέλ Κάστρο, αλλά τον Ούγκο Τσάβες.

Ο θάνατος του προέδρου της Βενεζουέλας θα στοιχίσει πολύ περισσότερο στην κουβανική κυβέρνηση από τον θάνατο του Κάστρο. Είναι βέβαια αλήθεια ότι ο «lider maximo» είναι αναντικατάστατος, αλλά η χώρα έχει προετοιμαστεί εδώ και καιρό για τον αναπόφευκτο χαμό του και έχει μεταβιβάσει όλα τα επίσημα καθήκοντα στον νεότερο αδελφό του, τον Ραούλ.

Με τον Τσάβες, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κι αυτό, επειδή οι Κουβανοί γνωρίζουν ότι η υποστήριξη που έχει λάβει η χώρα τους από τη Βενεζουέλα έχει παίξει ζωτικό ρόλο στο να μείνει το καθεστώς ζωντανό.