Το ίντερνετ πρέπει να είναι δημόσιο αγαθό…

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Ben Tarnoff

μετάφραση: radicalit.gr

Το Internet χτίστηκε από δημόσιους φορείς – γιατί λοιπόν ελέγχεται από ιδιωτικές εταιρείες;

Την 1η Οκτώβριου, το Internet θα αλλάξει και κανείς δε θα το προσέξει. Αυτός ο αόρατος μετασχηματισμός θα επηρεάσει το πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό που καθιστά το Internet χρησιμοποιήσιμο: το Domain Name System (DNS). Όταν πληκτρολογεί κανείς το όνομα ενός website σε έναν browser, το DNS είναι αυτό που μετατρέπει το όνομα σε μια σειρά από αριθμούς που καθορίζουν την πραγματική τοποθεσία του website. Σαν ένας τηλεφωνικός κατάλογος, το DNS ταιριάζει τα ονόματα που έχουν νόημα για εμάς σε αριθμούς που δεν έχουν νόημα.

Για χρόνια, η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε τον έλεγχο του DNS. Όμως τον Οκτώβριο, υπευθυνότητα για το σύστημα θα αναλάβει ένας μη-κερδοσκοπικός οργανισμός με βάση το Los Angeles που λέγεται ICANN (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers).

Το ICANN ουσιαστικά ήδη διαχειρίζεται το DNS από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 κάτω από ένα συμβόλαιο με το Υπουργείο Εμπορίου. Το νέο είναι ότι το ICANN θα έχει ανεξάρτητη ισχύ πάνω στο DNS, κάτω από ένα “πολυ-μετοχικό” μοντέλο που υποτίθεται ότι θα καταστήσει την διακυβέρνηση του Internet περισσότερο διεθνή.

Ο πραγματικός αντίκτυπος είναι πιθανόν να είναι μικρός. Τα μέτρα προστασίας εμπορικού σήματος που αστυνομεύουν το DNS εξ ονόματος των επιχειρήσεων θα παραμείνουν στη θέση τους, για παράδειγμα. Και το γεγονός ότι το ICANN είναι τοποθετημένο στο Los Angeles και εγγεγραμένο σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ σημαίνει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα συνεχίσει να ασκεί επιρροή, αν και κάπως λιγότερο άμεσα.

Αλλά η συμβολική σημασία είναι τεράστια. Η πώληση του Οκτωβρίου σηματοδοτεί το τελευταίο κεφάλαιο στην ιδιωτικοποίηση του Internet. Ολοκληρώνει μια διαδικασία που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ ιδιωτικοποίησε ένα δίκτυο που χτίστηκε βάσει τεραστίων δημόσιων εξόδων.

Τα κοινά αγαθά: η νέα εποχή των περιφράξεων

Outside the Wall 

Η ιδιωτικοποίηση της παρθένας φύσης του μεγαλύτερου πνεύμονα του πλανήτη, του Αμαζονίου, αποτελεί έναν από τους κρίκους της γιγαντιαίας επιχείρησης για την ιδιωτικοποίηση του κόσμου

Χάρης Ναξάκης*

 

Οι Ινδιάνοι Καγιαπό, που ζουν στα παρθένα δάση της κοιλάδας της βροχής του Αμαζονίου, χρόνια τώρα αντιστέκονται στην αρπαγή της γης τους από τους μεγαλοκτηνοτρόφους, τις βιομηχανίες καουτσούκ, τις εταιρείες ξύλου και τις μεταλλευτικές επιχειρήσεις.

Τα τελευταία χρόνια, παρ’ όλες τις προσπάθειες για την εξαγορά της σιωπής τους από την κατασκευάστρια κοινοπραξία eletrobras, παλεύουν ενάντια σε ένα καταστροφικό φράγμα που θα αφανίσει τη γη τους.

Η ιδιωτικοποίηση της παρθένας φύσης του μεγαλύτερου πνεύμονα του πλανήτη, του Αμαζονίου, αποτελεί έναν από τους κρίκους της γιγαντιαίας επιχείρησης για την ιδιωτικοποίηση του κόσμου και την απίσχανση των κοινών και δημόσιων αγαθών, της κοινής μας κληρονομιάς.

Η κορωνίδα δε της προσπάθειας των πολυεθνικών επιχειρήσεων, ή καλύτερα των διεθνικών απάτριδων επιχειρήσεων και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, να ιδιωτικοποιήσουν τον πλανήτη και να τον μετατρέψουν σε μια απέραντη δεξαμενή εξαγωγής κερδών, είναι η ΤΤΙΡ.

Η υπό διαμόρφωση, δηλαδή, συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. για τη Συνεργασία Διατλαντικού Εμπορίου και Επενδύσεων, που επιδιώκει να εξαλείψει και τα τελευταία εμπόδια του εθνικού κράτους στην ελευθερία κίνησης των πολυεθνικών, κυρίως στους τομείς της ασφάλειας τροφίμων, στις εργασιακές σχέσεις, στους περιβαλλοντικούς περιορισμούς και στην πρόσβασή τους στις δημόσιες υπηρεσίες.

Το χρήμα ως δημόσιο αγαθό

oikonomica

Ας εξετάσουμε τι είναι το χρήμα. Με το όρο χρήμα εννοούμε το αντικείμενο που χρησιμοποιείται και γίνεται ευρέως αποδεκτό για πληρωμές προϊόντων και υπηρεσιών και αποπληρωμή δανείων. Κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας σαν χρήμα χρησιμοποιήθηκαν αρχικά αγαθά εύκολα ανταλλάξιμα, αποθηκεύσιμα και μεταφερόμενα. Κυρίως χρησιμοποιήθηκε ο χρυσός και ο άργυρος. Με την πάροδο των χρόνων τα πολύτιμα αυτά μέταλλα συμπληρώθηκαν από τα τραπεζογραμμάτια, τα γνωστά σε όλους μας χαρτονομίσματα. Από το δέκατο έβδομο αιώνα και μετά, οπότε ξεκίνησε η χρήση των τραπεζογραμματίων, αυτά είχαν αξία συνδεδεμένη με ένα πολύτιμο μέταλλο. Το τραπεζογραμμάτιο αποτελούσε στην ουσία μια υπόσχεση της τράπεζας να το ανταλλάξει με το αντίστοιχο πολύτιμο μέταλλο.

Πρακτικά λοιπόν για να αυξηθεί η ποσότητα του χρήματος θα έπρεπε να αυξηθεί η ποσότητα των αποθεμάτων πολύτιμου μετάλλου, πράγμα που γενικά γίνεται με σταθερό ρυθμό, πλην των εξαιρέσεων της απότομης ανακάλυψης μεγάλων κοιτασμάτων, όπως συνέβη στην Αλάσκα των Ην. Πολιτειών το 1847. Η τελευταία ενσάρκωση αυτού του συστήματος ήταν η υπογραφή της συμφωνίας του Bretton Woods μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η προσάρτηση σε αυτήν των περισσότερων χωρών του κόσμου. Εκεί συμφωνήθηκε ότι τα 35 δολάρια ηνωμένων πολιτειών θα αντιστοιχούσαν σε 31 περίπου γραμμάρια χρυσού, καθώς και ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών. Το 1971 όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν μονομερώς από τη συμφωνία, οπότε και ολόκληρο το σύστημα έπαψε να ισχύει.

Από τότε έπαψε να ισχύει η αντιστοίχηση του χρήματος με τον χρυσό και χρήμα έγινε το νόμιμο χρήμα (fiat currency), το οποίο δεν αντλεί την αξία του από την αντιστοιχία σε κάποιο πολύτιμο μέταλλο, αλλά από την επιβολή της υποχρέωσης από την πλευρά μιας κυβέρνησης στους πολίτες να το χρησιμοποιούν και να το κάνουν αποδεκτό σε όλες τις συναλλαγές τους. Εφόσον λοιπόν οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι από την κυβέρνηση να χρησιμοποιούν νόμιμο χρήμα στις συναλλαγές τους, η κυβέρνηση από την πλευρά της θα πρέπει να είναι υποχρεωμένη να παρέχει αρκετό χρήμα για την πραγματοποίηση των συναλλαγών. Αυτή είναι η παροχή ρευστότητας στην οικονομία. Από την άποψη αυτή το χρήμα απαιτεί βασική υποδομή για τη λειτουργία της οικονομίας, εξίσου βασική ή και βασικότερη από τους δρόμους, τα λιμάνια και τις υπόλοιπες υποδομές. Από τη στιγμή δε που έχει εγκαταλειφθεί η συμφωνία του Bretton Woods η παροχή ρευστότητας θα έπρεπε να είναι εύκολη υπόθεση για την κυβέρνηση, αφού δε χρειάζεται να διαθέτει αντίκρισμα σε χρυσό.

«Ντίλερ» των δημόσιων αγαθών

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Tου Δημήτρη Μυριλλα

O Βρετανός πρέσβης πήγε στη Δήλο, βρήκε το πωλητήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου, που είναι δημόσιο μουσείο, κλειστό, και πολύ στενοχωρήθηκε. Πήγε όμως και σε άλλο μουσείο, ιδιωτικό, και χάρηκε πολύ γιατί εκεί όλα λειτουργούσαν άψογα. Ποια είναι το συμπέρασμα λοιπόν; Να ενισχυθεί από το κράτος το Αρχαιολογικό Μουσείο της Δήλου ή να του δώσουμε μία να πάει ακόμα πιο βαθιά, να έρθει ένας ευπατρίδης ιδιώτης, που θα το σώσει από τη σίγουρη συντριβή;

Για το Βρετανό πρέσβη, τον Ελληνόφωνα υπουργό Πολιτισμού και σίγουρα πολλούς ακόμα, για τους οποίους οι απεργίες των αρχαιολόγων δεν είναι παρά «εμμονικοί συνδικαλισμοί» και όσοι διαφωνούν με την εκχώρηση του πολιτισμού στην ιδιωτική πρωτοβουλία «οπισθοδρομικοί με παρωχημένες ιδέες», ο σωτήρας ιδιώτης επενδυτής ή χορηγός είναι η μεγάλη ευκαιρία που έχουμε.

Ο Κ. Τασούλας, στο συνέδριο που διοργάνωσε η Βρετανική Πρεσβεία με θέμα «Χρηματοδότηση και Αειφορία Μουσείων και Πολιτιστικών Χώρων» ήταν απολύτως σαφής: «Η χρηματοδότηση των Μουσείων, των πολιτιστικών χώρων και φορέων δεν μπορεί να προέλθει πλέον αποκλειστικά από το κράτος. Ένα νέο επιτυχημένο μείγμα συνεισφοράς στον πολιτισμό μας υποδεικνύεται από το εξωτερικό, αλλά δοκιμάζεται σιγά-σιγά και στη χώρα μας, με ορατά αποτελέσματα. Είναι το μείγμα χρηματοδότησης από το κράτος, τον ιδιωτικό τομέα (χορηγοί), και την κοινωνία των πολιτών, που αντικαθιστά και συμπληρώνει την αποκλειστική κρατική στήριξη και ανοίγει νέους δρόμους, όχι μόνο επίλυσης χρηματοδοτικών προβλημάτων, αλλά και προβολής και ανάδειξης των πολιτιστικών αγαθών, με συμμετοχή των πολιτών».

Μαθήματα και παθήματα απο την ιδιωτικοποίηση του νερού

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Συνέντευξη στον Κ.Βλαχόπουλο

Φουσκωμένοι λογαριασμοί, προβλήματα στα δίκτυα και υπερκέρδη των εταιριών που διαχειρίζονται την αγορά του νερού είναι η βρετανική εμπειρία απο την ιδιωτικοποίηση του νερού. Η Catt Hobbes, διευθύντρια της οργάνωσης “We own it”, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον paratiritis.gr καταγράφει το παιγνίδι κερδοκοπίας με το νερό που θύματα του θα πέσουν και οι έλληνες καταναλωτές σε περίπτωση που προχωρήσουν τα σχέδια για ιδιωτικοποίηση των εταιριών ύδρευσης.

Πόσες εταιρείες μοιράζονται την πίτα της αγοράς του νερού στη Βρετανία; Έχει το κράτος κάποιο μερίδιο;

Στη Βρετανία έχουμε την εξής εικόνα: οι υπηρεσίες νερού στην Αγγλία είναι μοιρασμένες σε πολλές εταιρείες, ανάλογα με την περιοχή. Στη Σκωτία όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική, καθώς εκεί δραστηριοποιείται η κρατική Scottish Water, ενώ στην Ουαλία το μεγαλύτερο δίκτυο ανήκει σε μία μη κερδοσκοπική εταιρεία. Στην Αγγλία βασικά εντοπίζεται το μεγάλο πρόβλημα, διότι το δίκτυο ανήκει σε πολλές διαφορετικές εταιρείες, που κερδίζουν τεράστια ποσά από την εκμετάλλευση των υπηρεσιών αυτών.

Ποιός είναι ο στόχος της οργάνωσης ‘We own it’;

Εμείς πιστεύουμε, ότι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες είναι καλό να παραμένουν υπό τον έλεγχο του δημοσίου. Και το γεγονός αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην περίπτρωση του νερού, καθώς οι Βρετανοί σήμερα, πληρώνουν ‘φουσκωμένους’ λογαριασμούς σε σχέση με το παρελθόν. Διαπιστώσαμε μετά από έρευνα, ότι οι εταιρείες που εκμεταλλεύονται το νερό στην Βρετανία, έχουν κέρδη περίπου 2 δις λίρες τον χρόνο. Το μεγαλύτερο κομμάτι από αυτά τα κέρδη πάνε στους μετόχους και στους επενδυτές, ενώ την ίδια στιγμή 20% των νοικοκυριών στην Βρετανία δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στους λογαριασμούς του νερού. Επίσης μη ξεχνάμε ότι οι εταιρείες έχουν δικαίωμα να κόψουν την παροχή νερού, όταν πελάτες δεν έχουν πληρώσει τους λογαριασμούς τους. Οπως και στην Ελλάδα, έτσι και στη Βρετανία, το νερό αποτελεί ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα αγαθά, αλλά την ίδια στιγμή το γεγονός ότι διάφορες εταιρείες που το εκμεταλλεύονται μπορούν να κόψουν την παροχή του οποιαδήποτε στιγμή, είναι εξοργιστικό.

Μην πεις, τάχα μου, πως δεν ήξερες! Γιατί τα ίδια έλεγες και για τα διόδια!‏

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αν πουληθεί το δίκτυο ύδρευσης της πόλης μας, τότε αυτόματα, το ρέμα του Ορλιά, στον Όλυμπο, θα ανήκει στον «επενδυτή» και μια άλλη «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε.» θα σου λέει «αυτό ανήκει σε μας».

εθελοντική ομάδα δράσης Ν.Πιερίας

Αγαπητοί συμπολίτες

Την 17η Μαΐου 2014 η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας ανακοίνωσε τη σύσταση της νέας πρωτοβουλίας «Το νερό, σαν τα μάτια σου!» και κάλεσε, με δημόσια πρόσκληση, όλους τους πολίτες της Πιερίας να την πλαισιώσουν.

Έτσι κλήθηκαν όλοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στην οργανωτική επιτροπή της νέας πρωτοβουλίας να δηλώσουν συμμετοχή στέλνοντας email στο info@otoposmou.com , μέχρι το Σάββατο 24 Μαΐου 2014.

Η νέα ομάδα θα συνεδριάσει για πρώτη φορά την Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014, ώρα 20:30 στον Καπνικό Σταθμό Κατερίνης, στην οδό Φλέμινγκ 19, στην αίθουσα του Κοινωνικού Παντοπωλείου.

Η συνεδρίαση είναι ανοιχτή για όλους τους πολίτες.

• Είναι χρέος μας να αντισταθούμε στην ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων των υδάτινων πόρων και της διανομής τους!