Το Ποντίκι
Δεν χρειαζόταν και κάποιος ιδιαίτερα οξύς πολιτικός νους για να καταλάβει κάποιος ότι ο Σαμαράς δεν θα ζητούσε από την Ευρώπη
τίποτε περισσότερο από την επιμήκυνση.
Παρότι τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης είχαν βάλει ζήτημα
επαναδιαπραγμάτευσης (δηλαδή
ριζικών αλλαγών στο μνημόνιο) ως βασικό θέμα της προεκλογικής
ατζέντας), αμέσως μετά τη συγκρότηση της συμμαχικής κυβέρνησης
υπαναχώρησαν, όπως όλοι (οι νοήμονες) ανέμεναν, στην πολύ υποδεέστερη
διεκδίκηση της...
επιμήκυνσης.
Κοινώς δηλαδή ζητούν πλέον μόνο να εφαρμοστεί το
ίδιο μνημόνιο που
έχει αποτύχει σε όλα τα επίπεδα έως τώρα, αλλά να μας δοθούν άλλα δύο
χρόνια παράταση για να το εφαρμόσουμε... καλύτερα και πιο
αποτελεσματικά.
Βεβαίως η επιμήκυνση, όπως θυμάστε, ήταν η
μόνη (πολιτική) διέξοδος που έδιναν οι Ευρωπαίοι στις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις την άνοιξη. Και αυτή ακριβώς υιοθετείται
ελλείψει άλλου εναλλακτικού σεναρίου, του οποίου η απουσία είναι πλέον οφθαλμοφανής ακόμη και στους πλέον καλοπροαίρετους.
Βέβαια, πριν οι Ευρωπαίοι – με προεξάρχουσα την... άκαρδη Μέρκελ –
δώσουν στη συγκυβέρνηση τη ζητούμενη διετή επιμήκυνση, θα χρειαστεί μια
ακόμη
δήλωση πίστης του Σαμαρά στην εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων των προκατόχων του και του ιδίου.
Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος για τον οποίο στο Μαξίμου φαγώθηκαν όλη την εβδομάδα να
κατεβάσουν τον πήχη των προσδοκιών από τα ραντεβού του πρωθυπουργού αύριο και μεθαύριο.