Παραγωγή πλούτου από την ελληνική φαρμακοβιομηχανία

analyst

Η Ελληνική φαρμακοβιομηχανία έχει σημαντική αύξηση τζίρου και εξαγωγών, παρά τις δυσμενείς συνθήκες στην Ελλάδα. Απασχολεί άτομα υψηλού μορφωτικού επιπέδου και παρέχει καλές αμοιβές – επίσης, μόνιμες θέσεις εργασίας. Είναι ένα τομέας με υφιστάμενη δραστηριότητα που συμπεριλαμβάνεται στα κρατικά σχέδια χρηματοδότησης της καινοτομίας – οπότε μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μέρος της παραγωγικής ανασυγκρότησης.  Κάθε ένα ευρώ που θα επενδυθεί, θα αυξήσει το ΑΕΠ κατά 3,9 € – ενώ μία θέση εργασίας δημιουργεί συνολικά ακόμα 4,7 θέσεις εργασίας αλλού. Με βάση τους πολλαπλασιαστές, μια επένδυση 300 εκ. € θα προσθέσει 1,2 δις € στο ΑΕΠ και 11.000 θέσεις εργασίας συνολικά. Αν τα μισά από αυτά δοθούν για Έρευνα, θα δημιουργηθούν ως 5.000 θέσεις εργασίας μόνο στον τομέα της έρευνας.

.

Ανάλυση

Ο κλάδος της φαρμακοβιομηχανίας και συμπληρωμάτων παρουσιάζει σημαντική άνθηση τα τελευταία χρόνια, παρά την κρίση. Αυτό οφείλεται στην καινοτομία και στην εξαγωγική δραστηριότητα – ειδικά στον κλάδο των γενοσήμων.

Παραγωγή

Η παραγωγή του κλάδου φαρμάκου στην Ελλάδα ανήλθε σε 954 εκ. € το 2017 και είναι σχετικά σταθερή στα χρόνια της κρίσης – ενώ έχει αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Το 2000 ή παραγωγή ήταν μόνο 337 εκ. €. Η παραγωγή αυτή προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από Ελληνικές εταιρίες.

Ο κλέψας του κλέψαντος ή η αρχή μιας ιστορίας εξαπάτησης

Από παλαιότερη διαμαρτυρία ασθενών και κοινωνίας πολιτών ενάντια στο σημερινό σύστημα έρευνας, ανάπτυξης και τιμολόγησης φαρμάκων, φωτογραφία Carlos Capote, Flick creative commons.

του Απόστολου Καλογιάννη

Εικόνες ανθρώπων με ρούχα στα κεφάλια τους να ανεβαίνουν βιαστικά σκαλοπάτια δικαστηρίων. Φτωχοδιάβολοι, επίορκοι, κομπιναδόροι, διεφθαρμένοι. Άνθρωποι που συμμετείχαν στο παραεμπόριο φαρμάκων με πειραγμένες δοσολογίες για τους ασθενείς και υπεξαίρεση σκευασμάτων για τον καρκίνο από δημόσια φαρμακεία. Φάρμακα των 3000 ευρώ προωθούνταν παράνομα σε άλλες χώρες/αγορές, όπου τιμολογούνται διπλάσια ή και περισσότερο.Είναι αδιαμφισβήτητα θετικό το ότι αυτή η υπόθεση ήρθε στο φως και φαίνεται ότι θα αποδοθούν οι ευθύνες σε όσους εκμεταλλεύτηκαν τόσο ιδιωτικά όσο και δημόσια συμφέροντα. Είναι όμως αυτή όλη η ιστορία για το πρόβλημα με τα φάρμακα ή απλά ένα κεφάλαιο που υπογραμμίζει το πραγματικό πρόβλημα που είναι δομικό;

Θα μπορούσε κάποιος συνήγορος του διαβόλου να υποστηρίξει πως υπό άλλες συνθήκες η προώθηση φαρμάκων από πιο φτωχές σε πιο προσοδοφόρες αγορές είναι απολύτως νόμιμη μέσω των λεγόμενων «παράλληλων εξαγωγών». Ωστόσο σε αυτή την περίπτωση είναι άλλοι οι παίκτες, οι επωφελούμενοι, οι προσλαμβανόμενες ανάγκες ασθενών από χώρα σε χώρα καθώς και η αίσθηση του επείγοντος. Η ηθική όμως που επικαθορίζει τη διάθεση –γενναιόδωρη ή με το δελτίο- και την συνακόλουθη πρόσβαση που έχουν οι ασθενείς στα φάρμακα είναι αυτή της αγοράς. Το νομικό περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί παγκόσμια, τουλάχιστον κατά τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, έχει μεταθέσει το φάρμακο από την ατζέντα της (δημόσιας) υγείας σε αυτήν της αγοράς: πατέντες, αποκλειστικότητα σε ερευνητικά δεδομένα, αποκλειστικότητα σε αγορές, βιομηχανική μυστικότητα, χειρισμός της ροής της καινοτομίας, όλα τα παραπάνω καθιστούν τα φάρμακα ακόμα ένα προϊόν. Είναι όμως η ανάγκη για ένα βασικό φάρμακο, όπως για τον καρκίνο, το ίδιο ελαστική όσο για το τελευταίο μοντέλο κινητού;

Το σκάνδαλο του σκανδάλου Novartis και η σιωπή των γιατρών

Το σκάνδαλο Novartis είναι πρωτίστως σκάνδαλο κατευθυνόμενης υπερσυνταγογράφησης και δεν πρέπει να εκφυλισθεί σε δίωξη πολιτικών αντιπάλων.

Γράφει ο Αντώνης Δημόπουλος* –

Το σκάνδαλο Νοβάρτις είναι ένα καθαρά ιατρικό -διεθνώς- θέμα που εστιάζεται στην υπερβολική και κατευθυνόμενη συνταγογράφηση γιατρών κάτω από την επιθετική χειραγώγηση μιας φαρμακευτικής εταιρίας. Προσχηματική, υπερβολική και ακραία πολωτική επίκλησή του ως επιτομή της προμνημονιακής διαφθοράς και η αναγωγή του στο μέγιστο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης για εξόντωση βασικών πολιτικών αντιπάλων καθίσταται προφανής από δυο λόγους:

Την πλήρη αγνόηση των πολιτικών υπόλογων της κρίσιμης περιόδου της έκρηξης της δαπάνης (2004-09 ) και κυρίως την εκκωφαντική απουσία και σιωπή του βασικού υπεύθυνου, του χώρου των γιατρών. Η χώρα έχει καλούς γιατρούς, αλλά ασκείται κακή Ιατρική. Ο λόγος είναι ένας συνδυασμός πίεσης από την επέλαση του βιοτεχνολογικού συμπλέγματος της τελευταίας εικοσαετίας (νέα ακριβά φάρμακα, μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας) που οδήγησε σε αδράνεια και μερική υποταγή του ιατρικού σώματος.

Σημαντικά συνέβαλλε η θεσμική υστέρηση των δημοσίων φορέων, οι διαχρονικές στρεβλώσεις του κράτους, αλλά και η καταναλωτική και νοσοκεντρική κουλτούρα των πολιτών που αναπτύχθηκε σταδιακά τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό έχει περιγραφεί συχνά με την έκρηξη της φαρμακευτικής δαπάνης, αλλά και τον πρωταθλητισμό στις αξονικές και τις καισαρικές κλπ. την ανέμελη περίοδο 2004-09.

Τα αμαρτωλά τρίγωνα στο φάρμακο

Τα όσα γίνονται με το φάρμακο συνιστά συστημικό σκάνδαλο που πλήττει την επαγγελματική υπόληψη των γιατρών, το δημόσιο χρήμα και ολόκληρη την κοινωνία.

Γράφει ο Θοδωρής Καρναβάς  – 

Ξέσπασε σε παγκόσμια κλίμακα εδώ και αρκετούς μήνες το σκάνδαλο Novartis. Το σκάνδαλο δεν άργησε να χτυπήσει και την πόρτα μας, καθώς η εταιρεία έχει πολύ ισχυρή παρουσία στην ελληνική αγορά. Η εμπειρία έχει δείξει ότι εταιρείες που εφαρμόζουν παράνομες πρακτικές χειραγώγησης τιμών και αγοράς στην Ελλάδα έχουν να επιδείξουν αξιοζήλευτες επιδόσεις.

Προφανώς, το σκάνδαλο δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Όλος ο ιατρικός κόσμος γνωρίζει εδώ και δεκαετίες τις πρακτικές όλων των μεγάλων πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών ανά τον κόσμο. Η πολιτική όψη του σκανδάλου είναι βεβαίως το πρώτο, απαραίτητο επίπεδο εξέτασης, σίγουρα αυτό με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα δημόσια πράγματα. Υποβαθμίζεται, όμως, εδώ το συνολικό κοινωνικό αποτύπωμα του σκανδάλου, η συνολική πληγή που αφήνει πίσω του στο κοινωνικό σώμα. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου σκανδάλου, όπως και κάθε μεγάλου σκανδάλου φαρμάκου.

Εδώ δεν εστιάζουμε στην πολιτική ουσία του σκανδάλου με την στενή έννοια του όρου. Το ποιοι πολιτικοί ενεπλάκησαν ή χρηματίστηκαν μένει να αποδειχθεί, αν ποτέ αποδειχθεί. Οι εξελίξεις δεν επιτρέπουν ιδιαίτερη αισιοδοξία. Οι χειρισμοί που έγιναν από την κυβέρνηση περισσότερο στόχο είχαν την πολιτική της επιβίωση μέσα στη δύσκολη συγκυρία των συλλαλητηρίων και λιγότερο τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Ο μεγάλος κίνδυνος από τον κυβερνητικό χειρισμό είναι η εκ νέου απαξίωση της δικαιοσύνης και το ξέπλυμα του ίδιου του σκανδάλου. Διότι σκάνδαλο υπάρχει, είναι διαχρονικό και τεραστίων διαστάσεων.

Ο εντιμότατος, η κινίνη και τι έχει μείνει

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Ήταν πολύτιμα για την καταπολέμηση της ελονοσίας και βρέθηκαν τα κυκλοφορούντα στη Θεσσαλονίκη χωρίς δραστική ουσία. Δισκία κινίνης, τα οποία δεν περιείχαν την προβλεπόμενη ποσότητα, αλλά αλεύρι. Η βασική υποψία ήταν ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες κρατούσαν για λογαριασμό τους μεγάλο μέρος της πρώτης ύλης που τους έδινε το κράτος και διακινούσαν νοθευμένα δισκία. «Κινδυνεύει η δημόσια υγεία», ο Βενιζέλος παίρνει τα ηνία.

Στη διάρκεια των ανακρίσεων σκάει άλλο σκάνδαλο. Βούτυρο στο ψωμί του αντιπολιτευόμενου Τύπου. Αποκαλύφθηκε ότι η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Εσωτερικών είχε κάνει λογιστικό λάθος, με συνέπεια να επιβαρυνθεί η τιμή του ψωμιού κατά 50 λεπτά η οκά. Το λάθος το βρήκε ο γενικός διευθυντής του Χημείου του Κράτους Ευστράτιος Γαλόπουλος, ο οποίος κατηγορήθηκε για το άλλο σκάνδαλο, του κινίνου.

Τι μπέρδεμα, ο πρωθυπουργός τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη, «διότι πρόκειται περί υπαλλήλου παραδειγματικής εντιμότητος», και από τη Δικαιοσύνη προφυλακίζεται ως αμφιβόλου ποιότητος. Παραπέμπεται για ηθική αυτουργία σε υπεξαίρεση κινίνης, αξίας 14 εκατ. δραχμών.

Καφείνη…

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

της Ελένης Μαρκάκη

Θα σας πω άλλη μια »ιστοριούλα»…

… για ένα φάρμακο που για χρόνια παρασκεύαζαμε στο φαρμακείο του νοσοκομείου με κόστος περίπου 0,3 ευρώ τα 10 ml και μέχρις ότου μια καλή φαρμακευτική εταιρεία αποφάσισε να το παρασκευάσει και να το εμπορευτεί -για το καλό της ανθρωπότητας βεβαίως, όπως όλες οι εταιρείες του είδους άλλωστε- …και ανέβασε την τιμή των 10 ml στα 233,44 ευρώ !!!

Κάπου γύρω στο 1995 η Μονάδα νεογνών του νοσοκομείου που εργαζόμουν μας ζήτησε να παρασκευαζουμε διάλυμα καφείνης για την αντιμετώπιση της πρωτοπαθούς άπνοιας πρόωρων νεογνών.

Η καφείνη, τότε, δεν κυκλοφορούσε από καμιά φαρμακευική εταιρεία σαν έτοιμο σκεύασμα…

Προμηθευτήκαμε λοιπόν καθαρή καφείνη σκόνη και παρασκεύαζαμε κάτω από άσηπτες συνθήκες το στείρο διάλυμα που χρησιμοποιούνταν για ενδοφλέβια εγχυση ή για χορήγηση από το στόμα, όποτε είχαν περαστατικό στη Μονάδα νεογνών και ήταν αναγκαία η χορήγηση του φαρμάκου…

Το κόστος μηδαμινό… Αφού τα 250γρ της καφείνης τα αγοράζαμε με σημερινές τιμές 251 ευρώ… Δηλαδή 1 ευρώ το γραμμάριο καφείνης…

Γάγγραινα η παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία

iskra

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Για όλα φταίει το δημόσιο σύστημα υγείας! Ο υπαίτιος για το χορό των δισεκατομμυρίων γύρω από το φάρμακο, όπως αποκαλύφθηκε με το σκάνδαλο της Novartis, είναι η γενναιόδωρη κρατική ασφάλιση. Ενώ, αν ήταν ιδιωτικό, οπότε θα υπήρχε αυστηρός έλεγχος στις δαπάνες και τα κόστη, κανένα απ’ όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα δε θα είχε συμβεί…

Αυτή είναι σε αδρές γραμμές η ερμηνεία που δόθηκε για το σκάνδαλο της Novartis από τους οπαδούς της πλήρους ιδιωτικοποίησης του συστήματος υγείας, που βρήκαν μια ακόμη αφορμή για να στιγματίσουν τις κοινωνικές παροχές και να ζητήσουν το πέρασμα στον ιδιωτικό τομέα όλου του συστήματος υγείας.

Κατακεραυνώνοντας ωστόσο το δημόσιο τομέα οι νεοφιλελεύθεροι επιδεικνύουν μια παιδαριώδη μεροληψία καθώς μπορεί να ήταν οι γιατροί του δημόσιου συστήματος υγείας και οι αρμόδιοι υπουργοί αυτοί που φέρονται να πλούτισαν, οι πακτωλοί ωστόσο του χρήματος έφευγαν από τα ταμεία μιας ιδιωτικής εταιρείας, και μάλιστα μονοπωλιακής και πολυεθνικής, απ’ αυτές που εφαρμόζουν ένα σωρό κανόνες δεοντολογίας και λογοδοσίας. Από πότε λοιπόν στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθεται μόνος του ο λήπτης της δωροδοκίας κι όχι ο φυσικό αυτουργός της, που είναι ένας κολοσσός του ιδιωτικού τομέα;

Φαρμακευτικές εναντίον αντιμικροβιακής αντοχής

Για τα τελευταία δέκα χρόνια, το AMF, το οποίο είναι ανεξάρτητο από τη βιομηχανία φαρμάκου, παρουσίαζε έναν αξιόπιστο Δείκτη Πρόσβασης στα Φάρμακα, ο οποίος συμβάλλει στο να ποσοτικοποιήσουμε τη μάχη της κάθε εταιρείας κατά της AMR.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Τζιμ Ο’ Νιλ*

Το Ίδρυμα για την Πρόσβαση σε Φάρμακα (AMF) προωθεί έναν δείκτη αντιμικροβιακής αντοχής (AMR), που θα παρακολουθεί «πώς οι φαρμακευτικές εταιρείες απαντούν στην αυξανόμενη αντίσταση στα φάρμακα». Ο δείκτης στηρίζεται σε συστάσεις που έγιναν τον Μάιο του 2016 στην τελική έκθεση της βρετανικής κυβέρνησης για την Αντιμικροβιακή Αντοχή και σε σημαντική δουλειά που έγινε από το Chatham House, την Drive-AB, την Παγκόσμια Ένωση Έρευνας και Ανάπτυξης Αντιβιοτικών, το Pew Trusts και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

O Τζιμ Ο’ Νιλ

Για τα τελευταία δέκα χρόνια, το AMF, το οποίο είναι ανεξάρτητο από τη βιομηχανία φαρμάκου, παρουσίαζε έναν αξιόπιστο Δείκτη Πρόσβασης στα Φάρμακα, ο οποίος συμβάλλει στο να ποσοτικοποιήσουμε τη μάχη της κάθε εταιρείας κατά της AMR.

Κατά την άποψή μου, ο νέος δείκτης θα έχει πολλά οφέλη, κυρίως για τους αναλυτές μετοχών, οι οποίοι ενδεχομένως να σκεφθούν να προσαρμόσουν τις συστάσεις τους για μετοχές στη βάση των ευρημάτων του AMF. Κατά τη μελέτη μας, έμαθα ότι πολλοί στην επενδυτική κοινότητα δεν ενδιαφέρονταν για τη στάση των φαρμακευτικών στο ζήτημα, γιατί δεν είχαν διαθέσιμα στοιχεία ώστε να προβούν σε συγκρίσεις. Τώρα, λοιπόν, αυτά τα στοιχεία υπάρχουν.

Όπως έχω γράψει στο παρελθόν, η μελέτη περιελάμβανε δέκα οδηγίες για την αντιμετώπιση της απειλής της AMR. Αν και ο δείκτης του AMF δεν έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζει και τις δέκα, στηρίζεται σε τομείς που συνδέονται άμεσα με τη βιομηχανία φαρμάκου.

Αναζήτηση φαρμάκων για την ανίατη κερδοσκοπία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Ειρήνης Θάνου

Ο όρος «Big Pharma» περικλείει το σύνολο των κυρίαρχων πολυεθνικών φαρμακευτικών κολοσσών και χρησιμοποιείται για να περιγραφεί η «σκοτεινή πλευρά» της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Οι ρίζες της χρονολογούνται στον 19^ο αιώνα, όταν ιδρύθηκαν πολλές από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες. Πλέον οι εξέχοντες παίχτες της φαρμακοβιοχημανίας –όπως Bayer, GlaxoSmith-Kline (GSK), Merck, Novartis, Pfizer, Roche, Sanofi-Aventis– ελέγχουν το ήμισυ της αγοράς με παγκόσμια έσοδα πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια το 2014 και κέρδη που ξεπερνούν εκείνα της στρατιωτικής βιομηχανίας. Χαρακτηριστικά, κάθε ευρώ που επενδύεται στην παρασκευή ενός παντενταρισμένου φαρμάκου αποφέρει στα μονοπώλια των φαρμακοβιομηχανιών περίπου 1.000 ευρώ. Η Bayer, για παράδειγμα, ανέπτυξε και κυκλοφόρησε την ασπιρίνη, η οποία θεωρήθηκε απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Παρόλα αυτά η Bayer κατείχε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που της επέτρεπε το μονοπώλιο της παραγωγής για σχεδόν 20 χρόνια.

Αυτή η εξαιρετικά κερδοφόρα βιομηχανία έχει αναπτύξει μηχανισμούς για τη συντήρηση και αύξηση της οικονομικής της κυριαρχίας. Οι φαρμακευτικές εταιρείες δαπανούν μεγαλύτερα ποσά από κάθε άλλη βιομηχανία για να επηρεάσουν τους πολιτικούς. Η οικονομική και πολιτική επιρροή των φαρμακευτικών εταιρειών εντάθηκε το 1958, όταν δημιουργήθηκε η Ένωση Φαρμακευτικής Έρευνας και Κατασκευαστών της Αμερικής (PhRMA), η οποία αποτελεί έως και σήμερα το μεγαλύτερο φαρμακευτικό λόμπι των ΗΠΑ. Από το 1998 έως το 2015 ο οργανισμός αυτός παραχώρησε πάνω από 2,5 δις δολάρια για άσκηση πίεσης και χρηματισμό δημόσιων υπαλλήλων.

Η χώρα της μίζας

analyst

Ο πενταπλασιασμός των δαπανών για φάρμακα είναι αρκετός για να αποδείξει την ενοχή όλων όσων κυβερνούσαν – ενώ η μη αποκάλυψη τους από κανέναν υπουργό ή πρωθυπουργό, τους καθιστά συλλήβδην ενόχους και αιτιολογεί πλήρως την απέχθεια των Πολιτών για τα κόμματα

.

«Αντίπαλος μου είναι ο Σύριζα και στόχος μου να γίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο πιο γρήγορα γίνεται Πρωθυπουργός, για το καλό της Ελλάδος που έχει πέσει στα χέρια της πιο άθλιας Κυβερνήσεως και ενός αδίστακτου Πρωθυπουργού. Για να γίνει αυτό πρέπει να αποκτήσουμε τη νοοτροπία της φάλαγγας, με την οποία οι προγονοί μας κατάφεραν ενώ ήταν λίγοι να νικούν τους πολλούς. Αλλά φάλαγγα χωρίς ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει.  

Υπάρχουν δύο σκάνδαλα Novartis: Το πρώτο αφορά στο χρηματισμό γιατρών και των αθέμιτων πρακτικών που χρησιμοποιούσε η εταιρεία στην Ελλάδα για να αυξήσει τα κέρδη, το οποίο είναι απολύτως πραγματικό, και το δεύτερο της δήθεν εμπλοκής πολιτικών προσώπων. Η μόνη χώρα που υπάρχει αναφορά για εμπλοκή πολιτικών προσώπων είναι η Ελλάδα. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες αποτελεί σκάνδαλο γιατρών«.

.

Επικαιρότητα

Η παραπάνω δήλωση είναι του αντιπροέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης (πηγή) για το σκάνδαλο Novartis –  στην οποία, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε τα εξής:

«Όσον αφορά τους ισχυρισμούς, με βάση τους οποίους οι κατηγορίες εναντίον των πολιτικών είναι έωλες επειδή σε καμία άλλη χώρα δεν υπήρξε κάτι ανάλογο, μόνο ως «τραγικό αστείο» μπορεί να το αντιληφθεί κανείς – αφού μόνο στην Ελλάδα δεν μπορεί δυστυχώς να λειτουργήσει τίποτα χωρίς να συμμετέχουν οι πολιτικοί και τα κόμματα. Μόνο στην Ελλάδα είναι τόσο σημαντικές οι «κομματικές προσβάσεις» για τα πάντα (διαπλοκή) – ενώ η αυξημένη δαπάνη στα φάρμακα (γράφημα) αποδεικνύει ξεκάθαρα πως η διαφθορά στο χώρο της υγείας ήταν τεράστια, οπότε εντελώς αδύνατον να μη συμμετείχαν κυβερνητικά στελέχη» (πηγή).

Πώς εκτινάχθηκε η φαρμακευτική δαπάνη στα 5,1 δισ. πριν από τα μνημόνια

Μεγάλη η ευθύνη της ελληνικής πολιτείας, καθώς αυτή είναι που θέτει τους κανόνες σε ένα προϊόν διατίμησης

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Σακκά

gsakkas@naftemporiki.gr

Δεκάδες νέα και ακριβά φάρμακα, μια άκρατη συνταγογράφηση, ένα σύστημα ανέλεγκτης τιμολόγησης και αποζημίωσης, αλλά και η ελληνική νοοτροπία, που λατρεύει την πολυφαρμακία, αποτελούν τους βασικούς παράγοντες εκτόξευσης της φαρμακευτικής δαπάνης στη χώρα κατά την προηγούμενη δεκαετία. Εκτόξευση η οποία φυσικά και δεν έγινε από μόνη της, καθώς το ξέσπασμα του «σκανδάλου Novartis» αναζητά να φέρει προ των ευθυνών εκπροσώπους του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου, αλλά και λειτουργούς της δημόσιας Υγείας.

Κανείς δεν αρνήθηκε ποτέ ότι η εκτόξευση της δημόσιας δαπάνης για φάρμακα στα 5,1 δισ. ευρώ το 2009 από περίπου 2 δισ. ευρώ το 2003 δεν εμπεριείχε και το στοιχείο της υπερβολής, ένα στοιχείο όμως που δεν έλειπε και από άλλους κλάδους της οικονομίας. Εξάλλου ουδείς αμφισβητεί ότι και το ΑΕΠ της Ελλάδας δεν «φούσκωσε» τεχνητά την προηγούμενη δεκαετία, μια διόγκωση η οποία οδήγησε και στην εκδήλωση της κρίσης. Όμως η διαφορά με τον χώρο του φαρμάκου ήταν ότι πρόκειται για ένα προϊόν διατίμησης με κανόνες τους οποίους θέτει η ελληνική πολιτεία και με βάση αυτή τη συνθήκη, η ευθύνη της για το «πάρτι» στο φάρμακο είναι μεγάλη.

Ένα μεθυστικό πάρτι

Το πάρτι στην υγεία συνολικά και όχι μόνο στον χώρο του φαρμάκου είχε πολλούς οικοδεσπότες και φυσικά πολλούς προσκεκλημένους. Μάλιστα, οι ρόλοι δεν ήταν πάντα διακριτοί. Κι αυτό διότι, όπως είπαμε, ενώ ο βασικός ρυθμιστής, το ελληνικό Δημόσιο, εννοείται ότι είχε τον έλεγχο της αγοράς, τελικά αυτή ξέφευγε. Έτσι, μπορεί το ελληνικό Δημόσιο με την ελλιπή επίβλεψή του να προσέφερε το περιβάλλον για ένα... μεθυστικό πάρτι, όμως τελικά φαίνεται να μην ήταν πάντα και οικοδεσπότης, με μερίδα επιχειρήσεων και δημοσίων λειτουργών να απολαμβάνουν την ελαστικότητα ενός κατά τα άλλα… ρυθμισμένου συστήματος.

Ο πραγματικός ρόλος της τρόικας στην υπόθεση των γενόσημων

Η ακράδαντη εμμονή των τροϊκανών για την κατάργηση της προστασίας των τιμών των φαρμάκων  που έχουν χάσει την πατέντα τους (off-patent) και των γενόσημων στην Ελλάδα τελικά απέδωσε καρπούς και η κυβέρνηση συμφώνησε τη σταδιακή μείωση της προστασίας των τιμών αυτών των φαρμάκων το 2016 και την εξάλειψή της το 2017. Φαινομενικά, ο στόχος της τρόικας είναι η μείωση του κόστους της φαρμακευτικής περίθαλψης στην Ελλάδα.

Του Μιχάλη Γιαννεσκή

Όμως, καθότι μέχρι σήμερα η τρόικα έχει αποδείξει ότι είναι παντελώς αδιάφορη για την ευημερία του ελληνικού λαού, τίθενται τρία βασικά ερωτήματα: ποιοι θα επωφεληθούν από την αλλαγή των τιμών των φαρμάκων, εάν οι τιμές θα μειωθούν ή θα αυξηθούν μετά από την άρση της προστασίας τους, και ποια θα είναι η ποιότητα των φαρμάκων που θα αντικαταστήσουν αυτά που κυκλοφορούν σήμερα.

Σε σύγκριση με άλλα κράτη, οι συνολικές ανά κεφαλή δαπάνες για την υγεία στην Ελλάδα δεν είναι υψηλές: σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, αντιστοιχούν στο 68% του μέσου όρου των δαπανών των άλλων χωρών. Το δημόσιο χρεώνεται το 66% αυτών των δαπανών, ένα ποσοστό μικρότερο του αντίστοιχου μέσου όρου των άλλων κρατών, που ανέρχεται σε 73%.

Η τρόικα εστίασε την προσοχή της στα φάρμακα, στηριζόμενη στο ότι η Ελλάδα κατέχει την τρίτη θέση στον κόσμο στις ανά κεφαλή φαρμακευτικές δαπάνες (μετά τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία), οι οποίες αυξήθηκαν από 188 ευρώ το 2000 σε 690 ευρώ το 2009 (ΟΟΣΑ, Στοιχεία Υγείας). Ταυτόχρονα, πολλά γενόσημα είναι ακριβότερα στην Ελλάδα από ότι σε άλλες χώρες της ΕΕ. Η στάνταρντ «συνταγή» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αντιμετώπιση κρατικών ελλειμμάτων συμπεριλαμβάνει τη μείωση των φαρμακευτικών δαπανών μέσω της χρήσης γενόσημων, και πρεσβεύεται εδώ και χρόνια από τον «ειδικό» της σε τέτοια θέματα, τον Giuseppe Carrone.

Γενόσημα και προστασία της Ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας

Νέα Κρήτη

Με το γενικό όρο γενόσημα (genetics) χαρακτηρίζονται αντιγραμμένα ως προς τη δραστική ουσία φάρμακα, που δεν καλύπτονται πλέον από διπλώματα ευρεσιτεχνίας και απο δικαιώματα επι αυτών.

Του καθηγητή Γ. Ζουγανέλη

Τα γενόσημα φάρμακα έχουν χαμηλότερη τιμή από τα φάρμακα στα οποία βρίσκονται σε ισχύ δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, και υποτίθεται ότι περνούν απο συγκεκριμένα tests απο τις κατά τόπους υπηρεσίες πρίν βγούν στο εμπόριο. Στις αρχές 2012 αναφέρεται ότι περίπου το 50% των φαρμάκων που διετίθεντο στην Ευρώπη και το 35% αυτών στην Ελλάδα ήταν γενόσημα φάρμακα! Είδατε ποτέ πουθενά κάποιο διακριτικό πάνω σε κάποιο κουτί; Θυμάστε κάτι περίεργους θανάτους;

Tόσο τα πρωτότυπα όσο και τα γενόσημα φάρμακα στην Ελλάδα υποτίθεται ότι πρέπει να κυκλοφορούν κάτω από ίδιο καθεστώς ελέγχων και τυποποίησης. Για την περίπτωση της Ελλάδας υπεύθυνος είναι ο ΕΟΦ. Aμφιβάλλω για την ικανότητά του να το κάνει σωστά.

Σύμφωνα με την απόφαση Δημόπουλου, αυτή που ισχύει, η τιμή των φαρμάκων που λήγει η πατέντα τους (off patent) είναι στο 50% της τιμής του φαρμάκου τη μέρα που λήγει η πατέντα. Αυτό όμως δεν καθορίζει την τιμή των γενοσήμων, κάτι που η Ελλάδα φαίνεται ότι αγνόησε με αποτέλεσμα η τιμή των γενοσήμων στη χώρα να καθορίζεται με τον παραδοσιακό Ελληνικό τρόπο…

Οι νέοι γενίτσαροι

analyst

Όταν ενημερώνεται κανείς για την εκχώρηση του ονόματος «φέτα» στους Καναδούς, γνωρίζοντας πόσο σημαντική είναι για την οικονομία της Ελλάδας, είναι δυνατόν να μην χαρακτηρίσει ως ενδοτική τη συμπεριφορά αυτών που υπέγραψαν τη συμφωνία;

του Βασίλη Βιλιάρδου

“Ο κόσμος των ανθρωπίνων δεινών της εποχής, η τραγωδία της προσβεβλημένης, καθώς επίσης εξευτελισμένης και ταπεινωμένης προσωπικότητας, ήταν αυτά που ενέπνευσαν τον Ντοστογιέφσκι στα έργα του – με τα οποία έδειξε πως η κατάπνιξη της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, καταστρέφει την ψυχή του, διχάζοντας οδυνηρά τη συνείδηση του.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, από τη μία πλευρά παρουσιάζεται η αίσθηση της μηδαμινότητας του ατόμου, ενώ από την άλλη ωριμάζει επικίνδυνα η κατάσταση της διαμαρτυρίας – της βίαιης επανάστασης ενδεχομένως, ενάντια στον «αστικό ατομικισμό».

Ο συγγραφέας ευχόταν βέβαια να αποφευχθούν οι αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις, στηρίζοντας την ελπίδα του στην ηθική βελτίωση των διανοουμένων – η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα την επανασύνδεση τους με το λαό, από τον οποίο είχαν αποκοπεί”.     

 .

Άρθρο

Όταν η κυβέρνηση ενός κράτους αποδέχεται αδιαμαρτύρητα τη σύνδεση των χρημάτων που δαπανώνται για φάρμακα, με το εκάστοτε ΑΕΠ, θέτοντας ως ανώτατο ποσοστό το 1%, δρομολογεί αναμφίβολα την αύξηση των ασθενειών και των θανάτων στη χώρα της.

Η θέση μας αυτή τεκμηριώνεται από το αδιάψευστο γεγονός ότι, η πτώση του ΑΕΠ, τη οποία η ίδια η κυβέρνηση προκαλεί, μεταξύ άλλων αυξάνοντας υπερβολικά τους φόρους, δεν σημαίνει αυτόματα ότι μειώνεται ο πληθυσμός της χώρας.

Για παράδειγμα, επειδή το ΑΕΠ έχει περιορισθεί στα περίπου 180 δις €, από 240 δις € προηγουμένως, η δαπάνη για φάρμακα, κατά την κυβέρνηση, θα πρέπει να μειωθεί από 2,4 δις € στα 1,8 δις € – κατά 600 εκ. € λοιπόν ή κατά 25%, με τον πληθυσμό να παραμένει ως έχει. Στην περίπτωση αυτή, είναι προφανές ότι, αφενός μεν θα αυξηθούν οι ασθένειες, πόσο μάλλον σε μία χώρα που ήδη υποφέρει από την κατάρρευση του βιοτικού της επιπέδου, αφετέρου οι θάνατοι – ειδικά στις φτωχότερες τάξεις.

Το υπερφάρμακο του Σοκ και τα γενόσημα

Το Ποντίκι

της Μαρίας Μητσοπούλου 

Η είσοδος της χώρας στο μνημόνιο, συνοδεύτηκε από την ρητορική της χώρας - «ασθενή» που πρέπει να λάβει το «φάρμακο» της ακραίας λιτότητας προκειμένου η οικονομία να εξυγιανθεί – θα θυμόμαστε όλοι τον «γιατρό» Στρος Καν ο οποίος μας διεμήνυσε ότι όσο πικρό κι αν είναι το φάρμακο, είναι για το καλό μας.

Η αντιμετώπιση μιας χώρας σε κρίση ως «ασθενή» είναι η κλασική αντιμετώπιση των θεραπειών του Σοκ που έχει προωθήσει ανά την υφήλιο η στρατιά νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων και τεχνοκρατών της Σχολής του Σικάγου, θεραπείες που ανάλογα και την περίπτωση στόχο έχουν να παροξύνουν μια υπαρκτή κρίση – αυτό που λέμε «η κρίση ως ευκαιρία» - προκειμένου  να προωθήσουν τις πολιτικές τους σε κοινωνίες που τελούν υπό συνθήκες πλήρους αβεβαιότητας κι αδυναμίας.

Σήμερα, τριάμιση χρόνια μετά, η χορήγηση του «φαρμάκου» της λιτότητας και της βίαιης υποτίμησης όλων των αξιών στο εσωτερικό της χώρας – ένα «υπερφάρμακο» που κάνει «θαύματα», καθώς ... εξαφανίζει χώρες - διαλύει με ταχύτητα ό,τι έχει να κάνει με τη Δημόσια Υγεία. Το μόνο φάρμακο που εγγυάται και μάλιστα εν αφθονία η Ελληνική Πολιτεία είναι αυτό. Είναι τα πραγματικά φάρμακα που κοντεύουν να καταστούν «εικονικά». Είτε διότι η δημόσια δαπάνη για ασφαλιστική κάλυψη υποχωρεί τρομακτικά υπό τις επιταγές της τρόικας οπότε αυξάνεται η συμμετοχή των ασθένων (οι οποίοι δυστυχώς, ταυτόχρονα, τυγχάνουν και υπερφορολογούμενοι, άνεργοι, απλήρωτοι, κ.λπ.) είτε λόγω της μη επάρκειάς τους που οφείλονται σε παιχνίδια χειραγώγησης τιμών για τη διευκόλυνση συγκεκριμένων συμφερόντων στο όργιο ανταγωνισμών μεταξύ φαρμακοβιομηχανιών που είναι ήδη σε εξέλιξη, πάνω από το ... πτώμα μας.

Iατρική : Ιερή αγελάδα – μέσο κοινωνικής υποταγής

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Του Louis Rationero

Mέλους της ΕΛ.Λ.Α.Σ

Εδώ και χρόνια η ιατρική αρρωσταίνει περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους θεραπεύει. Έχει γίνει η πιο σπάταλη, ρυπαντική και παθογενής απ’ όλες τις βιομηχανίες. Με τον ισχυρισμό ότι θεραπεύει τον κάθε άνθρωπο, σε κάθε περίπτωση και πληθυσμούς όλο και πιο φιλάσθενους, συγκαλύπτει τις βαθιές αιτίες των ασθενειών τους, που είναι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές. Με τον ισχυρισμό ότι ανακουφίζει όλους τους πόνους και τις αγωνίες, ξεχνά ότι ,σε τελική ανάλυση, τα άτομα έχουν ερειπωθεί στο σώμα και στον ψυχισμό τους εξ αιτίας του τρόπου ζωής.

Η ιατρική, βοηθώντας να ανέχονται ότι τους καταστρέφει, συντελεί σ’ αυτήν την καταστροφή. Γιατί περισσότερο και από την ταχύτητα ,το σχολείο, τα μεγα-όργανα της μεγα-βιομηχανίας, η ιατρική είναι μια ιερή αγελάδα. Από όλα τα μέσα της κοινωνικής υποταγής και αποξένωσης, η ιατρική -που επιτίθεται στις βαθύτερες πηγές της δυνατής αυτονομίας μας : στη σχέση μας με το κορμί, με την ζωή, με τον θάνατο- είναι το όργανο το οποίο τιμούμε με το  μεγαλύτερο κύρος.