 |
Του Παναγιώτη Οικονομόπουλου |
·
Ο βαθμός αδικίας που έχει επιβληθεί με την μνημονική
πολιτική και η ανισότητα των μέτρων που έχουν εκτελεστεί είναι χαρακτηριστικά
μιας κοινωνίας που επιστρέφει στην βαρβαρότητα και τον αυταρχισμό μιας εξουσίας
που εφαρμόζεται σε βάρος των πολιτών και υπέρ των προνομιών μιας ολιγαρχίας των
τραπεζών και του κεφαλαίου! Η "απελευθέρωση" που ευαγγελίζονται δεν είναι
τίποτε λιγότερο από την δυνατότητα των ολίγων να εκμεταλλευτούν τους πολλούς
και να μετατρέψουν την υπόνοια δημοκρατίας σε πραγματικότητα δεσποτισμού με βάση
την στρεβλή κατανομή της εισοδηματικής δύναμης!
·
Όπως έχω αναλύσει στις εργασίες μου περί συμπεριφοράς,
η αναγνώριση της αγνοίας, σαν παράγοντα περιορισμού της απόφασης των μονάδων συμπεριφοράς,
προκαλεί σε αυτές όχι μονό την αντίδραση αναζήτησης αλλά κατά την διάρκεια της διαδικασίας
αναζήτησης, επιπρόσθετα και δισταγμό τοποθέτησης!
·
Γενικά έχουμε μια τάση υποκατάστασης της δημοκρατικής
νομιμότητας με την τεχνοκρατική και σε Ευρωπαϊκό αλλά και σε τοπικό επίπεδο με
τις διαφορές ανεξάρτητες αρχές! Η δημοκρατία στην Ευρώπη είναι ένας διωκόμενος θεσμός
έχει μετατραπεί σε τεχνοκρατική αριστοκρατία η οποία όμως δεν εκφράζει και υποστηρίζει
την άριστη γνώση και την ορθολογική εκτίμηση αλλά την ιδεοληψία που βασίζεται
σε ιδιωτικό συμφέρον και την αγνοία της πραγματικότητας. Η τεχνοκρατική νομιμότητα
έχει μια τάση προς την αυταρχική διακυβέρνηση και τον αποκλεισμό των ευθυνών
προς τις ανάγκες του δήμου των πολιτών που αντικαθίσταται με το ενδιαφέρον ικανοποίησης
συγκριτικών παραγόντων με οικονομικό πλεονέκτημα και δύναμη με βάση την ποσοτική
μεγάθυμη των χρηστικών προτιμήσεων!
·
Δυστυχώς σπεύδουν ακόμη και αριστερίζοντες/ετερόδοξοι
οικονομολόγοι, όπως ο Λαπάτσας και ασπάζονται την προπαγάνδα των ελλειμματικών,
στρεβλωμένων και προσωρινών στοιχείων του ΑΕΠ 3 τρίμηνου για να συμπεράνουν ότι
η ύφεση τερματίστηκε. Λάθος όπως έχω εξηγήσει σε προηγούμενα σχόλια μου γιατί η
ύφεση έχει μετατραπεί σε στασιμότητα ύφεσης αντί αυξανομένη ύφεση και αυτή η πραγματικότητα
δεν αλλάζει την ανάγκη εγκατάλειψης της πολίτικης λιτότητας και χρηματοδότησης των κρατικών και ιδιωτικών επενδύσεων μέσω της έκδοσης
τοπικού νομίσματος , της αναδιάρθρωσης και επανόδου της παράγωγης, η δε μείωση/αναδιάρθρωση
του χρέους ενώ είναι απαραίτητη δεν είναι ικανή από μονή της για έξοδο από την ύφεση
και βιώσιμη ανάκαμψη της οικονομίας. Ιδίως αν το κρατικό και ιδιωτικό χρέος μετατραπεί
σε χρέος τοπικού νομίσματος με χαμηλό τοπικό επιτόκιο και όλοι αυτοί που λένε ότι
αυτό δεν γίνεται τους απαντώ όχι μονό ότι γίνεται αλλά και υπάρχουν παραδείγματα
στην οικονομική ιστορία και μάλιστα προετοιμάζεται τώρα στην Αργεντινή!.