 |
| (Φωτ.: Το μνημείο πεσόντων των Ιμίων στην Αθήνα, στη συμβολή της λεωφόρου Βασ. Σοφίας και των οδών Ρηγίλλης και Μουρούζη.) |
Του
Βασίλειου Μαρτζούκου*
Είκοσι έτη μετά την κρίση των
Ιμίων, η Ελλάς βιώνει τις γκρίζες επιπτώσεις της, ενώ από τις πολιτικές της
ηγεσίες δεν προκύπτουν δυστυχώς ενδείξεις ειλικρινούς διαθέσεως θεραπείας των
τότε σφαλμάτων. Από το 1996 έως σήμερα έχει εκδοθεί σειρά σχετικών βιβλίων από
ορισμένους πρωταγωνιστές της κρίσεως ή από κάποιους ευαισθητοποιημένους
δημοσιογράφους αλλά απουσιάζει η κρατική ειλικρινής, διεξοδική και
εμπεριστατωμένη ανάλυση της κρίσεως, οι εξ αυτής διαπιστώσεις και συμπεράσματα,
κυρίως δε οι διορθωτικές και θεσμοθετημένες δέουσες ενέργειες (κυρίως σε
πολιτικό επίπεδο).
Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι κατά
την διάρκεια μίας διακρατικής κρίσεως άμυνας και ασφάλειας, την αποκλειστική
ευθύνη της διαχειρίσεως αυτής φέρει η πολιτική ηγεσία της χώρας. Η εκάστοτε
κυβέρνηση ευθύνεται για την πρόληψη, την έγκαιρη αναγνώριση και την διαχείριση
μίας κρίσεως με σειρά μέτρων (διπλωματικών, οικονομικών, στρατιωτικών κ.λπ.)
κλιμακώσεως ή αποκλιμακώσεως, στο πλαίσιο της αποτροπής, ενώ οι εμπλεκόμενοι
φορείς (ιδιαίτερα το ΥΠΕΞ και το ΥΕΘΑ), οφείλουν να ακολουθούν πιστά τις
σχετικές πολιτικές αποφάσεις. Το ορθό και εφικτό των πολιτικών αποφάσεων
εξαρτάται εν πολλοίς και από την διαρκή παροχή στρατιωτικών ενημερώσεων και
εισηγήσεων από την στρατιωτική προς την πολιτική ηγεσία (απαίτηση στενών και
ομαλών σχέσεων μεταξύ τους). Σε κάθε περίπτωση η επιτυχής αποτροπή του
αντιπάλου σε περίοδο κρίσεως, προϋποθέτει κατ’ ελάχιστον πολιτική βούληση
χρήσεως στρατιωτικής ισχύος (εάν απαιτηθεί) και Ένοπλες Δυνάμεις ικανές να
αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά όχι μόνο θερμά επεισόδια αλλά και μία γενική
πολεμική αναμέτρηση.
