του Άγγελου Μ. Συρίγου*
Είχαμε παραταχθεί δίπλα ακριβώς στην πύλη του Αδριανού. Κρατούσαμε ελληνικές και γαλλικές σημαιούλες. Δίπλα μας πρέπει να ήταν και άλλα δημοτικά σχολεία από την Πλάκα και το Κουκάκι. Μόλις εμφανίστηκαν οι δύο επίσημοι, ψηλοί και ευθυτενείς ο κόσμος γύρω μας φώναζε: «Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία».
Αποτελούσε μια έκπληξη η λαϊκή αποδοχή συμμαχίας με μια δυτική χώρα, σε μία περίοδο η Ελλάδα δονείτο από συνθήματα κατά του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και γενικώς της Δύσεως. Η ιστορική επίσκεψη του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν στον φίλο του Κωνσταντίνο Καραμανλή είχε σφραγίσει τότε τη μεταπολίτευση στην Ελλάδα
Από τότε έχουν περάσει 44 χρόνια. Στα χρόνια αυτά σπανίως η Γαλλία φάνηκε στα μεγάλα και σημαντικά ζητήματα της περιοχής μας και ιδίως στα ελληνοτουρκικά. Οι παρεμβάσεις της εντοπίζονταν κυρίως στο χώρο της ΕΕ. Ίσως η πιο κρίσιμη παρέμβαση υπέρ της Ελλάδος ήταν τον Ιούλιο του 2015, όταν ο τότε γάλλος πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, πίεσε για να μη βγούμε από τη ζώνη του ευρώ.
Η Γαλλία δεν είναι υπερδύναμη. Δεν έχει την ισχύ των ΗΠΑ. Δεν παύει, όμως, να είναι ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και να διαθέτει στρατιωτικές δυνατότητες που υπερβαίνουν αυτές τοπικών περιφερειακών δυνάμεων, όπως είναι της Τουρκίας.



