Το θερμό επεισόδιο Ινδίας-Πακιστάν και η στρατιωτική σύγκριση

Η αναζωπύρωση της έντασης ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν αυξάνει τον κίνδυνο σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών. Η πυρηνική απειλή, οι τρομοκρατικές επιθέσεις και οι εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση.

Των Ian Bott και Mark Odell

Μετά την ανακοίνωση του Πακιστάν ότι κατέρριψε δύο ινδικά μαχητικά αεροσκάφη και αιχμαλώτισε έναν πιλότο, έχουν κλιμακωθεί οι εντάσεις μεταξύ των δύο οπλισμένων με πυρηνικά γειτονικών κρατών.

Η κίνηση έγινε μια ημέρα αφότου η Ινδία ανέφερε ότι πραγματοποίησε ένα «προληπτικό χτύπημα» σε στρατόπεδο εκπαίδευσης τρομοκρατών στο Πακιστάν. Το Ισλαμαμπάντ καταδίκασε το χτύπημα και δεσμεύτηκε να προβεί σε αντίποινα.

Το κλίμα ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν έχει επιδεινωθεί μετά την τρομοκρατική επίθεση που σκότωσε τουλάχιστον 40 αστυνομικούς στην ινδική περιοχή του Κασμίρ στις 14 Φεβρουαρίου, επίθεση για την οποία ανέλαβε την ευθύνη ισλαμική οργάνωση με έδρα το Πακιστάν.

Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα που έστειλε την Τετάρτη, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Ίμραν Καν, κάλεσε σε «διάλογο» για την αποκλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών. «Έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε κάποιον λάθος υπολογισμό δεδομένων των όπλων που έχουμε και έχετε;» ανέφερε ο κ. Καν απευθυνόμενος στην πλευρά της Ινδίας.

Η συνθήκη INF και η μεταπυρηνική ρελάνς των ΗΠΑ

του Κώστα Γρίβα

Το 1987 είχε υπογραφεί η αμερικανοσοβιετική συνθήκη INF για τα μεσαίου βεληνεκούς πυρηνικά όπλα. Πριν από μερικές ημέρες, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από αυτή τη συνθήκη. Αυτό που δεν έγινε ιδιαίτερα κατανοητό είναι ότι η Ουάσιγκτον προχωρά σε αυτήν την κίνηση όχι τόσο για να ενισχύσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, αλλά για να προωθήσει τα λεγόμενα «μεταπυρηνικά υπερόπλα» (post nuclear super weapons), δηλαδή εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα στρατηγικών εφαρμογών, εφοδιασμένα με συμβατικές κεφαλές.

Η συνθήκη INF απαγορεύει την ανάπτυξη και κατοχή χερσαία εκτοξευόμενων πυραυλικών συστημάτων, τόσο βαλλιστικών πυραύλων όσο και πυραύλων cruise, με βεληνεκές μεταξύ 500 και 5.500 χλμ, ανεξαρτήτως αν μεταφέρουν πυρηνικές ή συμβατικές κεφαλές. Για πολλά χρόνια αυτός ο περιορισμός δεν προβλημάτιζε ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, δεδομένου ότι, ως ναυτική δύναμη, τα πυραυλικά συστήματα που χρησιμοποιούσαν σε αυτές τις κατηγορίες βεληνεκούς εκτοξεύονταν από πλοία ή αεροσκάφη.

Τα τελευταία χρόνια, οι Κινέζοι έθεσαν νέα δεδομένα. Συγκεκριμένα, για να κυριαρχήσουν στη Νότιο Σινική Θάλασσα, ανέπτυξαν μια σειρά από καινοφανή πυραυλικά συστήματα, όπως κατευθυνόμενους βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον πλοίων (ASBM). Πιο γνωστός εκπρόσωπος είναι το περιβόητο σύστημα Dong Feng 21D (DF-21D), το βεληνεκές του οποίου ξεπερνά τα 1500 χλμ και απειλεί τα αεροπλανοφόρα του αμερικανικού ναυτικού.

Σε παροξυσμό η πυρηνική αντιπαράθεση σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία

Πούτιν : Στο στόχαστρό μας όποια ευρωπαϊκή χώρα φιλοξενήσει πυρηνικά των ΗΠΑ

«Οι ευρωπαϊκές χώρες που θα συμφωνήσουν να τους φιλοξενήσουν, αν τα πράγματα φθάσουν τόσο μακριά, πρέπει να καταλάβουν ότι θα βάλουν την επικράτειά τους την ίδια σε κίνδυνο εάν υπάρξει πλήγμα αντιποίνων» είπε ο ρώσος πρόεδρος.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε την Τετάρτη ότι η Ρωσία θα είναι αναγκασμένη να βάλει στο στόχαστρό της όποια ευρωπαϊκή χώρα δεχθεί να φιλοξενήσει στο έδαφός της πυρηνικούς πυραύλους των ΗΠΑ, μετά την ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι σκοπεύει να αποσύρει τη χώρα του από μια συμφωνία για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων μέσου βεληνεκούς που είχε συναφθεί την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζουζέπε Κόντε, ο Πούτιν τόνισε ότι θέλει να συζητήσει σχετικά με αυτούς που αποκάλεσε επικίνδυνους σχεδιασμούς για την κατάργηση της συνθήκης για τα πυρηνικά όπλα και τους πυραύλους μέσου βεληνεκούς (INF) με τον αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ.

Οι δύο ηγέτες προγραμματίζεται να έχουν συνομιλίες στο Παρίσι την 11η Νοεμβρίου.

Η ειρήνη μπορεί να περιμένει

Η νέα απόφαση του προέδρου Τραμπ έρχεται να προσθέσει μία ακόμη απειλή στη διεθνή ασφάλεια, σε μία περίοδο έντονων γεωπολιτικών αναταράξεων και ανατροπής των παλαιών ισορροπιών. 

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μωυσή Λίτση

mlitsis@naftemporiki.gr

Ένα ακόμη πλήγμα στο διεθνές στάτους κβο επιφέρει η απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία του 1987 για τα πυρηνικά όπλα μέσου βεληνεκούς (Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty, INF). Μια συμφωνία που είχαν υπογράψει ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην Ουάσιγκτον και η οποία σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου καθώς και της κούρσας των εξοπλισμών. 

Η νέα απόφαση του προέδρου Τραμπ έρχεται να προσθέσει μία ακόμη απειλή στη διεθνή ασφάλεια, σε μία περίοδο έντονων γεωπολιτικών αναταράξεων και ανατροπής των παλαιών ισορροπιών. 

Η Ευρώπη κινδυνεύει να γίνει ξανά πεδίο αντιπαράθεσης των δύο υπερδυνάμεων. Δεν είναι τυχαίο πως πρώτοι στην απόφαση του Τραμπ αντέδρασαν οι Γερμανοί, καθώς βλέπουν το φάσμα του Ψυχρού Πολέμου να επιστρέφει.

 Η απόφαση του Αμερικανού προέδρου έρχεται μετά τις πρόσφατες αποφάσεις απόσυρσης των ΗΠΑ από άλλες σημαντικές συμφωνίες, όπως αυτή για το κλίμα ή το διεθνές εμπόριο, επιβεβαιώνοντας τις εκτιμήσεις των πολιτικών παρατηρητών ότι η εκλογή Τραμπ θα σηματοδοτούσε ανατροπές μεγάλου βεληνεκούς, σε όλα τα επίπεδα στη διεθνή πολιτική σκηνή.

ΗΠΑ-Ρωσία απειλούν να «σπάσουν» συμφωνία για τα πυρηνικά

Οι ΗΠΑ δείχνουν αποφασισμένες να εξετάσουν την ανάπτυξη πυραύλων που παραβιάζουν τη Συνθήκη για τα Πυρηνικά Οπλα Μέσου Βεληνεκούς, για να «απαντήσουν» στη μη συμμόρφωση της Ρωσίας. Η ανησυχία για τη βιωσιμότητα της INF.

Με εγκατάλειψη της Συνθήκης για τα Πυρηνικά Όπλα Μέσου Βεληνεκούς (INF) απειλούν οι ΗΠΑ, που κατηγορούν τη Ρωσία για συνεχιζόμενη παραβίασή της.

Όπως αναφέρει το Stratfor, σε ομιλία του στις 2 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες, η πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ Kay Bailey Hutchison απαίτησε η Ρωσία να συμμορφωθεί με τη Συνθήκη, διαφορετικά οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να αναπτύξουν δικά τους όπλα που δεν είναι συμβατά με την INF, ώστε να αντιστοιχούν στις ρωσικές δυνατότητες.

Απαντώντας, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα, δήλωσε πως «φαίνεται ότι οι άνθρωποι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις δεν αντιλαμβάνονται το επίπεδο της ευθύνης τους και τον κίνδυνο της επιθετικής ρητορικής».

Η Συνθήκη INF, υπενθυμίζει το Stratfor, είναι μια συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας για τον έλεγχο των όπλων, η οποία σταμάτησε την αύξηση των πυρηνικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Η Συνθήκη αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο στις προσπάθειες για τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου. Πρόσφατα, ωστόσο, οι ΗΠΑ έχουν κατηγορήσει τη Ρωσία ότι αναπτύσσει, δοκιμάζει και παρατάσσει έναν τύπο πυραύλου cruise που παραβιάζει τα όρια που θέτει η INF, και η Μόσχα με τη σειρά της κατηγορεί την Ουάσινγκτον ότι χρησιμοποιεί drones και εκτοξευτήρες πυραύλων που παραβιάζουν τους όρους της Συνθήκης.

Επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο ο πυρηνικός πόλεμος

του Κώστα Γρίβα

Εδώ και μερικά χρόνια βρίσκεται υπό εξέλιξη μια κοσμογονικών διαστάσεων μετάλλαξη του διεθνούς συστήματος, η οποία θα κυοφορήσει ένα νέο κόσμο. Ορισμένες από τις κρίσιμης σημασίας αλλαγές που συντελούνται παγκοσμίως είναι η οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική άνοδος της Κίνας, η μετατροπή του πλανητικού συστήματος σε πολυπολικό, η τήξη των αρκτικών πάγων, η δημιουργία ενός πρωτοφανούς δυναμικής σινορωσικού άξονα και μια σειρά από άλλες.

Ωστόσο, μια αλλαγή που δεν έχει γίνει ιδιαίτερα αντιληπτή μέχρι σήμερα είναι η ορμητική επαναφορά του πολέμου ως παράγοντα διαμόρφωσης των διεθνών εξελίξεων. Αν και ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε το πρώτο αποφασιστικό πλήγμα στην αφελή αντίληψη ότι «πόλεμοι δεν γίνονται πλέον στην Ευρώπη», εντούτοις, ακόμη και σήμερα, οι πιθανότητες ξεσπάσματος πολεμικής αντιπαράθεσης στη Γηραιά Ήπειρο, πιστεύεται ότι είναι δραματικά λιγότερες σε σχέση με το παρελθόν.

Ιδιαίτερα δε το εφιαλτικό ενδεχόμενο του πυρηνικού πολέμου στην Ευρώπη θεωρείται ότι έπαψε να υφίσταται με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και έκτοτε απασχολεί μόνο τους ιστορικούς και τους σεναριογράφους ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Όμως, δεν είναι έτσι. Ή τουλάχιστον δεν πιστεύουν ότι είναι έτσι οι ΗΠΑ και η Ρωσία, οι οποίες φαίνεται ότι προετοιμάζονται για μια νέα μορφή «περιορισμένου» και «εξορθολογισμένου» πυρηνικού πολέμου.

Ο όλεθρος στο παρά πέντε… Πως σώθηκε η ανθρωπότητα;

Γράφει ο Παντελής Καρύκας

Λίγες στιγμές στην ιστορία έχουν προκαλέσει μεγαλύτερο τρόμο, σε όσους γνώριζαν, από εκείνο το δεκαήμερο 2-12 Νοεμβρίου του 1983, όταν η ανθρωπότητα βρέθηκε στο χείλος του πυρηνικού ολέθρου.

Όλα ξεκίνησαν από μια άσκηση με την ονομασία «Able Archer 83», το σενάριο της οποία προέβλεπε την μετάπτωση μιας συμβατικής σύγκρουσης μεταξύ των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και αυτών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, σε πυρηνική.

Τέτοιες ασκήσεις εκτελέστηκαν, εκατοντάδες, και από τις δύο πλευρές, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Άρα δεν υπήρχε τίποτα που να προδικάζει πως κάτι θα μπορούσε να πάει άσχημα.

Κατά τη διάρκεια της άσκησης το ΝΑΤΟ ανέβασε το επίπεδο ετοιμότητας των δυνάμεών του, στο ανώτατο επίπεδο, όπως ήταν φυσικό, με αφορμή και την κατάρριψη, από τους Σοβιετικούς, ενός νοτιοκορεατικού επιβατηγού αεροσκάφους με 269 επιβάτες.

Ο επερχόμενος πόλεμος με το Ιράν

του Δημοσθένη Δ. Δημόπουλου

Τα τελευταία χρόνια η σύγκρουση για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής μεταξύ του σιιτικού Ιράν και της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας μαίνεται με κύριες εστίες της, την Υεμένη και την Συρία.

Τα δύο κυριότερα μέτωπα της σύγκρουσης ισχύος, η Συρία και η Υεμένη, έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο, έχοντας κοστίσει μέχρι στιγμής πολλά δισεκατομμύρια δολάρια και δεκάδες χιλιάδες ζωές, προκαλώντας μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση.

Γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτός ο κίνδυνος μιας ανάφλεξης στην Μέση Ανατολή,αν στην παραπάνω κατάσταση προστεθεί και η πρόσφατη κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ιράν – Ισραήλ με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, αλλά κυρίως του ολοένα και αυξανόμενου στρατιωτικού αποτυπώματος του Ιράν στη Συρία.

Με την αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, πράξη που εξάλλου ήταν προεκλογική δέσμευση του Προέδρου Τράμπ, τέθηκε σε λειτουργία μια ωρολογιακή βόμβα, που όταν εκραγεί είναι σχεδόν σίγουρο πως θα οδηγήσει στη σύρραξη, που από ότι φαίνεται τόσο πολύ επιζητούν οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Σ. Αραβία και το Ιράν.

Οι επιπτώσεις της μονομερούς παραβίασης της Συνθήκης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν στην ΕΕ.

του Κώστα Μελά

Η απόφαση του Προέδρου Τραμπ στις 8 Μαΐου να αποχωρήσει από τη συμφωνία των οκτώ: Ιράν, ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας, Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας και ΕΕ, σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν,  έχει μια σειρά επιπτώσεων στη διεθνή τάξη πραγμάτων. Ας επικεντρωθούμε όμως, σε αυτό το άρθρο,  στις επιπτώσεις που έχει στην ΕΕ.

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ΕΕ  θέλει να διατηρήσει την Συνθήκη με το Ιράν ζωντανή, δηλαδή να μην αποχωρήσει το Ιράν από τη συμφωνία και αρχίσει πλέον να εμπλουτίζει και πάλι ουράνιο. Αυτό θα σημάνει την εξάλειψη των εμπορικών σχέσεων της ΕΕ με το Ιράν, ύψους 33 δις δολαρίων, και την απειλή ότι οι σκληροπυρηνικοί στην Τεχεράνη θα προχωρήσουν σε κατασκευή ατομικού οπλοστασίου. Η συνέπεια θα είναι επίθεση των ΗΠΑ ή και του Ισραήλ με σοβαρότατες επιπτώσεις στην περιοχή δίπλα στην ΕΕ.

Το ζήτημα της αποχώρησης των ΗΠΑ, μονομερώς από τη συμφωνία με το Ιράν, θέτει πολλά ζητήματα σχετικά με τη συνέχιση των σχέσεων ΗΠΑ- Ευρώπης με τη μορφή  που γνωρίζαμε έως σήμερα. Αν η ΕΕ ακολουθήσει τον Τραμπ, αυτό συνεπάγεται πως αποδέχεται τις μονομερείς ενέργειες των ΗΠΑ σε θέματα εμπορίου αλλά και σε θέματα διεθνών σχέσεων. Στα θέματα εμπορίου και οικονομικών συμφερόντων η ΕΕ βρίσκεται υπό την απειλή μονομερών κυρώσεων με τους υπό θεσμοθέτηση δασμούς σε προϊόντα χάλυβος και αλουμινίου εξαγόμενα στις ΗΠΑ, αλλά και των αυτοκινήτων. Ειδικά το τελευταίο αποτελεί τρομακτικό πρόβλημα για την Γερμανία.

Συναγερμός διάσωσης της Συμφωνίας του Ιράν από τον κίνδυνο επίθεσης πλαστής σημαίας

iskra

Finian Cunningham

 

[Η κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι πολύ εκρηκτικότερη από όσο φαίνεται, μετά την αυτοπαγίδευση της αμερικανικής ηγεσίας σε στρατηγικές συμπληγάδες, χωρίς δυνατότητα διορθωτικής υπαναχώρησης και με έντονο τον προκλητικό πειρασμό απόπειρας διεξόδου με την χρήση εκρηκτικών -με αγνώστων εκτάσεων συνέπειες. Τα δεδομένα αυτής της σημερινής πραγματικότητας -που μπορεί να εκραγεί αιφνιδιαστικά- παρουσιάζει στο πιο κάτω άρθρο μια διεθνώς γνωστή δημοσιογραφική προσωπικότητα, με μακρά θητεία στις εγκυρότερες βρετανικές και αμερικανικές εφημερίδες, μιας εποχής όπου ο Τύπος υπηρετούσε ακόμη την αλήθεια και το δικαίωμα του πολίτη στην σωστή ενημέρωση]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Αυτή την εβδομάδα βλέπουμε έναν οργασμό διπλωματικών προσπαθειών από το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για την διάσωση της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας, μετά την παραβίαση από τον Πρόεδρο Τραμπ της στηριζόμενης από τα Ηνωμένα έθνη συνθήκης.

Ο Ιρανός υπουργός των Εξωτερικών Μωχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ επισκέπτεται το Πεκίνο, την Μόσχα και τις Βρυξέλλες για να συζητήσει πως οι εναπομένοντες συμβαλλόμενοι στην συμφωνία μπορεί να συνεχίσουν την τήρησή της, παρά την αμερικανική απόπειρα ανατροπής της.

Η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ πρόκειται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Πούτιν την Παρασκευή στο Σότσι, της Μαύρης Θάλασσας, όπου αναμένεται να τονίσουν την στήριξή τους στην συμφωνία.

Αναζητώντας μία νέα Γιάλτα

του Δημήτρη Παπαμιχαήλ*

Όπως διαπίστωσε ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ σε μία συνέντευξη που παραχώρησε στο βρετανικό BBC στις 16 Απριλίου, η κατάσταση στις σχέσεις Ρωσίας - ΗΠΑ είναι χειρότερη απ’ ότι κατά τον ψυχρό πόλεμο, και αυτό διότι «δεν υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας». Πράγματι, εξερχόμενες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ή πιο σωστά, από μία αντιπαράθεση που διήρκησε σχεδόν μισό αιώνα, και μετέβαλε σε βάθος την πλανητική γεωγραφία της ισχύος, οι ηγεσίες των δύο τότε υπερδυνάμεων είχαν οικοδομήσει μία σειρά από επίσημους και ανεπίσημους θεσμούς που επέτρεπαν μία κατ’ ελάχιστο συνεννόηση σχετικά με μία σειρά από γεωπολιτικά ζητήματα, προκειμένου να μειώνονται οι πιθανότητες άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής μεταξύ τους. Η λεγόμενη «Διάσκεψη της Γιάλτας», έμεινε στην ιστοριογραφία, ως η πιο συμβολική από αυτές τις προσπάθειες, επισφραγίζοντας, την ίδια στιγμή, μία ανεπιστρεπτί – έως σήμερα – υποχώρηση της άσκησης εξουσίας σε εθνοκρατική κλίμακα, προς όφελος μίας υπερεθνικής κλίμακας «σφαιρών επιρροής».

Χωρίς να προεξοφλούμε ότι δεν υπάρχει αντίστοιχη προσπάθεια συνεννόησης σήμερα, εντούτοις, θα έλεγε κανείς ότι, πλην του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, εκλείπουν θεσμοί και συμφωνίες που να ανταποκρίνονται στην παρούσα αρχιτεκτονική ισχύος. Δηλαδή να επιτρέπουν τη συνεννόηση μεταξύ παλαιότερων και νεότερων κυρίαρχων δρώντων του διεθνούς συστήματος, σε θέματα εδαφικής κυριαρχίας, και κυρίως, επιρροής, σε πλανητική κλίμακα.

Μελέτη-σοκ! Απειλή για το περιβάλλον το πυρηνικό εργοστάσιο της Τουρκίας! Tι έρχεται στο Αιγαίο

Τούρκοι περιβαλλοντολόγοι εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους για τις πιθανές καταστρεπτικές οικολογικές συνέπειες του πυρηνικού σταθμού Ακούγιου, η κατασκευή του οποίου άρχισε στις 3 Απριλίου.

«Το πυρηνικό συγκρότημα Ακούγιου, από την έναρξη της κατασκευής και κατά τη λειτουργία του αλλά και από τα πιθανά απρόβλεπτα ατυχήματα, θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην οικολογία, τη βιογεωγραφία, την οικονομία και το βιοπορισμό των ανθρώπων που ευδοκιμούν στον θαλάσσιο οικοσύστημα και στον τουριστικό κλάδο γύρω από τη Μεσόγειο» δήλωσε στο ahvalnews.com ο πυρηνικός φυσικός και περιβαλλοντικός Χαϊρετίν Κίλιτς.

Ο Φουλ Ουγκουρχάν ιατρός και αντι-πυρηνικός ακτιβιστής στη μεσογειακή επαρχία Μερσίν, όπου κατασκευάζεται το εργοστάσιο, δήλωσε ότι η τοποθεσία δεν ήταν κατάλληλη για πυρηνικό σταθμό.

«Πρώτα απ ‘όλα, οι θερμοκρασίες του θαλασσινού νερού είναι πολύ υψηλές, πράγμα που σημαίνει περισσότερη ενέργεια για την ψύξη του αντιδραστήρα. Επίσης, το θαλασσινό νερό θα καταλήξει να είναι ακόμη θερμότερο (από την εκροή του εργοστασίου στη θάλασσα) και θα διαταράξει την οικολογία μέσα στη θάλασσα », είπε χαρακτηριστικά.

Τονίζεται, ακόμα, πως το εργοστάσιο κατασκευάζεται σε σεισμογενή περιοχή. Η τοποθεσία επιλέχθηκε καθώς το πιο κοντινό ρήγμα θεωρήθηκε πως πλέον δεν είναι ενεργό ωστόσο την περιοχή Μερσίν έπληξε σεισμός 5,2 Ρίχτερ (τον Ιούλιο του 2015). Το πυρηνικό εργοστάσιο μπορεί να αντέξει σεισμό 6,5 Ρίχτερ.

ΣΥΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι σχέσεις μας είναι σήμερα σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, οπότε υπήρχαν τουλάχιστο κανάλια επικοινωνίας, είπε στο BBC ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά το υποτιθέμενο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με τις υπογραφές των μεγάλων συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών όπως η INF και οι START, η διεθνής κατάσταση μοιάζει πιο επικίνδυνη από ποτέ άλλοτε.

Θα χρειαστεί ίσως να περάσουν καμιά πενηνταριά χρόνια για να μάθει ενδεχομένως η ανθρωπότητα, αν υπάρχει τότε ανθρωπότητα, τι ακριβώς έγινε την περασμένη εβδομάδα αναφορικά με τη Συρία. Ήδη όμως, με τα υπάρχοντα στοιχεία, το κυριότερο και το βασικότερης σημασίας συμπέρασμα από την κρίση ήταν ότι, τελικά, η πυρηνική αποτροπή δούλεψε.

Βεβαίως, όλα αυτά στηρίζονται στην υπόθεση εργασίας ότι, τουλάχιστον αυτό το επεισόδιο της συριακής κρίσης έληξε και ότι ισχύουν οι διαβεβαιώσεις Ματτίς ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο χτύπημα και δεν θα υπάρξει συνέχεια. Με την πλήρη όμως αβεβαιότητα που επικρατεί παγκοσμίως επί ημερών Ντόναλντ Τραμπ, είναι φυσικά αδύνατο κανείς να είναι βέβαιος για οτιδήποτε.

Το σκοτάδι της Φουκουσίμα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Ρόμπερτ Χάντσικερ*

Απαγόρευση «διαρροών» ενόψει και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020

Πάνω από έξι χρόνια έχουν παρέλθει από τότε που σημειώθηκε η τριπλή πυρηνική τήξη στη Φουκουσίμα. Καθώς περνά ο καιρός, ο κόσμος εύκολα παύει να παρακολουθεί τις σοβαρές συνέπειες της μεγαλύτερης βιομηχανικής καταστροφής στην παγκόσμια ιστορία. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ιαπωνικής κυβέρνησης και της TEPCO (Ηλεκτρική Εταιρία του Τόκιο), για τον καθαρισμό και παροπλισμό του κατεστραμμένου πυρηνικού εργοστασίου θα χρειαστούν πιθανότατα τέσσερις δεκαετίες και 189 δισεκατομμύρια δολάρια.

Αυτό είναι το εύκολα αντιληπτό κομμάτι της ιστορίας της πυρηνικής καταστροφής στη Φουκουσίμα. Το δύσκολο και επώδυνο κομμάτι αποκρύπτεται σε μεγάλο βαθμό από το κοινό, χάρη σε έναν πολύ περιοριστικό και αυστηρό νόμο περί εθνικού απορρήτου (Νόμος 108/2013 περί Προστασίας Ειδικώς Καθορισμένων Απορρήτων). Επικουρικά, ασκούνται πολιτικές πιέσεις ώστε να αποσιωπούνται οι εγγενείς κίνδυνοι τήξεων πυρηνικών αντιδραστήρων. Ισχυρά συμφέροντα απαιτούν αυτό να παραμένει εκτός συζήτησης. Σύμφωνα με το νόμο του 2013, οι δημόσιοι ή άλλοι υπάλληλοι που «διαρρέουν απόρρητα» αντιμετωπίζουν μέχρι και 10 χρόνια φυλάκισης, ενώ εκείνοι που «ενθαρρύνουν διαρροές», ειδικά οι δημοσιογράφοι, θα υπόκεινται σε φυλάκιση 5 ετών. Πρόκειται για μια αποτρόπαιη, ολοκληρωτικού τύπου νομοθεσία, τη στιγμή που οι πολίτες χρειάζονται (και στην πραγματικότητα απαιτούν) διαφάνεια.

Ο Μακρύς Δρόμος της Διπλωματίας στη Σκιά των Πυρηνικών

Νέα Πολιτική

του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Στις 16 Ιανουαρίου, η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (International Atomic Energy Agency) ανακοίνωσε ότι το Ιράν έχει πλήρως συμμορφωθεί με τους όρους που προέβλεπε η Συμφωνία του Ιουλίου. Η συμφωνία (Joint Comprehensive Plan of Action, Βιέννη, 14 Ιουλίου 2016) που επετεύχθη μετά από  μακροχρόνιες συνομιλίες, εντάσεις και πισωγυρίσματα, προέβλεπε σειρά μέτρων για την εξασφάλιση του ειρηνικού προσανατολισμού του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης. Η ανακοίνωση χαιρετήθηκε με ικανοποίηση από τις περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ. Ο Λευκός Οίκος ανέφερε μάλιστα ότι μετά την επιβεβαίωση της υλοποίησης των ιρανικών δεσμεύσεων απομακρύνεται ο κίνδυνος ενός ιρανικού πυρηνικού εξοπλισμού καθώς οι χρόνοι παραγωγής των αναγκαίων πυρηνικών υλικών (άρα και προειδοποίησης) αυξάνονται σημαντικά. Συγκεκριμένα, ο χρόνος των 3 μηνών που απαιτείτο αρχικά για την παραγωγή των ραδιενεργών υλικών για κατασκευή πυρηνικών όπλων, μετά την απενεργοποίηση των αντίστοιχων συσκευών, έχει αυξηθεί σε 12 και πλέον μήνες.

Τα διαδοχικά στάδια της επίτευξης και εν συνεχεία ολοκλήρωσης της συμφωνίας έχουν ήδη πυροδοτήσει σειρά εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Επί του παρόντος οι εξελίξεις πυροδοτούνται περισσότερο από τις προσδοκίες και τους υπολογισμούς των συνεπειών από την μερική επανένταξη του Ιράν στις διεθνείς οικονομικές συναλλαγές παρά από γεγονότα.  Η διαφαινόμενη, και με μικρή ταχύτητα, πραγματοποιούμενη επιστροφή του Ιράν στην «κανονικότητα» των διεθνών σχέσεων αναπόφευκτα επηρεάζει τις σχέσεις των χωρών και τον πατροπαράδοτο ανταγωνισμό Σουνιτών Αράβων και Σιιτών Ιρανών. Δύο διαφορετικοί γειτονικοί πολιτισμοί (Άραβες-Ιρανοί) που ασπάστηκαν την ίδια θρησκεία, νομοτελειακά επέλεξαν δύο διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα (Σουνιτικό-σιιτικό) διατηρώντας ζωντανές τις πατροπαράδοτες αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς ισχύος και επιρροής.